waar blijft het verlangen?

27 Jan

Mijn moeder was 25 toen ze mijn vader leerde kennen op de kermis. Bij toeval, want als het aan hààr moeder gelegen had, was ze niet mogen gaan. Gelukkig was mijn grootmoeder niet thuis op het ogenblik dat een schoolvriendin mijn moeder kwam vragen om mee te gaan. Mijn moeder vroeg en kreeg de toestemming van een inwonende tante. Had ik al verteld dat ze toen al 25 jaar was? Vijfentwintig!

Mijn vader was even oud. Ze huwden drie jaar later en toen ze ruim negen maanden later een eerste kind kregen, waren er een paar verbitterde oude vrijsters die de roddel verspreidden dat het ‘van moetens’ was. Mijn moeder, die veel belang  hechtte aan de maagdelijke status bij de aanvang van het huwelijk, vond deze onterechte roddel verschrikkelijk en heeft er naar het schijnt twee dagen om gehuild.

Voor mijn ouders was het onderwerp ‘seks’ een taboe. En dat heb ik altijd heel spijtig gevonden. Niet alleen jammer, maar het heeft me ook wel wat getekend. Ik was geen onbevlekte maagd meer toen ik huwde, maar zat wel opgezadeld met een zinloos schuldgevoel bij elke voorhuwelijkse stoeipartij. Dat is wel iets dat ik mijn ouders ooit stiekem verweten heb. Nu vind ik het niet meer nodig om dit ter sprake te brengen. Ik besef dat ze gehandeld hebben naar wat hun het beste leek…

Inmiddels heb ik zelf twee dochters. Zoals vele ouders heb ik me voorgenomen om niet de fouten te maken die de mijne hebben gemaakt. Ik betrap me er wel op dat ik behoorlijk ouderwets ben als het op seksualiteit aankomt. Uiteraard hoeven mijn dochters geen maagd meer te blijven tot aan hun huwelijk, dat zou pas hypocriet zijn.  Maar mochten ze al veelvuldig experimenteren op zeer jonge leeftijd, zou ik het daar behoorlijk moeilijk mee hebben. Zelf was ik nogal een laatbloeier op dat vlak. Gelukkig voor mij zijn mijn dochters ook niet van de rapsten. Zou dat in de genen zitten?

Onlangs sprak ik een moeder wiens dochter sinds kort een relatie heeft. “En die is al blijven slapen,” zei ze verontwaardigd “en ons Brenda is nog maar vijftien!” vervolgde ze. Ik snapte niet goed waar haar verontwaardiging vandaan kwam. Bepaal je als ouder van een vijftienjarige niet zelf wie er wel en niet blijft slapen? Of is het zo eenvoudig niet? Ik begrijp wel dat je geen seksuele relatie tegenhoudt door het samen slapen te verbieden, maar moet je het daarom zonder meer goedkeuren? Trouwens, de achterbank van een auto heeft ook zijn charmes, maar dan moet één van beide partijen (’t liefst beide partijen) natuurlijk wel al een rijbewijs hebben! Waarmee ik niet wil zeggen dat mijn kinderen alles achter hoek en kant zullen moeten doen, het is me uitsluitend om de leeftijd te doen…  Ik huiverde toen ik bedacht dat de jongen in kwestie niet meer tevreden zal zijn met een handje en een kusje, mocht hij mijn dochter versieren na het beëindigen van zijn relatie.

Ons Tia wordt dit jaar zestien. In haar klas zitten slechts twee maagden. Zij is er eentje van, maar beschouwt het gelukkig niet als een – zo spoedig mogelijk op te lossen -probleem. Haar beste vriendin die inmiddels al twee jaar een vaste relatie heeft, kloeg na de kerstvakantie dat ze het erg vond om weer alleen te slapen. Haar vriendje had immers twee volle weken knusjes naast haar gelegen.

Moet ik het normaal vinden dat een vijftienjarige al halvelings samenwoont, ook al is het onder het ouderlijk dak? Raakt men op deze manier niet te snel op elkaar uitgekeken omdat ‘het verlangen naar’ te vlug teniet gedaan wordt? Of ben ik nu hopeloos ouderwets?

Advertenties

25 Reacties to “waar blijft het verlangen?”

  1. Hersenspinselkrabbels 27 januari 2016 bij 9:04 pm #

    Wat ben ik blij dat mijn dochter nog maar 2,5 is 😉

    • Joke 20 februari 2016 bij 5:15 pm #

      ik vind pubers heerlijk, maar waarschijnlijk ook omdat het hier nog allemaal binnen de perken valt.

  2. Billy 24 februari 2016 bij 7:53 pm #

    ik vind al de reacties interessant.
    Meestal komen ze erop neer dat 15 wel te jong is voor seks, maar aan de andere kant de kinderen niet het bos of auto willen insturen om seks te beleven.
    Het is een dilemma, dat volgens mij maar kan opgelost worden door een serieuze babbel met de betrokken kinderen. En de keuze uiteindelijk aan henzelf over te laten.
    Want zoals iedereen weet vanuit de eigen jeugd…verbieden leidt vaak tot het omgekeerde… 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: