Archief | augustus, 2013

Plotse carrièreswitch: the way to her (he)art

29 Aug

Onderstaande mail (hier lichtjes gecensureerd, vooral wat betreft de persoonsgegevens) stuurde ik vandaag naar de kunstacademie mét spaties evenwel om het lezen te vergemakkelijken. Om één of andere duistere reden blijven die spaties hier weg, zelfs in de vervolgtekst, nochtans staan ze wel in mijn werktekst.

Geachte

Onze dochter, Arte, volgt sedert het tweede studiejaar tekenles op jullie academie. Ze heeft dit altijd met veel plezier en enthousiasme gedaan en ze is ook ingeschreven voor het volgende schooljaar op zaterdagvoormiddag,  4e middelbaar inmiddels.
Door omstandigheden heeft zij heel recent, gisteren om precies te zijn, beslist om van school te veranderen. Van het technisch onderwijs (houttechnieken) gaat zij overschakelen naar het kunstonderwijs. Een droom van haar* die wij met goede bedoelingen een beetje hebben tegengehouden, maar waarvan we nu beseffen dat ze die toch moet nakomen voor haar eigen welzijn.
Vandaag hebben we haar ingeschreven in de kunstschool van Huppeldepup.  Dit is echter niet te combineren met de kunstacademie. Ze zal immers haar vrije tijd nodig hebben om de schoolopdrachten te vervullen. Bovendien zal zij op artistiek vlak ruim voldoende aan haar trekken komen op haar nieuwe school.
Bijgevolg verzoeken wij u om haar inschrijving te annuleren. Tevens vragen wij u of het mogelijk is om het inschrijvingsgeld terug te storten.
Wij durven rekenen op uw begrip. Dank bij voorbaat.
Met vriendelijke groeten
Joke en husband
.
.
.
*Vanaf de kleuterleeftijd bleek Arte meer dan gemiddeld tekentalent te hebben. Tijdens haar lagere schooltijd was Arte op schools vlak een goede middelmaat. Helaas was zij niet erg gemotiveerd, wat zich vertaalde in haar resultaten, die niet slecht waren, maar waarvan we wisten dat het beter kon. Toen groeide bij mij de idee dat Arte in het middelbaar misschien wel baat zou hebben bij het kunstonderwijs, als dit haar motivatie kon verhogen. We begonnen ons te informeren over het kunstonderwijs en lieten onze  vooroordelen (het kunstonderwijs is minderwaardig en bestemd voor kinderen met wie er in het gewoon onderwijs niets aan te vangen is) varen.
In het eerste middelbaar volgde Arte de A-stroom en koos zij, als enigste meisje, als keuzevak hout en metaal.   Dit bleek een schot in de roos.  Arte ontwikkelde een voorliefde voor hout. Tot onze verbazing  ontpopte zij zich zelfs tot een ijverige en gedisciplineerde student. Op school kreeg zij het advies om in het tweede jaar industriële wetenschappen te volgen. Maar Artes voorkeur ging uit naar bouw-en houtkunde, een praktijkgerichte richting, voorloper op het technisch onderwijs.  We lieten Arte haar zin doen. Zij zat als enigste meisje tussen 18 jongens, maar dat deerde haar niet.  De praktijk ging haar bijzonder goed af. Na het tweede middelbaar moest Arte opnieuw kiezen.
Tijdens het eerste middelbaar waren wij uit curiositeit naar een opendeurdag op een kunsthumaniora geweest. Uiteraard was Arte hier heel enthousiast over.  Anderzijds werkte zij ook heel graag met hout en daarom stimuleerden we haar om te kiezen voor de richting houttechnieken, omdat dit volgens ons meer toekomstperspectief bood. Bovendien zou zij na het middelbaar nog kunnen doorstromen naar het kunstonderwijs mocht zij dat dan nog willen en ondertussen kon zij wekelijks  naar de kunstacademie blijven gaan om op artistiek vlak aan haar trekken te komen.
Arte vond het zelf ook wel jammer om hout te laten schieten en daarom volgde ze onze ‘goede’ raad, al had ze een lichte voorkeur voor het kunstonderwijs. In het derde jaar behaalde Arte opnieuw schitterende resultaten, maar helaas kon zij haar draai niet vinden op school.  Zij verloor ook de liefde voor hout, maar liet dit niet aan ons blijken, waarschijnlijk om ons niet teleur te stellen.  Op woensdag 28 augustus vernam ik van haar psychologe dat Arte ons niet durft vertellen dat zij niet meer terug wil naar haar oude school. Uiteraard staat voor ons haar geluk centraal (jammer dat ze dat niet lijkt te beseffen door te zwijgen) en halsoverkop zochten wij met haar een nieuwe school.  Vanaf aanstaande maandag zal Arte zich in de ‘Beeldende en Architecturale Kunsten’ verdiepen.

the wedding, part 1: de kleren maken de (toekomstige) man

24 Aug

(wat voorafging)

Na het jaar van de echtscheidingen – in 2012 steeg het aantal echtscheidingen in onze vrienden-kennissenkring spectaculair: van 0 naar 10 – was het een verademing om nog eens naar een bruiloft te mogen gaan.

Wonderwel lukte het om op tijd te zijn, zelfs tien volle minuten te vroeg. Wat een trouwfeest al niet met een mens kan doen!  Het was de bedoeling dat het bruidspaar, gezeten in een riksja – bruid in de bak en bruidegom okselringen fietsend in zijn pak – geflankeerd en gevolgd door een stoet van meetrappende genodigden – op hun eigen tweewieler voor de duidelijkheid – naar het gemeentehuis zou tuigen. Doch dat was buiten de weergoden gerekend. Het was één van die zeldzame dagen van deze zomer dat het ook voor de flora feest was: hun drank vloeide rijkelijk.  Voor de niet-verstaander of tragen van geest: het regende dat het zeikte.  Gelukkig hadden we onze paraplu bij, temeer omdat we beiden vergeten waren om een reserve onderbroek mee te brengen.

We raakten droog binnen en daar heerste al een gezellige drukte. Eerst  troffen we de bruidegom in spé. Even moest ik bucketgewijs met mijn ogen knipperen. Ik kamp immers met een gigantisch vooroordeel: roze is voor jeannetten of barbiepoppen. En wat droeg de bruidegom?  Een roze broek? Neen gelukkig niet, want dan waren mijn ogen letterlijk uit hun schellen gevallen. Maar wel een roos hemd. Een écht roos hemd. Een mengeling van magenta en middenvioletrood. Men had het mij nochtans op voorhand verteld, maar ik dacht toen dat het om te lachen was. Awel, op dat ogenblik smolt mijn vooroordeel als sneeuw voor de zon. Zelden zo een knappe bruidegom gezien. Jani zou in zijn nopjes zijn,  mocht ie het gezien hebben en vooral jaloers op de uitermate geslaagde styling.

Vervolgens wurmde ik me door de massa op zoek naar de bruid. Ook hier was ik aangenaam verrast. Ze droeg een eenvoudige mouwloze lange nauwe jurk in een soort rekbare T-shirtstof. Grijs, een kleur ik die normaal met begrafenissen associeer, maar die hier een feestelijk tintje kreeg. En uiteraard ook mooi matcht met roze.  Trouwens, was dit de vrouw die nog geen twee jaar geleden een gastric bypass operatie onderging? Lichtjes jaloers op haar gestroomlijnd figuur aanschouwde ik haar van kop tot teen.  Tien stuks kwamen onder de enkellange jurk uit gepiept. Teenslippers?  Ja, teenslippers! Eigenlijk had ik het wel kunnen denken, zo goed ken ik haar ondertussen wel.

Ondertussen regende het nog steeds pijpenstelen. “Als we zes mensen vinden die bereid zijn om met ons mee te fietsen, gaan we er gewoon voor,” verkondigde de bruid luid en dapper. Ik keek mijn man vragend aan. “Als we dat doen worden we kletsnat en we hebben geen droog ondergoed bij,” reageerde hij nuchter. Meer had hij niet nodig om te overtuigen. Ik dacht immers ook aan mijn kappersbezoek van enkele uren voordien.  Bij mijn thuiskomst van de kapster had ik even overwogen om mijn kop terug onder de kraan te steken en mijn haar zelf te drogen, omdat het er wat te madamerig uitzag naar mijn zin. Het feit dat ik dan vijftien euro op niets gespendeerd had – in een boerendorp werken kappers nog aan sociaal tarief – had me echter weerhouden en zou dat nu opnieuw doen. Er waren verder geen vrijwilligers en ik vermoed dat de bruidegom opgelucht adem haalde.

Even later trokken we gewapend met een paraplu naar buiten en begaven we ons in een autostoet naar het gemeentehuis.

wordt vervolgd

de uitnodiging…

13 Aug

Wat doe je als je dolgraag naar de bruiloft wil gaan van een koppel dat je nog niet zo lang kent en dan nog vooral virtueel?  Sleur ze uit hun en jouw virtuele leven, verwen ze met zelfgemaakte lekkernijen, stel je reisplannen uit in functie van hun trouwdatum en laat dit meermaals niet al te subtiel horen en tenslotte: overdonder hen met al de sympathie die je in je hebt, maar zorg ervoor dat het nog sympathiek blijft. Da’s niet zo moeilijk, zelf zijn ze immers immer sympathiek in kwadraat.

Drie keer een gezamenlijke vlucht uit cyberspace is genoeg voor een uitnodiging in de pocket.

‘Standaard’ staat niet in hun standaard woordenschat.  De uitnodiging an sich: authentiek, origineel (behalve de gepikte tekst, alhoewel… die was ook origineel, ’t is maar hoe dat ge’t bekijkt), creatief, kortom ‘helemaal wauw’ en dan blijk je nog niet eens niet de helft gezien te hebben.  Want ze hebben ook nog een filmke geproduceerd. Met echte filmsterren. Sterke karakters.  Ietwat een voorspelbaar einde misschien – gelukkig maar – maar ook met enkele verscholen bleekronde verrassingen. En heb ik hun boek al vernoemd, het derde onderdeel van hun invitatie? Wat mij betreft een bestseller, bijna in één ruk uitgelezen, wat mij minstens één keer straftijd opleverde wegens te laat verschijnen op mijn werk, met een lach op het gezicht weliswaar.

Logeren bij het bruidspaar in spé was uiteraard geen optie deze keer. De B&B was vlug geboekt.

Wordt vervolgd…