Archief | significante surplus RSS feed for this section

vier maanden later…

26 Jun

Vier maanden later is het geen wonder dat ik geen tijd meer heb om te schrijven en er nog nauwelijks nog aan toe kom om te lezen. Tia is nog steeds gemotiveerd. En zolang zij dit blijft, bouw ik samen met haar aan haar toekomst.

Even werd ons enthousiasme duchtig de kiem in gesmoord, namelijk toen we begin mei – op mijn uitdrukkelijke verzoek – een gesprek hadden met de directrice. Het leek me immers aangewezen om de voorzitter van de toelatingsklassenraad, die in augustus over Tia’s lot zal beslissen, in te lichten over onze vorderingen. Tonen dat het ons ernstig is, dat het geen bevlieging is en dat we er volledig voor gaan. Tijdens dit gesprek gaf de directrice echter duidelijk te kennen dat ze het niet zag zitten.  Soortgelijke overgangen, niet eens zo zwaar als wat Tia zinnens is, bleken in het verleden immers nooit succesvol te zijn geweest. Ze bewonderde ons wel om onze inzet, toonde ook interesse in onze aanpak, maar ze bleef erbij dat het eigenlijk onbegonnen werk is. Toen ze concreet vroeg wat ons plan B was, was ik dan ook even uit mijn lood geslagen (Tia helemaal, want die begon te huilen) om vervolgens vrij adrem te antwoorden dat we dan wellicht een andere school zouden zoeken. Vervolgens stelde ik verzoenend voor om Tia een examen van wiskunde van het derde jaar technische en sociale wetenschappen af te laten leggen om haar vorderingen te toetsen. Een voorstel dat niet in dovemansoren viel. En zo geschiedde.

Het werden spannende weken. Tia legde op 11 mei haar allereeste examen van haar leven af! Acht lange dagen moesten we wachten op het resultaat. Zenuwslopend was dat. Nog meer voor mij dan voor haar. Ik had wel de indruk dat ze de leerstof voldoende beheerste, maar stel dat ze er zonder mijn begeleiding niks van zou bakken? Stel dat ik haar kunnen toch overschat had? Stel dat ze bijvoorbeeld maar 40% zou halen? Dan zou ik haar niet meer moeten begeleiden naar de overgang naar een andere richting, maar naar het ‘moeten’ blijven in haar huidige richting, want andere beroepsrichtingen zag ze nog minder zitten dan haarzorg.

Het was dan ook een opluchting toen we na 8 dagen het verlossende bericht kregen dat ze geslaagd was. Ze haalde  70,5%. Een meer dan behoorlijk resultaat, mijn inziens. Natuurlijk was het geen 90%, maar het was er ook geen 50. Dit is toch al niet meer met de hakken over de sloot te noemen. En OK, het is maar één van de vele vakken, maar wel een vak dat aangeeft dat ze toch bepaalde capaciteiten heeft. Ik sta er verstomd van wat een mens met motivatie, inzet en doorzettingsvermogen kan bereiken. In de lagere school haalde datzelfde kind in het zesde jaar geen 60% meer, waarmee we haar tot de ‘zwakke leerlingen’ mochten rekenen. En zie nu!!! Ik denk niet dat ik al ooit trotser ben geweest en ik heb al redenen genoeg gehad.

Drie weken later legde ze het ‘paasexamen’ af. Deze keer haalde ze zelfs ruim 85%. We waren euforisch!!!! Dit resultaat kan helemaal niet meer genegeerd worden, dunkt me. Temeer omdat ze bewezen heeft dat ze in staat is om de leerstof van één trimester te verwerken in een tijdspanne van schatweg vier weken. Inmiddels heeft ze ook het laatste examen afgelegd.  Deze leerstof (van één trimester) heeft ze slechts op twee weken moeten verwerken. Ik verwacht dat het resultaat deze keer wat minder zal zijn, maar dat geeft niet.

De resultaten die er zijn kunnen m.i. niet meer genegeerd worden. Onlangs heb ik de directrice uitgebreid gemaild met de huidige stand van zaken op vlak van studiegebied. Ze antwoordde me binnen het kwartier. Ze prees ons om de goede resultaten en stelde gelukkig ook dat dit niet zo maar aan de kant  kan geschoven worden door de toelatingsklassenraad. Er is dus weer hoop. Desondanks zullen het nog spannende en drukke maanden worden.

Het verdict valt pas half augustus en er is nog veel werk voor de boeg. Naast wiskunde (3 jaar), haalden we al twee jaar Frans in.  Nu staat nog het derde jaar Frans (gelukkig veel herhaling, heb ik al gezien), Engels (gelukkig her cup of tea) en een verkorte cursus natuurwetenschappen en sociale wetenschappen op het programma, waarvan ze ook een examen zal moeten afleggen.

Na deze up-date verdwijn ik dus noodgedwongen maar met veel ijver weer even in de geneugden van mijn bijberoep.

Waarschijnlijk tot in augustus…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn bijberoep

4 Feb

Inmiddels zijn we enkele weken verder. Na één slapeloze nacht, de nacht die volgde op de dag waarin ik van het CLB vernam dat Tia volgend jaar in theorie naar het vierde jaar (en dus niet het derde, oef!) sociale en technische wetenschappen zou kunnen gaan, vatte ik de koe bij de horens. Zo bleek ik er toch mijn voordeel bij te hebben een boerendochter te zijn.

Die nacht realiseerde ik me immers dat Tia het lessenpakket van drie jaar wiskunde en drie jaar Frans zou moeten inhalen om enigszins te kunnen volgen. Ook met Engels staat ze achter, niet mijn grootste zorg, want ze spreekt beter Engels dan ik, heeft er een enorm taalgevoel voor en het is bovendien haar favoriete taal.  Terwijl ik in bed lag te woelen en me zorgen maakte over de haalbaarheid van ons nieuwe project, sliep mijn dochter voor het eerst sinds lang als een roosje, opgelucht dat ze haar ambities mag waarmaken.

De volgende ochtend belde ik naar haar oude school en vroeg ik of ze me het wiskundeboek van het eerste jaar konden bezorgen. Een andere middenschool uit dezelfde scholengemeenschap had het gelukkig nog in stock. Mijn man ging het halen en ’s avonds trof ik mijn dochter aan in een ijverige bui. Sindsdien geef ik haar bijles. In eerste instantie alleen wiskunde, maar toen ik na enkele weken vaststelde dat de motivatie niet verdween, integendeel zelfs, ook Frans.

Inmiddels is er een tweede gesprek geweest op het CLB. Men had ons reeds geïnformeerd dat de klassenraad, samengesteld uit de leerkrachten die haar volgend jaar les zullen geven, sowieso zijn fiat moet geven. Een dergelijke grote omschakeling hebben ze nog niet meegemaakt. We zullen dus alleszins moeten aantonen dat we voldoende inspanningen geleverd hebben om het een reële slaagkans te geven. Van de school mag ik nauwelijks ondersteuning verwachten. Ze zijn wel bereid om de boeken beschikbaar te stellen, maar bijlessen zijn voor eigen rekening. Daar kan ik inkomen, zeker toen ik vernam dat ze dit in het verleden meermaals wel gratis hebben aangeboden, doch telkens tevergeefs, omdat de leerling in kwestie uiteindelijk afhaakte.

De CLB-medewerker bezorgde me wel een foldertje van M., een leerkracht die gewoon is leerlingen voor te bereiden voor deelname aan de middenjury. Dat is hier niet het geval, maar de leerkracht in kwestie kan me alleszins wel uitleggen welke vakken moeten bijgewerkt worden en hoe ik dit moet aanpakken.De medewerker van het CLB had haar al een mail met een vraag voor informatie hieromtrent gestuurd, maar in haar beknopte toelichting was ze de essentie vergeten te melden, nl. dat onze dochter de eerste twee jaren beroepsvoorbereidend onderwijs heeft genoten en  er dus ook voor die jaren een fameuze achterstand in te halen is.

Dat ze wiskunde en Frans van de eerste drie jaar, alsook Engels van het tweede en derde jaar moet inhalen had ik al zelf bedacht. Na telefonisch contact met M. blijkt er echter ook nog sociale wetenschappen en natuurwetenschappen van het derde jaar bij te komen. Een hele kluif dus. M. wil Tia wel bijles geven wat deze twee laatste vakken betreft, maar is er voorstander van dat ik wiskunde en Frans (en later ook Engels) voor mijn rekening blijf nemen. Ik trouwens ook, want anders wordt het nogal een kostelijke zaak. Ik geef nu dus zelf tussen de 12 à 15 uren les per week. Kortom, mijn weekends zijn goed gevuld en nuttig besteed.

‘k Hoef zeker niet uit te leggen dat ik op deze manier niet veel vrije tijd meer overhoud voor mezelf, naast mijn 4,5/5 tewerkstelling. Maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de volharding en gedrevenheid van mijn gemotiveerde leerling. We gaan ervoor!

nog een carrièreswitch?

10 Jan

Enkele jaren geleden maakt Arte een carrièreswitch. Het kwam haar ten goede. We hebben het ons geen seconde beklaagd. We zagen haar openbloeien en wij niet alleen.

Vaak leren ouders van hun fouten die ze maken bij de opvoeding van hun oudste kind.

Wij ook. De jongste hebben we veel minder gestuurd. We hebben haar haar hart laten volgen. In de lagere school was ze een zwakke middelmaat met weinig motivatie om te studeren. Dus lieten we haar naar het beroepsvoorbereidend jaar gaan. Sinds het derde middelbaar doet ze haarzorg. Haar keuze, zelf hadden we, toekomstgericht, liever gehad dat ze in de personenzorg ging.  Ze was daar vast en zeker geschikt voor en het bood ook meer perspectief voor de toekomst. Tia is een zacht en lief kind, met een groot hart en veel begrip voor de zwakkeren en zwarte schapen in onze maatschappij. Ze zou nog verpleegster kunnen worden, of ook maatschappelijk werker zoals haar moeder, als ze dat écht wou.  We lieten haar begaan…

Inmiddels zit ze in het vijfde jaar. Het leek een succes.  Elk jaar opnieuw bijzonder goede commentaren bij de rapportbespreking: ze is gemotiveerd, beleefd en haalt bovendien steeds uitstekende punten voor de praktijkvakken. Een voorbeeldleerling voor de klas, horen we keer op keer. Haarzorg is helemaal haar ding. Wat wil een mens nog meer…

Tia blijkbaar. Al een tijdje loopt ze rond dat ze wat anders wil. Ze wil meer studeren. Gisteren heeft ze haar kaarten op tafel gegooid. Morgen volgt er een gesprek met de leerlingenbegeleidster van haar school en het CLB (Centrum voor Leerlingen Begeleiding).

Momenteel lijkt het me beter dat ze haar huidige opleiding afmaakt, inclusief het zevende jaar. Ze kan daarna  een aantal bacheloropleidingen (waarin wiskunde en talen geen rol spelen) beginnen, al zal dat dan extreem zwaar worden omdat ze de voorbije 7 jaar nooit één boek heeft hoeven open te doen en ze heel wat theoretische voorkennis  gemist heeft. Maar waar een wil is, is een weg, dunkt me.

Een andere optie is dat ze volgend jaar terug naar het derde  ipv naar het zesde leerjaar gaat. Naar deze optie gaat haar voorkeur uit. Wij denken dat ze de impact hiervan onderschat.

Morgen zullen we vernemen welke opties er nog zijn.

Ik houd me voor om niet te denken ‘hadden we maar…(destijds meer gestuurd)’…

 

 

 

 

 

Hartelijk dank, smakelijk eten & veel succes!

9 Jul

Onlangs las ik dit op facebook. Ik kan alleen maar concluderen dat ik een onaangename mens ben.  Alhoewel? Ik heb al veel bijgeleerd. Ik heb geleerd om een onderhoudende tekst die vol spelfouten, vooral dt-fouten, staat te appreciëren. Dat vind ik een gigantische vooruitgang, want vroeger kon ik dat niet, zou ik meteen wegklikken. De ergernis helemaal  uit mijn systeem bannen, lukt nog niet zo goed. Ik heb wel  geleerd om mensen niet meer op hun fouten attent maken.Ik doe het enkel nog bij auteurs van wie ik weet dat een fout berust op een toevallig slordigheidje en van wie ik vermoed dat ze net als ik een allergie hebben voor dt-fouten. Dat kan iedereen overkomen, ik betrap me er zelf ook wel eens op. Bloggers die regelmatig fouten maken, laat ik de laatste tijd met rust. Zo las ik vandaag ergers nog ‘betaald’ waar het ‘betaalt’ moet zijn, maar ik zwijg als vermoord. Omdat op die blog regelmatig dergelijke foutjes terug te vinden zijn en ik dus niet van plan ben om de bitch te spelen. Ik ben zelfs zo vriendelijk om hier niet te linken.

Onlangs deed mijn oudste dochter een toelatingsproef voor de opleiding Grafisch Ontwerp. Naast een thuisopdracht (creëer een thuis in een luciferdoosje) waren er ook enkele testen ter plaatse. Zo moest ze o.a. op papier een nutteloze machine ontwerpen, zoals bv de cloaca machine van Wim Delvoye.

De opdracht werd uitgebreid toegelicht op een A4’tje. Toen ik het blad onder ogen kreeg (dochterlief bracht het na afloop mee), vielen de schellen bijna van mijn ogen. Dit las ik:

‘De beoordeling ervan gebeurd in de namiddag tijdens de gespreksronde op grond van geloofwaardigheid, originaliteit en het conceptueel denken.’

Verder leerde ik dat kanaal met twee ennen wordt geschreven en dat het meervoud van reclame een afkappingsteken bevat.

Maar het toppunt was toch de voorlaatste zin: ‘Deze taak samen met je digitaal ingevuld inschrijvingsblad wordt je in de namiddag terug bezorgt en neem je mee naar het gesprek.”

Mijn dochter is toegelaten tot de Mad-faculty. Over haar scriptie hoef ik me alvast geen zorgen te maken! Al moet ik toegeven dat ik heel even overwogen heb om haar niet in te schrijven op die school. Ook had ik veel zin om het blad voorzien van rode cirkels in de brievenbus van de school te droppen t.a.v. de directie. Anoniem, dat wel, om de toekomst van mijn dochter niet te hypothekeren.

Gelukkig stemde de laatste zin van de opdracht, zie titel, me milder…

 

 

 

 

 

 

net als in de film

29 Jun

Er was een goede reden waarom ik me schrap moest zetten voor de proclamatie. De klastitularis had Arte immers enkele dagen eerder toevertrouwd dat de proclamatie voor haar héél fijn zou zijn. Meer wilde hij er niet over kwijt. Het feit dat hij haar dit expliciet vertelde zonder bijzijn van anderen, riep bij haar en ons uiteraard vragen op. We waren dus in blijde verwachting.

Een proclamatie op een kunstschool is een feest. Ze hebben alles in huis om er geen saaie bedoening van te maken. De opening begon dan ook heel spectaculair. Er werd een kunstige stop-motion van één minuut afgespeeld. Een indrukwekkende film die ik reeds eerder had gezien op de tentoonstelling van de eindejaarsleerlingen, de voorstelling van hun Geïntegreerde Proef. Knap dat een middelbare schoolleerling tot zulke dingen in staat is. De film was… van de hand van onze dochter! Jammer genoeg kan ik hem niet laten zien omdat onze PC hem niet aankan. Maar als daar ooit verandering in komt, zal ik het bewuste meesterwerkje (lichtjes overdreven, maar toch…) hier zeker delen.

Voorlopig kon ik het nog drooghouden, ik blonk alleen een beetje (veel) van trots.

Vervolgens volgde de ene speech na de andere. Pakkende teksten, veel beeldspraak, doorspekt met beelden van de werken van de leerlingen en bovendien ondersteund door live pianomuziek en zang. Er was geen tijd om ons te vervelen.

Vlak voor het binnengaan had ik vernomen dat er ook een prijsuitreiking zou plaatsvinden. Toen was het me beginnen te dagen… Wellicht was dat hetgene waarop de leerkracht had gealludeerd.

Eerst werd er een prijs geschonken door de stad, die twee leerlingen beloonde voor hun tomeloze inzet als vrijwilliger.

Daarna volgde een prijs van de school zelf. Ze wilde leerlingen die gedurende hun schooltijd een uitgesproken traject hadden afgelegd op vlak van persoonlijke ontwikkeling extra in de kijker zetten. Uiteraard legt elke leerling  een figuurlijke weg af, maar sommigen moeten eerst door een hindernissenparcours om op de weg te geraken. Ik wist het meteen! Dit sloeg op Arte.

Ik liet mijn tranen de vrije loop toen ik haar naam door de zaal hoorde schallen, gevolgd door de naam van een andere leerling.

Ze straalde terwijl ze naar het podium liep.

Er was ook een prijs voorzien voor elke leerling die voor zijn/haar richting het beste resultaat behaalde. Nu was het Steven zijn beurt om te schitteren, vond ik. Deze klasgenoot van Arte kreeg van de externe jury immers de hoogste punten op zijn Geïntegreerde Proef. Geheel terecht, want hij had een ijzersterk  concept bedacht bij het algemene thema ‘vluchtlijnen’ en dit ook magnifiek uitgewerkt. Al vond ik de sfeervolle houtskooltekeningen van Lize blijken van het grootste tekentalent en al getuigde  de stop-motion van Arte alsook de rest van haar werk  van een enorme veelzijdigheid, dit alles kon niet tippen aan de maturiteit die het werk van Steven uitstraalde. Fair is fair, dacht ik toen ik een aantal weken geleden vernam dat de jury, afgaande op de puntentoekenning, dezelfde mening was toegedaan.

“Het beste resultaat in de richting VBK (Vrije Beeldende Kunsten) werd behaald door… Arte!” hoorde ik de spreker zeggen. “Kom maar terug naar het podium, Arte,” vervolgde hij.

Hup, daar vloeiden de tranen weer. Er was geen schrap zetten aan.

Toen alle zeven richtingen aan bod waren gekomen, bleek ook waarom de Arte als eerste vernoemd werd. De punten gingen immers in dalende lijn. Als enigste van de hele school behaalde zij een score hoger dan 80%. (Niet belangrijk, maar wel zo’n leuke bijkomstigheid dat ik het toch even wil vermelden.)

Ik kan in alle eerlijkheid stellen dat ik Steven de prijs m.b.t .het beste resultaat ook heel erg had gegund. De andere prijs symboliseerde Artes persoonlijke overwinning en dat is uiteraard een verdienste waar geen enkele andere prestatie tegenop gewassen is. Die prijs alleen zou dus ook al heel mooi geweest zijn.

Geen wonder dat ik me die avond in een Amerikaanse high school film waande. Je kent dat wel, zo’n film waar de hoofdrolspeler in een underdogpositie zit en uiteindelijk de ster van de school blijkt te zijn.

Dit hele gebeuren geeft Arte een enorme boost. Met nog meer vertrouwen in haar kunde gaat ze morgen de toelatingsproef doen om de studie ‘Grafisch Ontwerp’, een masteropleiding in de Beeldende Kunsten te mogen aanvatten. Op naar een volgende fase in haar leven!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

ik zet me schrap…

26 Jun

Als boerendochter ben ik vrij down to earth.  Romantiek is niet aan me besteed. Ik heb nogal een nuchtere kijk op leven en dood. Houd me niet bezig met het delen van diepzinnige zegswijzen of teksten op facebook, ook niet als deze tot doel hebben bepaalde bevolkingsgroepen een hart onder de riem te steken of om mijn kinderen te bejubelen.

Maar dit wil niet zeggen dat ik geen emoties heb of niet meeleef. Integendeel. Ik kan nogal ongecontroleerd heftig reageren op sommige situaties.  Zo schiet ik gegarandeerd vol van zodra ik in het moederhuis de kersverse  ouders liefdevol naar  hun baby’tje zie kijken. Bij rapportbesprekingen zwijg ik wanneer de leerkrachten mijn dochters bewieroken. Het maakt me zo trots dat ik een krop in de keel krijg, waardoor ik vrees geen normaal geluid meer uit te kunnen brengen. Dus knik ik braaf met blinkende oogjes. Toen ik huwde heb ik nauwelijks “ja” kunnen zeggen, zo werd ik overmand door tranen van geluk. Als je mijn trouwfoto’s ziet, zou je bij sommige denken dat het een begrafenis betreft. Het stoort me enorm, mijn tranen. Ik vind ze absoluut overdreven, maar wat ik er ook van vind, ze blijven over-drijven. En met ouder worden, betert het er niet op.

Morgen mogen we naar de proclamatie van onze oudste dochter. Ze zwaait af van het middelbaar. Klaar voor een nieuw hoofdstuk in haar jongvolwassen leven. De school voorziet dus een mooie afsluiter. Ik zet me schrap…

trots

21 Feb

Mijn ouders mochten/mogen iets meer trots zijn op hun kinderen en dit ook tonen. Ik ben ervan overtuigd dat dat bij jonge kinderen noodzakelijk is voor de opbouw van het zelfvertrouwen, al spelen hierbij natuurlijk ook andere factoren een rol. Van jongsaf aan nam ik me voor om dat anders aan te pakken als ik zelf moeder zou zijn. Gelukkig ben ik niet in de gevaarlijkste valkuil getrapt.

Ken je ze? Die ouders die té trots zijn. Die, bij wijze van spreken, ieder scheetje dat hun kind laat, bejubelen? Verschrikkelijk vind ik dat. Je kweekt er ettertjes mee, kinderen die denken dat de wereld steeds rond hen draait, omdat hun ouders àlles wat ze doen geweldig vinden, waardoor ze, door deze misplaatste trots, hun gevoel voor realiteit verliezen. Je kan het hen niet eens kwalijk kan nemen, maar  het is m.i. even moeilijk bij te stellen als een gebrek aan zelfvertrouwen.

Toch betrap ik me erop, dat ik, in navolging van mijn ouders, mijn fierheid t.a.v. mijn kinderen eigenlijk wat te weinig  uit.

Onlangs ging ik haarverf kopen in een kappersgroothandel. Dochterlief mocht me daarna eens goed onder handen nemen. Toen ik haar echter vroeg om mee te gaan naar de speciaalzaak, kwam er luid protest.  Ik duldde echter geen tegenspraak omdat ik deze uitstap voor haar heel zinvol vond. Dik tegen haar zin ging ze mee.

Bij het afrekenen vroeg het winkelmeisje dat inmiddels begrepen dat Tia op de richting haarzorg zit,  of ze interesse had om op zaterdag in een kapsalon te gaan werken. Tia reageerde meteen enthousiast en kreeg de adresgegevens van de betreffende kapster mee. We besloten om er geen gras over te laten groeien en gingen er meteen langs. Perfecte timing, want de laatste klant verliet net de zaak.

Onderweg had ik Tia duidelijk gemaakt dat het aan haar was om het woord te doen. We spraken af dat ik wel mee naar binnen zou gaan en overliepen wat ze best zou zeggen. Tenslotte is zo’n spontane sollicitatie niet niks voor een vijftienjarige.

Dit verliep goed. De kapster had zeker interesse, alleen had ze ’s voormiddags ook al een kandidate over de vloer gehad, weliswaar iemand van het laatste jaar. Eigenlijk ging haar voorkeur uit naar een jonger iemand, omdat ze die beter kan kneden en langer als hulpje kan houden. Ze had het andere meisje al gevraagd om volgende zaterdag op proef te komen, maar bedacht dat ze dit eventueel nog kon annuleren. We kregen dus de indruk dat het al min of meer in de sacocche was. Daarnaast was ik ervan overtuigd – zonder misplaatste trots – dat dochterlief een goede eerste indruk had nagelaten.  De kapster in kwestie zou iets laten weten. We vernamen ook dat ze enkele weken eerder  aan een vakleerkracht van de school had gevraagd om in het vierde en vijfde jaar te polsen of er iemand interesse had in een weekendjob, maar er was geen reactie op gekomen. Tia gaf aan dat er in haar klas niets gevraagd was.

Maandag hoorde Tia niks en dinsdag vroeg de vakleerkracht of er iemand interesse had om in een kapperszaak weekendwerk te doen. Samen met een ander meisje stak Tia haar hand in de lucht. Het bleek om dezelfde kapperszaak te gaan. Tia liet weten dat ze daar al geweest was en daarom vond de leerkracht het niet meer nodig om haar naam te noteren. Dinsdag hoorde Tia weer niks. Woensdag raadde ik haar aan om zelf nog eens contact op te nemen om duidelijk te laten blijken dat ze nog steeds geïnteresseerd was.

Dat zag ze niet zitten. Volgens haar kwam dat verkeerd over, maar ik verzekerde haar dat het, als ze het goed zou aanpakken, alleen maar in haar voordeel zou spelen. Vervolgens begon Tia allerlei excuses te verzinnen om niet te hoeven bellen. “Kan jij niet bellen?” smeekte ze. “En zeg dan dat ik onder de douche sta.” “Neen, je zal zelf moeten bellen,”volhardde ik, “iemand die met klanten zal moeten omgaan, moet laten zien dat sociale omgang voor haar geen probleem is.” Er ontpopte zich een kleine discussie die ik uiteindelijk won. In overleg met mij schreef Tia op papier wat ze zou zeggen, nam dit blaadje mee naar de telefoon en belde zonder verpinken naar de kapster. De TV stond gewoon op de achtergrond te spelen en met drie huisgenoten bevonden we ons op slechts op een boogscheut van haar af.

Ik was stomverbaasd. Dit was helemaal in tegenstrijd met de voorgaande discussie. Ik had nauwelijks zenuwachtigheid gemerkt. Ze had dat goed gedaan. De kapster verzekerde haar dat ze haar nog zou bellen om af te spreken voor een proefdag. Ik was er niet zo zeker van. Waarom werd er niet meteen een afspraak gemaakt?

Feit is dat ik trots was. Zo trots als een moeder kan zijn. “Ik ben trots op jou”, zei ik “op de eerste plaats omdat je het gedurft hebt, maar ook omdat je dat heel goed gedaan hebt.”

“Weet ik,” zei ze laconiek, “ik ben nu eenmaal goed in bellen.”