rijk leven

25 Sep

Beste lezer

Onlangs ontmoette ik op een feestje bij een kennis een andere kennis die ik jarenlang niet meer gezien had. Het enige dat ik van Lieve wist, was dat ze inmiddels getrouwd was, één gezond, één dood en één gehandicapt kind gebaard had, inmiddels alweer enkele jaren geleden.

Tijdens een wandeling belandde ik naast haar en de kinderrolstoel. De rolstoel was voorzien van allerhande snufjes en ik vroeg geïnteresseerd wat dat allemaal te betekenen had. Bijhorend kreeg ik een wetenschappelijke uitleg over de blijvende hersenschade van haar kind wat blindheid, epileptische aanvallen, nierinsufficiëntie, incontinentie en een mentale en motorische achterstand veroorzaakte. Horen kon ze wel, alhoewel men aanvankelijk dacht dat dat ook niet het geval was. Gevoed werd ze middels een sonde.

Lieve vertelde me hoe dit kind haar leven verrijkt had. Hoe ze het eerste anderhalf jaar veel in het ziekenhuis doorgebracht had, ver weg van haar man en zoon.  Hoe moeilijk dat dit geweest was, maar ook hoe sterk haar relatie met haar partner geworden was door alles wat ze samen hadden meegemaakt. Hun enige bekommernis was het geluk van hun zoon en  hun dochtertje. Ik vroeg me af of zo’n kind wel gelukkig kan zijn, maar sprak mijn gedachten niet uit.

Ik hoorde alleen een beetje spijt in haar stem toen ze vertelde dat ze niet meer op vakantie konden gaan zoals vroeger, ver weg met een vliegtuig. Maar autovakanties deden ze wel. En ook vakanties in Villa Rozerood, waar een bataljon van verzorgers aanwezig is, zodat ze even de zorg kunnen loslaten. Ze sprak haar appreciatie uit voor ons sociaal zekerheidsstelsel. Sinds een aantal jaren had haar dochtertje immers een Persoonlijk Assistentie Budget toegewezen gekregen. Hierdoor had Lieve, als moeder, een voltijds loon als opvoedkundige om haar dochtertje te verzorgen. Ook was er ruimte om andere hulp in te kopen, zodat ze regelmatig een uitstapje kon maken met haar man en zoontje. Enkele jaren geleden had ze haar man naar New York gestuurd, zijn grote droom. Nu was het haar beurt. Ook zij zou binnenkort een verre reis maken met een goede vriendin, de eerste keer zonder haar zorgenkindje. Ze keek er naar uit, met dubbele gevoelens weliswaar.

Ondertussen wandelden we verder. Af en toe streek ze liefdevol over het hoofdje van haar dochtertje. Op deze manier is het echter moeilijk om contact te leggen, gaf ze aan.  Tijdens de dag was ik al enkele keren op afstand getuige geweest van de verzorging: het verschonen en het toedienen van medicatie. Geen sinecure. Zeker toen ik de uitleg hoorde. Je lijkt wel een verpleegster, sprak ik bewonderend. Toch niet, alleen voor mijn kind, lachte ze.

Na de wandeling volgde er opnieuw een zorgmomentje. Deze keer zat ik er met mijn neus bovenop. Na de routineuze handelingen nam ze haar dochtertje liefdevol in haar armen om te knuffelen. Wat ik toen zag is met geen pen te beschrijven. Haar dochtertje begon te stralen. Ze richtte haar hoofdje naar haar moeder en lachte gelukzalig. Een ongelooflijk intiem momentje waarvan ik het voorrecht had om getuige te zijn. Opeens vatte ik het.  Dit was het ultieme geluk. Dit was hààr rijkdom. Ik voelde me zelfs bijna (gevoels)arm. Ik dacht aan mijn quasi zorgeloze leventje met twee toffe, gezonde kinderen, een fijne man en een job waaruit ik veel voldoening put. In vergelijking met haar leven leek dit zo banaal. Mijn visie op de zinvolheid van het bestaan werd duchtig bijgesteld.

Anderzijds… Mocht ik niet gelukkig zijn met het leven dat ik leid, zou ik na deze ontmoeting diep beschaamd zijn.

Advertenties

19 Reacties to “rijk leven”

  1. chrissebie 25 september 2015 bij 5:40 pm #

    Ja, op zo’n momenten zijn we er met ons neus opgedrukt, dat we niet weten hoe gelukkig we zijn. ! We mogen ons handjes samenleggen als iedereen in onze omgeving gezond is!

  2. De Fruitberg 25 september 2015 bij 9:28 pm #

    Wel, mijn respect voor Lieve, een krachtig verhaal. Gezondheid is het allerbelangrijkste goed dat er is, maar postief omspringen met zo’n tegenspoed is ook niet iedereen gegeven.

    • Joke 30 september 2015 bij 1:03 pm #

      Inderdaad, het is niet iedereen gegeven om er positief mee om te gaan. Ik was vooral geschrokken van mijn eigen vooroordeel: ik had verwacht dat ze het beschouwde als een groot kruis om te dragen. Niet dus.

  3. Thomas Pannenkoek 26 september 2015 bij 6:53 am #

    Ik val in herhaling bij Fruitberg. Heel veel respect voor Lieve!

    • Joke 30 september 2015 bij 1:05 pm #

      Absoluut! En dan moet je weten dat ik nog veel informatie heb weggelaten. De werkelijkheid was (voor de buitenwereld) nog veel schrijnender dan hier omschreven. En toch staat enorm Lieve positief in het leven!

  4. kliefje 26 september 2015 bij 1:13 pm #

    Mooi geschreven zeg…

    • Joke 30 september 2015 bij 1:06 pm #

      thx. Als jij het zegt, zal het zo wel zijn 🙂

  5. Menck 26 september 2015 bij 7:14 pm #

    Ik kan me voorstellen dat zo’n kind bij momenten een blok aan je been is, maar evenzeer dat je er als een blok voor valt.
    Einstein zei ooit: “Ons eigen geluk hangt af van de glimlach van de anderen.” Geef die mens maar eens ongelijk.

  6. misssexandthecity 27 september 2015 bij 7:06 pm #

    Ik heb het geluk gehad om dit van heel dichtbij te mogen meemaken,….en ik ben nog altijd dankbaar ook al liep ons verhaal minder fijn af,……

    • Joke 30 september 2015 bij 1:12 pm #

      Ook hier zou het wel eens snel kunnen veranderen. En dan krijg je natuurlijk reacties van de buitenwereld dat het zo beter is… Tot voor kort zou ik dit ook denken (niet uitspreken) maar nu zou ik het zo niet meer durven stellen.

      • misssexandthecity 30 september 2015 bij 1:15 pm #

        Niet doen, ik weet hoe moeilijk de mama het ermee heeft,…..

        • Joke 30 september 2015 bij 5:35 pm #

          Ik zou het denken, maar niet doen, zo empathisch ben ik wel. Maar inmiddels denk ik er ook anders over.

        • misssexandthecity 30 september 2015 bij 5:51 pm #

          Het is moeilijk. Want ik heb mijn nichtje ook zien afzien en heel ingewikkelde complicaties krijgen. En waar ik nog steeds boos om ben is dat ze mijn zus niet beter hebben voorbereid op eventuele slechte afloop….en dat maakte het plotse afscheid nog erger voor haar en de papa. Als ik je vertel dat ze haar uit het mortuarium moeten wegtrekken na elke dag van ’s morgens tot ’s avonds er te zitten en ze mij moesten roepen (ik werkte daar) om haar te troosten en te kalmeren terwijl dat zoiets onmogelijk is. Ik ga de pijn in de ogen van mijn zus nooit vergeten

  7. Hersenspinselkrabbels 27 september 2015 bij 9:01 pm #

    Mooi verwoord deze ervaring. Het doet je inderdaad wel even stilstaan en nadenken.

    • Joke 30 september 2015 bij 1:14 pm #

      Ja. Ik was wel blij dat ik content ben met mijn leven, anders had ik me echt doodgeschaamd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: