vervroegde midlifecrisis, verslaafd, obsessie of dwangneurose?

16 Sep

Beste lezer

Mijn naam is Joke en… ik ben verslaafd.

Tien paar ogen staren me vorsend aan bij mijn voorstelling. Als ik mijn bekentenis moedig de groep ingooi, krijg ik een gemeend applaus en kijken mijn lotgenoten me begripvol aan. Ze weten hoe moeilijk is om je probleem toe te geven, op de eerste plaats aan jezelf, vervolgens aan de buitenwereld.

Zo zou mijn eerste kennismaking op een zelfhulpgroep kunnen verlopen.

Definitie verslaving (volgens wikipedia) :

Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.

Inderdaad, een aantal activiteiten lijden eronder: het huishouden (alhoewel? dat lijdt hier eigenlijk onder alles, vooral onder mijn luiheid op dat vlak), het bloggen (dat ooit zelfs nog een grotere verslaving was), mijn gezin,…. Al moet ik zeggen dat onze kinderen mijn verslaving eerder nog aanmoedigen (zeker als het op verplaatsing te doen is) dan afremmen en mijn partner ook (die gaat zelfs 4x mee en hangt voor de rest in de lucht*).

Kennissen, familie, vrienden… begint het stilaan ook op te vallen. Ik krijg regelmatig positieve opmerkingen, vooral als ze mij een tijdje niet meer gezien hebben. Over de veranderingen die ik uiterlijk ben ondergaan en bijkomend ‘dat het zo wel goed is, dat het niet méér hoeft te zijn’**. Dat besef ik ook wel. Trop is teveel. Desondanks kon ik het onlangs niet laten om dit te kopen. Stiekem. Ik wist immers dat mijn man deze aanschaf niet zou goedkeuren, want soortgelijke aankopen liggen al jaren in onze kelder te bestoffen. Vooraleer het in mijn bezit was, kwam hij er toch achter. Al kon hij zich er geen voorstelling van maken. Noodgedwongen ging het mee afhalen bij een Bpost punt. De deur nauwelijks achter zich dicht vroeg hij aan de verkoopster of we het konden terugsturen. ’t Liefst meteen. De verkoopster nam het voor me op. Ondanks zijn pruttelende protest heeft hij het dan toch thuis geïnstalleerd. Hij deed het voor mij. Omdat hij me kent en beseft dat ik zou niet lossen totdat hij me zou helpen. Dat hij geen leven meer zou hebben, als hij me niet zou ondersteunen in mijn verslaving.

Zo neemt mijn verslaving lichtjes toe. In plaats van 5 x per week, sport ik nu quasi dagelijks. Met meer variatie dus: lopen (4x per week), bodystyling (1x per week) en bijna dagelijks trainen met mijn nieuwe toestelletje, soms zelfs bij thuiskomst om 1u ’s nachts, zodat ik niet van die slappe kippenvleugeltjes krijg en kan wuiven zonder te flapperen of flubberen. En het werkt! Althans dat maak ik mezelf wijs. Neen echt, het werkt!  Uiteraard is het nieuwtje is er nog niet vanaf en kan ik mijn contentement pas na minstens één jaar evalueren. Inmiddels ben ik alweer plannen aan het smeden om een bijkomende spiergroep te trainen. Mijn vorig logje heeft me op een ideetje gebracht. Ik heb hier immers ergens nog een speeltje rondslingeren, twee balletjes aan een koordje.  Een ervaringsverslag wil ik je deze keer wel besparen.

En hoe zit het bij jou?  Ook last van een verslavingske, een neuroseke of iets in die strekking?

Groetjes

Joke

*om te zweefvliegen, samen met Arte

**Door bodystyling (want lopen deed ik al) en mijn snoepgedrag aan te pakken ben 5 kg afgevallen in één jaar tijd. Meer mag dat niet zijn, want ik was eigenlijk niet te dik met een BMI van iets meer dan 23. Met mijn nieuwe BMI van 21,5 ben ik héél tevreden. Op deze manier probeer ik preventief de nakende menopauze te bestrijden. Maar ik moet er toch over waken dat het niet te veel een obsessie wordt.

Advertenties

9 Reacties to “vervroegde midlifecrisis, verslaafd, obsessie of dwangneurose?”

  1. chrissebie 16 september 2015 bij 8:12 am #

    Ik ben niet sportief en zal het ook nooit worden. Ondanks mijn voornemen om bij de kinesist te fitnessen. Mijn aangepaste voeding daarentegen, dat lukt me dan toch aardig om het vol te houden. I go with the flow, ik volg mijn lijf. Als het goesting heeft om veel inspanning te doen, dan doe ik dat. En ik verbruik drie keer zoveel energie op een dag, vergeleken met vroeger, dus ik ben goed bezig. Het enige grote nadeel is dan wel dat die volle borsten van vroeger koffiezakken zijn geworden. Geen idee of het goed te krijgen zou zijn met borstspieroefeningen.

    • Joke 16 september 2015 bij 8:30 am #

      Je bent inderdaad fantastisch goed bezig. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat je het zo lang vol zou houden. Vooraleer ik de Wonder Core 2 aankocht heb ik enig tevredenheidsonderzoek gedaan op het internet. Er was iemand met fibromyalgie die aangaf dat ze veel baat had bij dit toestel. Jammer dat je zo ver woont, anders kon je het komen uitproberen. Wat je borsten betreft: ik ken het probleem, al betreft het hier theezakjes :-). Helaas is er geen enkele spieroefening die wat dit betreft soelaas kan bieden. De wet van de zwaartekracht kan je niet bestrijden. Gelukkig kan een goede BH wel wonderen verrichten. 🙂

  2. Sabine 16 september 2015 bij 2:43 pm #

    Ja ik ben ook hartstikke sportief! Sport 4x per week en love it! Geef liever wat geld uit aan toffe sportkleding dan aan nieuwe gewone kleren hahahaha 🙂

  3. kliefje 16 september 2015 bij 3:25 pm #

    Knap zeg! Ik heb niets met sporten, ik fiets elke dag een kilometer of 10 en wandel 2x in de week. Méér dan genoeg.

  4. bentenge 16 september 2015 bij 6:32 pm #

    Verslavingskes bij de vleet.

  5. De Fruitberg 16 september 2015 bij 6:36 pm #

    5 jaar geleden beslist dat het genoeg was geweest, en stevig beginnen sporten om ’t overtollige vet er af te sporten. Uiteindelijk – 38 kg gerealiseerd door wekelijks 4-5 u te zwemmen (soms ook meer) en 6-8 u te fietsen. Dat sporten werd een ‘verslaving’, maar daar is een abrupt einde aan gekomen door een schouderblessure, niet door ’t sporten maar een verkeerde beweging tijdens ’t verbouwen…
    Nu is de tuin mijn verslaving, maar sport wel nog veel (800 km gefietst in augustus)

  6. Menck 16 september 2015 bij 7:02 pm #

    Kijk, dit is nu eens een verslaving die ik iedereen toewens.
    Aan sporten kom ik niet toe wegens tijdnood, maar gebrek aan beweging heb ik anderzijds allerminst in mijn branche.

  7. misssexandthecity 16 september 2015 bij 9:55 pm #

    Ha wij kunnen elkaar een handje geven :-), hoewel ik het heb laten zakken van 6/7 naar 4-5/7,…maar ik snap je volledig vooral die armen,…ik train als een zot mijn triceps 🙂

  8. Affodil 19 september 2015 bij 8:35 am #

    Twee keer in de week een uurke in de sportschool en dagelijks ca. 10km wandelen à 4-4,5km/u met de hond. Dat is al 70km/week en 2 uur méér dan de afgelopen 40 jaar. Het gaat langzaam maar zeker (ik herinner me zelfs niet meer wanneer ik voor het laatst minder dan 75kg woog). En ik hoef al die marteltuigen niet in huis te hebben, want ik heb geen kelder, alleen stof. Boven staat een hometrainer van Manlief. Die bewijst wel diensten als hij weer eens last heeft van zijn knieen en wat op souplesse moet trainen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: