Archief | september, 2015

18 jaar van mijn leven verspild

29 Sep

Beste bloglezer

Een beetje overdrijven in de titel is toegestaan zekers?

Ik kan me zelf wel voor mijn kop slaan! (‘Hoofd’ klinkt in dit geval te intellectueel)

De voorbije zondag kon ik de slaap niet vatten. ’t Is te zeggen. Om 21u30 was ik al in dromenland. Dus inslapen was het probleem niet. Maar rond 3 u schoot ik wakker en bleef ik woelen in bed, beseffende dat ik zo nog kon blijven liggen totdat ik een ons woog. Ik achtte de te laat verorberde pizza verantwoordelijk, maar het enige dat ik uit wraak kon doen was hem bij gelegenheid uitschijten. En die gelegenheid was nog niet daar. Om mijn partner niet wakker te maken besloot ik na een lamlendig kwartier om stilletjes naar beneden te sluipen. Ik kroop achter de computer en amuseerde met me facebook en blogs lezen. Ik had natuurlijk ook andere nuttige dingen kunnen doen, zoals de was insteken of soep koken, maar daarvoor was ik dan net weer niet wakker genoeg (en vooral te lui).

Een klein anderhalf uur later zocht ik terug de bedstee op.  Binnen de kortste keren dommelde ik braafjes in om om 6u wakker schieten bij het nieuwsbericht. Bleek ik een fantastisch astronomisch fenomeen gemist te hebben: de combinatie van een totale maansverduistering en een bloedmaan. Had niemand mij even kunnen verwittigen op facebook?

Knudde toch!

rijk leven

25 Sep

Beste lezer

Onlangs ontmoette ik op een feestje bij een kennis een andere kennis die ik jarenlang niet meer gezien had. Het enige dat ik van Lieve wist, was dat ze inmiddels getrouwd was, één gezond, één dood en één gehandicapt kind gebaard had, inmiddels alweer enkele jaren geleden.

Tijdens een wandeling belandde ik naast haar en de kinderrolstoel. De rolstoel was voorzien van allerhande snufjes en ik vroeg geïnteresseerd wat dat allemaal te betekenen had. Bijhorend kreeg ik een wetenschappelijke uitleg over de blijvende hersenschade van haar kind wat blindheid, epileptische aanvallen, nierinsufficiëntie, incontinentie en een mentale en motorische achterstand veroorzaakte. Horen kon ze wel, alhoewel men aanvankelijk dacht dat dat ook niet het geval was. Gevoed werd ze middels een sonde.

Lieve vertelde me hoe dit kind haar leven verrijkt had. Hoe ze het eerste anderhalf jaar veel in het ziekenhuis doorgebracht had, ver weg van haar man en zoon.  Hoe moeilijk dat dit geweest was, maar ook hoe sterk haar relatie met haar partner geworden was door alles wat ze samen hadden meegemaakt. Hun enige bekommernis was het geluk van hun zoon en  hun dochtertje. Ik vroeg me af of zo’n kind wel gelukkig kan zijn, maar sprak mijn gedachten niet uit.

Ik hoorde alleen een beetje spijt in haar stem toen ze vertelde dat ze niet meer op vakantie konden gaan zoals vroeger, ver weg met een vliegtuig. Maar autovakanties deden ze wel. En ook vakanties in Villa Rozerood, waar een bataljon van verzorgers aanwezig is, zodat ze even de zorg kunnen loslaten. Ze sprak haar appreciatie uit voor ons sociaal zekerheidsstelsel. Sinds een aantal jaren had haar dochtertje immers een Persoonlijk Assistentie Budget toegewezen gekregen. Hierdoor had Lieve, als moeder, een voltijds loon als opvoedkundige om haar dochtertje te verzorgen. Ook was er ruimte om andere hulp in te kopen, zodat ze regelmatig een uitstapje kon maken met haar man en zoontje. Enkele jaren geleden had ze haar man naar New York gestuurd, zijn grote droom. Nu was het haar beurt. Ook zij zou binnenkort een verre reis maken met een goede vriendin, de eerste keer zonder haar zorgenkindje. Ze keek er naar uit, met dubbele gevoelens weliswaar.

Ondertussen wandelden we verder. Af en toe streek ze liefdevol over het hoofdje van haar dochtertje. Op deze manier is het echter moeilijk om contact te leggen, gaf ze aan.  Tijdens de dag was ik al enkele keren op afstand getuige geweest van de verzorging: het verschonen en het toedienen van medicatie. Geen sinecure. Zeker toen ik de uitleg hoorde. Je lijkt wel een verpleegster, sprak ik bewonderend. Toch niet, alleen voor mijn kind, lachte ze.

Na de wandeling volgde er opnieuw een zorgmomentje. Deze keer zat ik er met mijn neus bovenop. Na de routineuze handelingen nam ze haar dochtertje liefdevol in haar armen om te knuffelen. Wat ik toen zag is met geen pen te beschrijven. Haar dochtertje begon te stralen. Ze richtte haar hoofdje naar haar moeder en lachte gelukzalig. Een ongelooflijk intiem momentje waarvan ik het voorrecht had om getuige te zijn. Opeens vatte ik het.  Dit was het ultieme geluk. Dit was hààr rijkdom. Ik voelde me zelfs bijna (gevoels)arm. Ik dacht aan mijn quasi zorgeloze leventje met twee toffe, gezonde kinderen, een fijne man en een job waaruit ik veel voldoening put. In vergelijking met haar leven leek dit zo banaal. Mijn visie op de zinvolheid van het bestaan werd duchtig bijgesteld.

Anderzijds… Mocht ik niet gelukkig zijn met het leven dat ik leid, zou ik na deze ontmoeting diep beschaamd zijn.

vervroegde midlifecrisis, verslaafd, obsessie of dwangneurose?

16 Sep

Beste lezer

Mijn naam is Joke en… ik ben verslaafd.

Tien paar ogen staren me vorsend aan bij mijn voorstelling. Als ik mijn bekentenis moedig de groep ingooi, krijg ik een gemeend applaus en kijken mijn lotgenoten me begripvol aan. Ze weten hoe moeilijk is om je probleem toe te geven, op de eerste plaats aan jezelf, vervolgens aan de buitenwereld.

Zo zou mijn eerste kennismaking op een zelfhulpgroep kunnen verlopen.

Definitie verslaving (volgens wikipedia) :

Verslaving is een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten. Het gedrag van de persoon is voornamelijk gericht op het verkrijgen en innemen van het middel, of het handelen naar de gewoonte, ten koste van de meeste andere activiteiten.

Inderdaad, een aantal activiteiten lijden eronder: het huishouden (alhoewel? dat lijdt hier eigenlijk onder alles, vooral onder mijn luiheid op dat vlak), het bloggen (dat ooit zelfs nog een grotere verslaving was), mijn gezin,…. Al moet ik zeggen dat onze kinderen mijn verslaving eerder nog aanmoedigen (zeker als het op verplaatsing te doen is) dan afremmen en mijn partner ook (die gaat zelfs 4x mee en hangt voor de rest in de lucht*).

Kennissen, familie, vrienden… begint het stilaan ook op te vallen. Ik krijg regelmatig positieve opmerkingen, vooral als ze mij een tijdje niet meer gezien hebben. Over de veranderingen die ik uiterlijk ben ondergaan en bijkomend ‘dat het zo wel goed is, dat het niet méér hoeft te zijn’**. Dat besef ik ook wel. Trop is teveel. Desondanks kon ik het onlangs niet laten om dit te kopen. Stiekem. Ik wist immers dat mijn man deze aanschaf niet zou goedkeuren, want soortgelijke aankopen liggen al jaren in onze kelder te bestoffen. Vooraleer het in mijn bezit was, kwam hij er toch achter. Al kon hij zich er geen voorstelling van maken. Noodgedwongen ging het mee afhalen bij een Bpost punt. De deur nauwelijks achter zich dicht vroeg hij aan de verkoopster of we het konden terugsturen. ’t Liefst meteen. De verkoopster nam het voor me op. Ondanks zijn pruttelende protest heeft hij het dan toch thuis geïnstalleerd. Hij deed het voor mij. Omdat hij me kent en beseft dat ik zou niet lossen totdat hij me zou helpen. Dat hij geen leven meer zou hebben, als hij me niet zou ondersteunen in mijn verslaving.

Zo neemt mijn verslaving lichtjes toe. In plaats van 5 x per week, sport ik nu quasi dagelijks. Met meer variatie dus: lopen (4x per week), bodystyling (1x per week) en bijna dagelijks trainen met mijn nieuwe toestelletje, soms zelfs bij thuiskomst om 1u ’s nachts, zodat ik niet van die slappe kippenvleugeltjes krijg en kan wuiven zonder te flapperen of flubberen. En het werkt! Althans dat maak ik mezelf wijs. Neen echt, het werkt!  Uiteraard is het nieuwtje is er nog niet vanaf en kan ik mijn contentement pas na minstens één jaar evalueren. Inmiddels ben ik alweer plannen aan het smeden om een bijkomende spiergroep te trainen. Mijn vorig logje heeft me op een ideetje gebracht. Ik heb hier immers ergens nog een speeltje rondslingeren, twee balletjes aan een koordje.  Een ervaringsverslag wil ik je deze keer wel besparen.

En hoe zit het bij jou?  Ook last van een verslavingske, een neuroseke of iets in die strekking?

Groetjes

Joke

*om te zweefvliegen, samen met Arte

**Door bodystyling (want lopen deed ik al) en mijn snoepgedrag aan te pakken ben 5 kg afgevallen in één jaar tijd. Meer mag dat niet zijn, want ik was eigenlijk niet te dik met een BMI van iets meer dan 23. Met mijn nieuwe BMI van 21,5 ben ik héél tevreden. Op deze manier probeer ik preventief de nakende menopauze te bestrijden. Maar ik moet er toch over waken dat het niet te veel een obsessie wordt.

mannen: lees dit niet vrouwen: aanschaffen die handel

12 Sep

Beste lezer

Beschouw dit niet als een comeback, want ik zal weer even snel verdwenen als verschenen zijn. Maar ik heb goesting om nog eens wat neer te pennen, niet omdat het moet, maar omdat ik het zelf wil.  Aanleiding is de originele prijs die ik won bij deze mieterse madame, die de ene na de andere kluchtige blog uit haar mouwen schudt aan een frequentie om van de duizelen.

Ik was eigenlijk niet eens zeker of ik deze prijs wel WOU winnen, maar de hilarische beschrijving van de inbrengmaneuvers trok me over de spleet, euh streep. Al moet ik bekennen dat het angstzweet me uitbrak, toen bleek dat ik de winnares was.

Lichaamsvreemde voorwerpen in mijn lijf proppen is immers niet mijn dada. Zo kon ik op achttienjarige leeftijd nog steeds geen tampon inbrengen. Persoonlijk weet ik het aan mijn maagdelijke status. Volledig onontgonnen terrein, zelfs door mezelf. Ik beken: ik was een laatbloeier. Ouderwets ben ik ook: een minderjarige mag voor mij gerust nog wat kinderlijker zijn dan heden ten dage het geval is. Een stelling waaraan mijn kinderen gelukkig nog steeds voldoen: leve de erfelijke belasting! Dus kreeg ik op mijn achttiende verjaardag die tijdens de Romereis viel van mijn vriendinnen een marmeren Carrara-potje, gevuld met één tampon én een bon, goed voor één ontmaagding. In Italië met al die hitsige Italianen, zou dat wel in de sacoche komen, dachten ze.

Of ik nu wel of geen maagd meer was bij het inbrengen van mijn eerste tampon, herinner ik me eigenlijk niet meer. Een Italiaan is er alleszins niet aan te pas gekomen.

Ondertussen, zoveel jaren later, ben ik uiteraard wel wat meer gewoon. Alhoewel?  Ruim een jaar geleden kocht ik, op advies van een kennis Geisha-balletjes bij Jef om mijn bekkenbodemspieren te versterken.  Niet dat ik mijn flamoes wil gebruiken als flessenopener, maar een beetje aanspannen kan nooit kwaad, toch? Het is algemeen geweten dat sommige vrouwen een tritske* verliezen tijdens een niesbui. Oké, eigenwijze mannelijke lezer, gelieve NU dringend af te haken. Ik behoor niet tot deze categorie vrouwen. Dacht ik. Want tijdens een onvoorzien langdurige kattenconfrontatie veroorzaakten mijn ononderbroken niesbuien op weg naar huis net geen vijf ongelukken, wegens voortdurend dichtgeknepen ogen en oncontroleerbare stuurbewegingen, maar wel een klam (in werkelijkheid: zeiknat) slipje.

