Archief | maart, 2015

leut in de leudle

7 Mrt

Gisteren begaf ik me na mijn werk naar een warenhuis waarvan ik de naam niet vernoem om blauwe bessen te kopen. Tegenwoordig nuttig  ik havermoutmuffins als  ontbijt.  Heel gezond, dit recept toch, en de blauwe bessen zorgen voor de finishing touch.

Er was haast bij. Gelukkig wist ik ze staan, want ik had ze begin deze week nog al eens gekocht. Helaas was het schap leeg. Teleurgesteld liep ik verder en passeerde  een vrouw in wiens kar het begeerde goedje lag. Misschien was zij me slechts enkele luttele seconden voor geweest. Doeme toch! Er kwam een vreemde gedachte in mij op.

Tegen beter weten in sprak ik een verkoopster aan. “Als ze er niet meer staan, zijn ze op,” concludeerde ze vriendelijk, het verwachte antwoord dat ik niet wilde horen. “Ik zag daarnet een mevrouw die meer geluk had dan ik,” repliceerde ik “Misschien kan ik het doosje stiekem uit haar kar nemen.” De verkoopster lachte hartelijk. “Uiteindelijk is het toch geen kwestie van diefstal,” vergoelijkte ik mijn snode plan “want het is nog niet betaald, dus is het officieel nog niet van haar.” “Tja, u hebt wel een punt,” schaterde de verkoopster geamuseerd en onze wegen scheidden zich. Het feit dat ze er de grap wel van inzag, verzachtte het leed enigszins een beetje.

Toch had ik er behoorlijk de pest in. Wat ik in mijn kop heb, heb ik niet in mijn kont. Die muffins moesten gebakken worden, mét bessen, diezelfde avond nog, zelfs nà een loopje van 19 km dat ook nog op het programma stond. Tijd om rap een andere winkel aan te doen, was er niet meer, ook al zou ik er nog ettelijke passeren op mijn weg naar huis. Tegen beter weten in begaf ik me nogmaals richting fruit-en groentehoek.  Plots zag ik, aan de zijkant, quasi uit het niets, een hele stapel bakjes blauwe bessen opduiken. Met een dikke promotie erbij vermeld: meer dan 33% korting. Inderdaad, begin van de week betaalde ik nog €3,5, nu waren ze te krijgen voor €1,99 per bakje.

Blij gezind grabbelde ik een doosje en haastte me naar de kassa.  Onderweg kwam ik de goedgeluimde verkoopster tegen. ” ’t Is gelukt!” kreet ik met het blauwe goedje in de lucht.

“Neeeeeeeeeeeeeeeeeee, eeeeeeeecht???!!!!!!!!!!” Haar gezicht was goud waard! Helaas kan ik niet acteren, want ik had haar graag in het ongewisse gelaten. Vriendelijk wees ik hààr op de promotiestand, terwijl het eigenlijk omgekeerd had moeten zijn.

Ach, who cares, we hadden leut en dat maakt een mens duidelijk wrevelloos. Maar ze had wel geluk dat ik momenteel niet ongesteld ben.