eerst met en daarna zonder verpinken

5 Okt

We handhaven hier een vrij traditioneel rollenpatroon en m.i. is daar niets mis mee. Manlief doet het tuinonderhoud, kluswerken, enz. en ik doe de poets (samen met een poetsvrouw), de was en de plas.  In de potten roeren we allebei zoals dat uitkomt met ons werk. Alleen wat de auto aangaat, keren we de zaken een beetje om: mijn man doet hem blinken en ik doe hem keuren. Bij de autokeuring uiteraard.  Dit jaar was het weer van dattum, voor de tweede keer in zijn voorlopig roestvrije leven.

Sinds dit op afspraak kan, hoef je geen twee uur meer aan te schuiven. Stiekem een beetje jammer, want ik heb tijdens deze wachttijd ooit eens een lekker ijsje gegeten, verkrijgbaar bij een ijskaruitbater die keurig langs de keuring geparkeerd stond om oververhitte bestuurders verkoeling te bieden, weliswaar met commerciële doeleinden, maar het smaakte er niet minder om.

Vorige week moest ik om 8u15 daar zijn.  Ik was zowaar één volle minuut te vroeg.  Op stipt het afgesproken uur mocht ik de stinkende hal betreden. Berijden dus. Om 6u45 ’s morgens had ik nog vlug op nuchtere maag, voor mijn man op de fiets sprong om zich naar zijn werk te begeven, gevraagd om me te wijzen hoe de mistlampen werken – als ik ze nodig heb en dat is dus sporadisch, loopt dat altijd de mist in – en waar het klepje zit om de motorkap open te doen. Voor mijn doen was ik dus verdomd goed voorbereid.

Fase één had ik al goed doorlopen – al heb ik even naar mijn roos formuliertje moeten zoeken – en ik mocht doorrijden naar fase twee, voor de controle van de lampen e.d.  Terwijl ik zat te wachten, vroeg ik me plotsklaps af hoe mijn pinkers – allez, die van de auto natuurlijk, zelf heb ik er geen – werken. Om mezelf gerust te stellen, begon ik onopvallend te pinken, maar het enige wat bougeerde waren mijn ruitenwissers die over de droge voorruit schrompten.  De tweede en vervolgens derde poging leverden hetzelfde ongewenste resultaat op en mijn stresscurve schoot pijlsnel de hoogte in.  Ik startte de auto om stiekem chauffeurke te spelen in de hoop dat het me dan terug te binnen zou schieten.  Ik veinsde dat ik linksaf wou slaan en weeral knikten mijn ruitenwissers ijverig neen. Ten einde raad begon ik een plausibele verklaring te zoeken voor mijn domheid, maar ook daar bleek ik te dom voor te zijn.

De keurder was in een druk gesprek verwikkeld met een collega. “Lampen,” riep hij plotsklaps en ik schoot in actie. Hij knikte goedkeurend. “Faren” Weer een instemmend, doch afwezig knikje, alsook bij de mistlampen en de rem. Had hij eigenlijk wel gezien wat ik deed? “Pinkers” vervolgde hij en zonder verpinken (geweldig woordspeling, al zeg ik het zelf!) liet ik de vergeten lampjes eerst links en daarna rechts opflakkeren. Oef.  Niet in affronten gevallen. Tenminste in de veronderstelling dat hij mijn verwoede pogingen niet als dusdanig gepercipieerd heeft.

Mezelf kennende, volgend jaar waarschijnlijk weer van dattum.

Advertenties

20 Reacties to “eerst met en daarna zonder verpinken”

  1. Thomas Pannenkoek 9 november 2014 bij 4:01 pm #

    Heerlijke schrijfstijl, dank voor de tweede lach deze namiddag…

  2. els 29 november 2014 bij 3:49 pm #

    Ik ken het gevoel. Zodra je met de auto rijdt is er geen probleem maar wanneer je zo’n dingen moet doen als je stilstaat…. welke pedaal is de rem ook alweer? Ik dacht dat alleen ik daar last van had…niet dus.

  3. Christel 23 december 2014 bij 10:23 pm #

    Maar hoe moest je ze nu opzetten, je pinkers? Ochhhh ik en autocontrole… Dat is ook altijd stress.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: