vier maanden later…

26 Jun

Vier maanden later is het geen wonder dat ik geen tijd meer heb om te schrijven en er nog nauwelijks nog aan toe kom om te lezen. Tia is nog steeds gemotiveerd. En zolang zij dit blijft, bouw ik samen met haar aan haar toekomst.

Even werd ons enthousiasme duchtig de kiem in gesmoord, namelijk toen we begin mei – op mijn uitdrukkelijke verzoek – een gesprek hadden met de directrice. Het leek me immers aangewezen om de voorzitter van de toelatingsklassenraad, die in augustus over Tia’s lot zal beslissen, in te lichten over onze vorderingen. Tonen dat het ons ernstig is, dat het geen bevlieging is en dat we er volledig voor gaan. Tijdens dit gesprek gaf de directrice echter duidelijk te kennen dat ze het niet zag zitten.  Soortgelijke overgangen, niet eens zo zwaar als wat Tia zinnens is, bleken in het verleden immers nooit succesvol te zijn geweest. Ze bewonderde ons wel om onze inzet, toonde ook interesse in onze aanpak, maar ze bleef erbij dat het eigenlijk onbegonnen werk is. Toen ze concreet vroeg wat ons plan B was, was ik dan ook even uit mijn lood geslagen (Tia helemaal, want die begon te huilen) om vervolgens vrij adrem te antwoorden dat we dan wellicht een andere school zouden zoeken. Vervolgens stelde ik verzoenend voor om Tia een examen van wiskunde van het derde jaar technische en sociale wetenschappen af te laten leggen om haar vorderingen te toetsen. Een voorstel dat niet in dovemansoren viel. En zo geschiedde.

Het werden spannende weken. Tia legde op 11 mei haar allereeste examen van haar leven af! Acht lange dagen moesten we wachten op het resultaat. Zenuwslopend was dat. Nog meer voor mij dan voor haar. Ik had wel de indruk dat ze de leerstof voldoende beheerste, maar stel dat ze er zonder mijn begeleiding niks van zou bakken? Stel dat ik haar kunnen toch overschat had? Stel dat ze bijvoorbeeld maar 40% zou halen? Dan zou ik haar niet meer moeten begeleiden naar de overgang naar een andere richting, maar naar het ‘moeten’ blijven in haar huidige richting, want andere beroepsrichtingen zag ze nog minder zitten dan haarzorg.

Het was dan ook een opluchting toen we na 8 dagen het verlossende bericht kregen dat ze geslaagd was. Ze haalde  70,5%. Een meer dan behoorlijk resultaat, mijn inziens. Natuurlijk was het geen 90%, maar het was er ook geen 50. Dit is toch al niet meer met de hakken over de sloot te noemen. En OK, het is maar één van de vele vakken, maar wel een vak dat aangeeft dat ze toch bepaalde capaciteiten heeft. Ik sta er verstomd van wat een mens met motivatie, inzet en doorzettingsvermogen kan bereiken. In de lagere school haalde datzelfde kind in het zesde jaar geen 60% meer, waarmee we haar tot de ‘zwakke leerlingen’ mochten rekenen. En zie nu!!! Ik denk niet dat ik al ooit trotser ben geweest en ik heb al redenen genoeg gehad.

Drie weken later legde ze het ‘paasexamen’ af. Deze keer haalde ze zelfs ruim 85%. We waren euforisch!!!! Dit resultaat kan helemaal niet meer genegeerd worden, dunkt me. Temeer omdat ze bewezen heeft dat ze in staat is om de leerstof van één trimester te verwerken in een tijdspanne van schatweg vier weken. Inmiddels heeft ze ook het laatste examen afgelegd.  Deze leerstof (van één trimester) heeft ze slechts op twee weken moeten verwerken. Ik verwacht dat het resultaat deze keer wat minder zal zijn, maar dat geeft niet.

De resultaten die er zijn kunnen m.i. niet meer genegeerd worden. Onlangs heb ik de directrice uitgebreid gemaild met de huidige stand van zaken op vlak van studiegebied. Ze antwoordde me binnen het kwartier. Ze prees ons om de goede resultaten en stelde gelukkig ook dat dit niet zo maar aan de kant  kan geschoven worden door de toelatingsklassenraad. Er is dus weer hoop. Desondanks zullen het nog spannende en drukke maanden worden.

Het verdict valt pas half augustus en er is nog veel werk voor de boeg. Naast wiskunde (3 jaar), haalden we al twee jaar Frans in.  Nu staat nog het derde jaar Frans (gelukkig veel herhaling, heb ik al gezien), Engels (gelukkig her cup of tea) en een verkorte cursus natuurwetenschappen en sociale wetenschappen op het programma, waarvan ze ook een examen zal moeten afleggen.

Na deze up-date verdwijn ik dus noodgedwongen maar met veel ijver weer even in de geneugden van mijn bijberoep.

Waarschijnlijk tot in augustus…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

21 Reacties to “vier maanden later…”

  1. Affodil 26 juni 2017 bij 9:31 pm #

    Chapeau!

  2. Menck 26 juni 2017 bij 11:54 pm #

    Een eclatante overwinning. Mijn welgemeende felicitaties!

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:48 pm #

      Thx, we zijn er nog niet. Maar goed begonnen,…

  3. Mrs. Brubeck 27 juni 2017 bij 8:18 am #

    Waar een wil is is (meestal) altijd een weg!
    Super!

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:50 pm #

      Nog enkele hindernissen te overwinnen, maar het ziet er naar uit dat er in dit geval wel een weg is. Gelukkig!

  4. missfolies 27 juni 2017 bij 8:20 am #

    Wauw, super! Tof ook om even de vorige blogpostjes (was een tijdje weg uit blogland) erbij te lezen en te zien hoe jullie dit allemaal samen aangepakt hebben. Respect!!!

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:51 pm #

      Thx, vertoef momenteel zelf ook weinig in blogland. Geen tijd. Hoop de draad over een aantal maanden weer op te nemen.

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:53 pm #

      Thx, vertoef momenteel zelf ook weinig in blogland. Geen tijd. Hoop de draad over een aantal maanden weer op te nemen. En je ziet, als de kinderen groter zijn, zijn ze nog altijd hét gespreksonderwerp.

  5. misssexandthecity 27 juni 2017 bij 10:21 am #

    Mijn respect, voor de dochter en voor de mama,…..want ik heb zo 4 jaar met mijn zoon bezig geweest……maar als ze het echt wil, dat ze er voor gaat. En als mijn zoon met dergelijke resultaten naar huis komt doe ik naakt de regendans!

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:55 pm #

      🙂 🙂 🙂 Gelukkig heeft de periode van de resultaten niet geregend hier, mocht ik van plan zijn geweest je voorbeeld te volgen.

      • misssexandthecity 13 juli 2017 bij 9:00 pm #

        Wel je zag gisteren dat ik het wel deed he 😂😂😂😂 geen enkel onvoldoende gehaald

        • Joke 13 juli 2017 bij 9:09 pm #

          ik heb precies toch wat gemist…

  6. De Fruitberg 27 juni 2017 bij 6:08 pm #

    Geef Tia van mijnentwege een dikke knuffel en mijn respect. Jij verdient dat trouwens ook, omdat je in haar gelooft.
    Betreft motivatie: mijn zoon had in het tweede jaar middelbaar Latijn-Grieks erg slechte punten voor Grieks (een dikke onvoldoende). We hadden hem beloofd dat wanneer hij zijn best deed voor Grieks met kerstmis hij het vak mocht laten vallen en veranderen. Hij had in december > 9à%.

    • Joke 13 juli 2017 bij 8:57 pm #

      Alweer het bewijs hoe belangrijk persoonlijke doelen en intrinsieke motivatie zijn.

  7. bentenge 27 juni 2017 bij 7:11 pm #

    Proficiat en tonnen respect. Waar een wil is maak je een weg.

  8. Eilish 28 juni 2017 bij 9:08 am #

    Ik ben stikjaloers op jouw kunnen in het lesgeven en op je dochters motivatie om te willen werken voor de verandering in haar leven. Hier ook eentje met willen veranderen van richting, maar 0,0 werkijver om daar dan ook voor te gaan.
    Van harte proficiat, voor allebei! Die dochter van jou gaat je zo dankbaar zijn later!!!!

    • Joke 13 juli 2017 bij 9:02 pm #

      Mag ik je jaloezie nog wat voeden? Dochterlief is nu al dankbaar en dat doet wel deugd. Ik wil dat ze in september vrij comfortabel kan starten en hierdoor is er nog veel werk aan te winkel. Zij heeft gelukkig vakantie en dus ook nog veel tijd over voor zichzelf als ik werken ben. Ik niet. Ik ben bijna aan het einde van mijn Latijn, maar haar dankbaarheid houdt me recht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: