noem het gebrek aan orde, ik noem het een onomstotelijk bewijs van eskaagee*

1 Dec

Helemaal zen.

Helemaal zen ben ik  terwijl mijn collega’s rondlopen als een stelletje koploze kippen, omdat ík mijn autosleutel niet vind, terwijl ik op het punt sta om naar huis te gaan. “Schud je handtas leeg”, klinkt het en er wordt geen genoegen genomen met mijn antwoord dat ik dat al twee maal gedaan heb. Ondanks lichtjes tegensputteren van mijnentwege blijft mijn collega ongegeneerd toekijken terwijl nutteloze kassabonnetjes, koperen muntjes, apart verpakte maandverbandjes in  meerdere diktes, een eenzame tampon en nog allerhande prullaria rusteloos een rustpunt zoeken op mijn bureau. Geen autosleutel te bespeuren, wel een licht plaatsvervangende schaamte bij mijn collega, omdat mijn onnauwkeurig gecamouffleerde slordigheid zo expliciet tentoongesteld wordt.

Helemaal zen blijf ik. Ah ja, want ik ben zulke toestanden gewoon.

“Stop met zoeken, ik trek mijn plan wel”, maan ik mijn collega’s gewetensvol aan tot kalmte. Zij moeten toch niet de dupe worden van mijn overmatige nonchalantie.  Maar ze weten van geen ophouden, de schatten.  Er wordt gezocht op de gekste plaatsen: de frigo, waarin ik mijn middageten bewaarde, de tjokvolle bureaukast, waarin ik net voor mijn vermeende vertrek nog snel een paar dossiers propte, zelfs het nauwelijks gebruikte papiermandje wordt meedogenloos omgekieperd. Ondertussen wordt het vuur aan mijn schenen gelegd : wat had ik als eerste gedaan bij binnenkomst?, was ik nog op huisbezoek geweest?, wanneer had ik mijn sleutel voor de laatste keer gezien?, stak hij misschien nog in het contact? (neen, dat had ik uiteraard al gecheckt), kon iemand anders hem per ongeluk meegenomen hebben?

Die laatste vraag had ik me zelf ook al gesteld en moest ik eigenlijk beamen.  ’s Voormiddags had ik onverwacht bezoek gekregen van mijnheer Citroen, één van mijn klanten wiens budget ik beheer. Zijn naam, uiteraard fictief, verwijst gelukkig meer naar het merk van zijn auto dan naar zijn zuurtegraad. Net als bij mij. Misschien had hij per ongeluk mijn sleutel, een duplicaat van de zijne, meegenomen. Ondanks deze zware vermoedens weigerde ik hem te bellen. Mijnheer Citroen is immers van het nerveuze type. Het feit dat hij de laatste tijd bovendien wat verward begint te worden, heeft zeker geen kalmerend effect op hem, integendeel. Ik wou hem dus geenszins lastigvallen met iets waarmee hij hoogstwaarschijnlijk niets  te maken had. Hij zou me dan toch allang gebeld hebben, niet? Mijn nutteloze telefoontje zou zijn nervositeit alleen maar doen toenemen.

Een half uur later en nog steeds sleutelloos, beslis ik dan toch maar om mijnheer Citroen te contacteren. Ik val niet meteen met de deur in huis en doe alsof ik hem nog over ’t een en ’t ander moet inlichten. Wat ook het geval is, maar niet zo dringend dat ik hem daarvoor per se nog dezelfde dag moet bellen. Net voor hij wil inhaken, vraag ik langs mijn neus weg of hij misschien per ongeluk mijn autosleutel meegenomen heeft. “Weet ik niet,” antwoordt hij direct, “maar ik had wel ineens twee sleutels bij toen ik thuiskwam.”  “Zou het mijn autosleutel kunnen zijn,” pols ik zachtmoedig. “Dat zou best kunnen. Ik denk het wel.” “Kan u hem dan brengen, want ik kan hem niet komen halen, ik kan immers niet weg zonder autosleutel.” “Ja, dat zal ik doen, maar dan kom ik onmiddellijk, want ik moet om 17u45 ergens zijn.” “Dat zou fijn zijn, mijnheer Citroen. Alvast bedankt.”

Een kwartiertje kruip ik lichtjes verzuurd in mijn citroentje. Ik had bijna een uur vroeger thuis kunnen zijn, maar weiger medelijden te hebben met mezelf. Eigen schuld, dikke bult. Jammer dat ik geen ezel ben…

*stressbestendigheid, klantvriendelijkheid en geduld

Advertenties

12 Reacties to “noem het gebrek aan orde, ik noem het een onomstotelijk bewijs van eskaagee*”

  1. Thomas Pannenkoek 2 december 2014 bij 7:05 am #

    Naast mijn bureau staat een oubollig tv’tje. Wordt heel zelden gebruikt voor als we eens een bedrijfs-dvd krijgen om door te nemen. Vorige maand is iemand erin geslaagd de afstandsbediening ervan mee te nemen.

    • Joke 2 december 2014 bij 7:43 pm #

      ik heb het niet gedaan! Maar ik acht me er wel toe in staat. Per ongeluk, dat wel, en als ik het in de smiezen had, zou ik het netjes terugbrengen.

  2. Eilish 2 december 2014 bij 1:11 pm #

    Ik zie de inhoud van die handtas helemaal voor me 🙂
    Jij hebt dan precies geen autosleutel waar nog andere sleutels/dingen bij hangen (zoals hier : voordeur/achterdeursleutel, sleutel brievenbus, afstandsbediening garagepoort)
    Misschien moet je je een sleutelhanger laten cadeau doen voor nieuwjaar ?

    • Joke 2 december 2014 bij 7:28 pm #

      Ik sleutelhanger heb ik, maar ik kan me best eentje aanschaffen die reageert op een fluittoon. Al zal dat niet veel afdoen, als dat ding 5 km verder in iemands broekzak vertoeft, vrees ik. 🙂

  3. Menck 2 december 2014 bij 2:03 pm #

    Eigen schuld, dikke bult? Nou, niet echt. Tenslotte nam meneer Citroen je sleutels mee.
    Anyway, gelukkig is alles goed gekomen. Stel je voor dat je, net als in de film, twee draadjes met elkaar moest verbinden om je auto te starten…

    • Joke 2 december 2014 bij 7:41 pm #

      Toch wel, eigen schuld, dikke bult. Ik liet hem rondslingeren, recht voor zijn neus. Mocht ik bij hem op huisbezoek zijn en zijn sleutel lag recht voor me op tafel, dan ben ik er praktisch zeker van dat ik hem ook zou meegrissen. Ik zou er wel de auto mee willen starten en dan ontdekken dat ik de verkeerde bij heb.
      Dat met die draadjes, dat zou niet gebeuren, ik zou mijn man bellen en die zou me komen halen (3 kwartier rijden: enkel!) en onderweg zou ik waarschijnlijk een beetje gemopper en een kleine preek over me heen krijgen en vervolgens… gaat het leven weer zijn gewone gangetje.

  4. De Fruitberg 2 december 2014 bij 7:28 pm #

    Daar heb je geluk. En zoals Menck zegt, niet jouw fout.

  5. misssexandthecity 2 december 2014 bij 9:46 pm #

    Ik steek mijn sleutels altijd in hetzelfde zakje in mijn handtas en ze zitten daar altijd in 🙂

    • Joke 6 december 2014 bij 8:55 am #

      ik ook 1 keer op 5 ongeveer. De andere vier keer heb ik wel eens een probleem…

  6. Joyce 5 december 2014 bij 5:42 pm #

    Haahahahahaha sorry dat ik je uitlach maar mensen wat is dit een herkenbaar stukje en wat heerlijk geschreven. Heb echt genoten van deze blog 😀

    • Joke 6 december 2014 bij 8:55 am #

      bedankt voor deze troostende woorden van een lotgenote

  7. micheleeuw 18 december 2014 bij 12:26 pm #

    Met mijn autosleutels ben ik altijd voorzichtig : zonder mijn wieltjes ga ik nergens ! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: