Archief | oktober, 2014

eerst met en daarna zonder verpinken

5 Okt

We handhaven hier een vrij traditioneel rollenpatroon en m.i. is daar niets mis mee. Manlief doet het tuinonderhoud, kluswerken, enz. en ik doe de poets (samen met een poetsvrouw), de was en de plas.  In de potten roeren we allebei zoals dat uitkomt met ons werk. Alleen wat de auto aangaat, keren we de zaken een beetje om: mijn man doet hem blinken en ik doe hem keuren. Bij de autokeuring uiteraard.  Dit jaar was het weer van dattum, voor de tweede keer in zijn voorlopig roestvrije leven.

Sinds dit op afspraak kan, hoef je geen twee uur meer aan te schuiven. Stiekem een beetje jammer, want ik heb tijdens deze wachttijd ooit eens een lekker ijsje gegeten, verkrijgbaar bij een ijskaruitbater die keurig langs de keuring geparkeerd stond om oververhitte bestuurders verkoeling te bieden, weliswaar met commerciële doeleinden, maar het smaakte er niet minder om.

Vorige week moest ik om 8u15 daar zijn.  Ik was zowaar één volle minuut te vroeg.  Op stipt het afgesproken uur mocht ik de stinkende hal betreden. Berijden dus. Om 6u45 ’s morgens had ik nog vlug op nuchtere maag, voor mijn man op de fiets sprong om zich naar zijn werk te begeven, gevraagd om me te wijzen hoe de mistlampen werken – als ik ze nodig heb en dat is dus sporadisch, loopt dat altijd de mist in – en waar het klepje zit om de motorkap open te doen. Voor mijn doen was ik dus verdomd goed voorbereid.

Fase één had ik al goed doorlopen – al heb ik even naar mijn roos formuliertje moeten zoeken – en ik mocht doorrijden naar fase twee, voor de controle van de lampen e.d.  Terwijl ik zat te wachten, vroeg ik me plotsklaps af hoe mijn pinkers – allez, die van de auto natuurlijk, zelf heb ik er geen – werken. Om mezelf gerust te stellen, begon ik onopvallend te pinken, maar het enige wat bougeerde waren mijn ruitenwissers die over de droge voorruit schrompten.  De tweede en vervolgens derde poging leverden hetzelfde ongewenste resultaat op en mijn stresscurve schoot pijlsnel de hoogte in.  Ik startte de auto om stiekem chauffeurke te spelen in de hoop dat het me dan terug te binnen zou schieten.  Ik veinsde dat ik linksaf wou slaan en weeral knikten mijn ruitenwissers ijverig neen. Ten einde raad begon ik een plausibele verklaring te zoeken voor mijn domheid, maar ook daar bleek ik te dom voor te zijn.

De keurder was in een druk gesprek verwikkeld met een collega. “Lampen,” riep hij plotsklaps en ik schoot in actie. Hij knikte goedkeurend. “Faren” Weer een instemmend, doch afwezig knikje, alsook bij de mistlampen en de rem. Had hij eigenlijk wel gezien wat ik deed? “Pinkers” vervolgde hij en zonder verpinken (geweldig woordspeling, al zeg ik het zelf!) liet ik de vergeten lampjes eerst links en daarna rechts opflakkeren. Oef.  Niet in affronten gevallen. Tenminste in de veronderstelling dat hij mijn verwoede pogingen niet als dusdanig gepercipieerd heeft.

Mezelf kennende, volgend jaar waarschijnlijk weer van dattum.

Advertenties

fleemles van de barvrouw

1 Okt

Als je lang niets meer van je hebt laten horen slash lezen en als je bovendien niet de intentie heb om de draad met regelmaat terug op te pikken, is het des te moeilijker om een berichtje te posten. Je voelt je haast verplicht om alle voorbije relevante gebeurtenissen neer te pennen.  Dat zijn er echter zoveel dat de goesting om te bloggen je meteen overgaat, dus laat je het maar.

Bij deze zet ik me er overheen en beperk ik me tot deze korte mededeling: iedereen die me dierbaar is, stelt het goed. Ik ben nog steeds gelukkig getrouwd, mijn wederhelft ook en onze kinderen zijn sinds dit jaar allebei een nieuwe richting ingeslagen, een richting die op hun lijf geschreven is.  Tia volgt nu haarzorg. Volgens mij is ze echt geknipt voor deze stiel en Arte verdiept zich in de Vrije en Beeldende Kunsten. Ze wordt op school aanvaard zoals ze is. En vooral dit laatste stemt ons blij.

Toch blijft het zelfs als ouder af en toe moeilijk om haar te aanvaarden zoals ze is, maar we doen ons best.  Zo organiseerden we onlangs een feestje ter gelegenheid van haar zestiende verjaardag. In tegenstelling tot voorgaande jaren was IEDEREEN van de familie (we zijn met 34 in totaal!) voor deze gelegenheid uitgenodigd (op haar verzoek, laat dit duidelijk wezen). Echter geen vriendinnen. Arte heeft inmiddels wel vriendinnen, maar het contact beperkt zich vooral tot de schooluren en ze vindt het dus niet nodig om hen op haar feestje te verzoeken. So be it. Dat ze op een gegeven moment alleen in een hoekje zat te tekenen, terwijl er veel ambiance was, zowel bij de volwassenen als bij de kinderen, ging aan haar voorbij. Zoals gewoonlijk. En zoals gewoonlijk lieten we haar, uit respect voor wie ze is, haar gang gaan.

Toen Arte zes jaar was, beweerde ze stellig dat ze later vleermuis wilde worden. Later mocht het ook een vogel zijn. Kunnen vliegen is voor haar immers altijd een grote droom geweest. Dus deden we haar voor haar zestiende verjaardag een doopvlucht met een zweefvliegtuig cadeau. Ze mocht vooraan zitten en de piloot liet haar het vliegtuig besturen. Toen ze terug op de begane grond stonden, straalde Arte als nooit van tevoren. Ook de piloot was razend enthousiast. Tijdens de wachttijd had Arte immers buitengewoon veel interesse in het technische aspect van het hele gebeuren vertoond. Bovendien stelde ze heel relevante, intelligente vragen en imponeerde ze de piloot met de voorkennis die ze had.

Geen wonder dat ze nog meer straalde toen de piloot haar voorstelde om de opleiding te volgen. Blijkbaar mag je hiermee beginnen vanaf de leeftijd van 14 jaar, met de praktijk moet je wel wachten tot 16. Het duurt ongeveer anderhalf jaar om het brevet van piloot te behalen. Qua kostprijs is het geen onoverkomelijke zaak. Als moeder wou ik het het haar zo graag gunnen. Haar vader gaf aan dat het vroeger ook zijn droom was geweest en ik stelde voor om er samen voor te gaan. Toch heeft mijn man enkele praktische bezwaren: het opleidingscentrum ligt niet in de nabije buurt, het vergt een serieuze tijdsinvestering en het is stiekem toch een kostelijke hobby. We gaan er van uit dat het niet gevaarlijk is, maar zoals bij zo vele hobby’s is er altijd wel een zeker risico aan verbonden.

Inmiddels zijn we een weekje verder en vandaag vroeg Arte me of ze van mij de opleiding mag volgen. Ik antwoordde haar dat dit van mij wel mocht, maar dat haar vader het er ook mee eens moet zijn. Toen toonde ik haar hoe ze haar vader moet overtuigen. Ik legde mijn arm rond haar schouder en gaf haar twee zoenen op haar wang (Arte gruwelt daar een beetje van, ze zal dat dus nooit uit zichzelf doen) en sprak op flemende wijze: “Pappaaaaaaaaa…(korte stilte)  Ik zou toch zooooo graag gaan zweefvliegen… En jij ook. Zou het niet leuk zijn als we die opleiding samen gaan volgen. Jij en ik. (korte stilte) Als vader en dochter… dat zou toch tof zijn.” Arte aanhoorde mijn manipulatief praatje en concludeerde: ik moet dus gaan doen zoals een ‘barvrouw’. Ik schoot in een lach omwille van haar vreemde woordkeuze, maar werd me wel bewust van haar perspectief op dergelijk gedrag.

Toen haar vader van zijn werk thuiskwam, wachtte ze het geschikte moment af. Op een gegeven moment haalde haar vader haar een beetje aan, niet te veel, want – zoals inmiddels wel duidelijk zal zijn – is ze daar niet zo van gediend. Doch in plaats van deze ideale gelegenheid aan te grijpen, bleef ze passief zitten toen haar vader haar losliet en naar de keuken trok.  Arte, Tia en ik bevonden ons alledrie nog in de living.  Arte aan de ene kant, achter de laptop, Tia in het midden, op de zetel en ik aan de andere kant, achter de PC. Ik probeerdes Artes aandacht te trekken en opdat mijn man niets in de gaten zou hebben, gebruikte ik gebarentaal. Ik zoende enkele malen in de lucht en klapwiekte met mijn armen alsof ik vleugels had. “Waar ben je mee bezig, mama?” vroeg Tia verbaasd, maar Arte had de boodschap begrepen. Ze stond op en ging voor haar vader in de keuken staan. Ik vloog recht om te checken of ze mijn les goed begrepen had.

Ze keek hem lief lachend aan en hij had meteen in de smiezen dat er iets ongewoons aan de hand was. “Wat is er?” vroeg hij, maar ze bougeerde niet. Ik probeerde haar nog subtiel richtlijnen te geven, maar ze wou – of kon – ze niet zien. Uiteindelijk vroeg ze hem redelijk sec of ze de opleiding tot zweefvliegtuigpiloot mocht volgen. Mijn man had wel in de gaten dat we onder één hoedje speelden en daarom toonde ik hem wat ik haar geleerd had.

Algemene conclusie: ik ben trots op mijn dochter, die zo puur en weinig manipulatief is… Maar tegelijkertijd baart het me zorgen. Hoe zal ze zich moeten redden in deze maatschappij?

Dat zweefvliegen… dat komt wel in orde. Ik ga er vanuit dat mijn man zijn ‘barvrouw’ niet zal kunnen weerstaan en uiteindelijk capituleert. Wedden?