Het advies om de training langzaam op te bouwen door met één balletje te beginnen, wilde ik wel opvolgen. Ik wist echter niet hoe eraan te beginnen. Moest ik die los inbrengen of samen met een half leeg siliconenhoudertje in mijn foef foefelen? Dus won ik advies in bij een vriendin, die verpleegkundige is. Het eerste voorstel vond ze geen goed idee, wou ik niet met een gênant probleem bij de huisarts of op de spoeddienst belanden. De houder was immers voorzien van een koordje om de boel terug te voorschijn te toveren. Zonder zou het echter een quasi onuitvoerbare visklus worden. Helaas bleef het bij het advies: de dingen liggen nog steeds ongebruikt in mijn nachtkastje.  Telkens als ik de moed vind om de handleiding te lezen, verlies ik de moed om het uit te proberen.

Daarom dat ik mijn prijs met gemengde gevoelens in ontvangst nam. Het begon al bij het bepalen van het soort. Een resem antwoorden op een aantal intieme vragen moesten uitmaken welk type en formaat voor mij geschikt zou zijn. En dan nog… Sommige vrouwen moeten meerdere modellen uitproberen vooraleer ze het juiste type vinden. Slik!

Uiteindelijk werd het een klassiek modelletje met ring in een transparante uitvoering. Al die kleurtjes ogen wel leuk, maar wat nut heeft dat in een donker hol, redeneert dan mijn nuchtere zelf.  Bovendien heb ik het liefst zo weinig mogelijk chemicaliën in mijn lijf. De handleiding die ik op het internet las, vóór het daadwerkelijk ontvangen van mijn prijs, deed me evenveel huiveren dan die van de balletjes. Het zou geen evidentie worden,doch vooral een kwestie van oefenen. Stiekem vervloekte ik mezelf dat ik had meegedongen naar deze prijs. Iets wat ik zelf betaald heb, durf ik ongebruikt laten, maar een gegeven paard… Ik zou me zo ondankbaar voelen, mocht ik het lef niet hebben om het uit te proberen.

Toen mijn tweede menstruatiedag op een zaterdag viel, kon ik mezelf niet wijsmaken dat dit geen geschikte dag was om eraan te beginnen. Ik wachtte even totdat iedereen de deur uit was om in alle rust mijn ding te kunnen doen.  Eerst moest het gesteriliseerd worden zoals een flessenspeen. Ik waande me even 17 en 15 jaar terug in de geschiedenis. Gelukkig dacht ik er bijtijds aan om het ding wat te laten afkoelen alvorens het te installeren.   Vervolgens ging ik op het toilet zitten, plooide het cupje dubbel volgens de instructies en vlamde het zonder aarzeling in mijn intieme zone. Was dat alles?

Twee uren later verwijderde ik het even vlotjes en staarde ik naar een half centimeterke rode vloeistof. Inmiddels was mijn man terug thuis en brulde ik van boven naar beneden dat hij dringend moest komen kijken. Trots dat ik was! Alsof ik een derde kind had gebaard. Geïnteresseerd bleef hij staan kijken hoe ik het, na reiniging, terug de nacht indreef. Vervolgens liet ik het, zonder zorgen, zes volle uren zitten, totdat ik terugkwam van een etentje met collega’s. Ik was wel zo beleefd om er aan tafel over te zwijgen. Was wel eens naar het toilet geweest om te urineren en stelde vast dat er geen lekkage was en beter nog: dat mij een nat koordje gespaard bleef.

Bij de cup kreeg ik ook nog een desinfectiebekertje voor in de microgolfoven. Tja, ik geef toch de voorkeur aan de ouderwetse sterilisatiemethode. Mijn microgolfoven gebruik ik zo weinig mogelijk na al die kwalijke berichten over stralingen.  Verder zaten er ook reinigingstabletten bij.  De handleiding is echter zo klein geschreven dat ik eerst een vergrootglas moet kopen.

Jammer dat ik nog geen kunstgebit heb, anders had ik met deze reinigingsoplossing twee vliegen in één klap. Konden ze lekker samen een nachtje dobberen.

*dialect voor een beetje urine