wat ik voor mijn kinderen verzweeg in hun brief

26 Jul

Mijn man vond het maar niets, mijn plannen om met de fiets naar het werk te gaan. Dat tot daaraan toe, maar dat hij verondersteld werd om me daarna per fiets te komen uithalen, was toch een brug te ver. Na een zware werkdag zelfs letterlijk een brug of vier te ver, zo langs het kanaal. Maar ik bleef erbij en zeker toen ik mijn collega’s over mijn plannen had ingelicht was er geen weg meer terug. Ze vonden het wel een prestatie, mocht ik dit doen en vooral een mirakel, mocht ik op tijd aankomen, want met de auto lukt me dit zelfs niet altijd, wat telkens een kwartiertje verlof inleveren oplevert. “We kunnen moeilijk spreken over een onrustwekkende verdwijning als je niet aankomt,” grapte een collega. “In jouw geval is er immers niets onrustwekkends aan, met jouw legendarische oriëntatievermogen ligt het helemaal in de lijn van de verwachtingen.”

Diezelfde avond, nadat Touring Wegenhulp me uit de nood had geholpen, maakte ik samen met mijn man een voorbereidend fietstochtje en belandden we onverwachts op het nieuwe terras van een loopmaatje.   Het was er gezellig, veel te gezellig. “Vind je de cava niet lekker?” vroeg ze bezorgd, omdat mijn glas veel te lang gevuld bleef naar haar zin en tegen mijn gewoonte in.  “Toch wel, maar ik heb een beetje hoofdpijn, niet veel, maar toch… Je weet wel, de tijd van de maand.” Even na tienen fietsten we naar huis, eigenlijk veel te laat met het vroege vertrekuur naar het werk in het verschiet.  “Wil jij even op de computer kijken hoe ik moet fietsen, dan neem ik ondertussen een douche.” Fris gewassen en tezelfdertijd doodop nam ik naast mijn man plaats achter het scherm. Hij overliep het hele traject en nam hier rustig de tijd voor. Te rustig, want op dat ogenblik was er maar één ding waar mijn hoofd op stond, nl. rusten. “Je moet ook opletten,” maande hij me, want morgen weet je het niet meer.  “Jawel, ik weet genoeg. Nu wil ik gaan slapen,” “Je let niet op en laat me niet eens uitspreken,” snauwde hij een beetje. Een beetje te veel naar mijn zin, want ik voegde de daad bij het woord en trok naar boven.

“Wat heeft dit weer allemaal te betekenen,” mopperde hij toen hij naast me in bed schoof.  “Niets, ik ben doodmoe, heb hoofdpijn en ik wil gewoon slapen.” “Hoofdpijn… dat zal. Daar heb ik nog niets over gehoord. Wat een zever om daar nu  ineens mee op de proppen te komen.” Alhoewel ik geen zin had in een welles-nietes-spelletje schoot ik toch weer in de verdediging. Tevergeefs. Dat zijn zo van die momenten dat je je ook binnen een goed huwelijk wel eens heel eenzaam kunt voelen. Een kwartier later besloot ik in het lege bed van de jongste dochter te kruipen.  Zijn gesnurk was immers nog minder slaapbevorderlijk dan ons gekibbel.

Rond zes uur hoorde ik gestommel en vloog de deur open.  “Vooraleer je begint uit te vliegen,” kapte ik zijn tirade af “moet je weten dat ik hier ben komen liggen omdat ik de slaap niet kon vatten door jouw luide gesnurk.” “Net goed, dat is je verdiende loon.”

“Kom je nog?” vroeg hij een half uur later met een lichte irritatie in zijn stem omwille van mijn moedwillige getreuzel.  “Fiets al maar door, ik kan jou toch niet volgen en heb geen zin om me de eerste acht kilometer al volop in het zweet te fietsen,” antwoordde ik koppig. Hij voegde de daad bij het woord en verdween spoedig uit mijn beeld. Ik riep hem nog na dat hij me rond 18u30 terug mocht verwachten. Amper drie kilometer van mijn deur reed ik al een beetje verkeerd, wat me een kleine omweg opleverde. Binnenwegen, het is niet aan mij besteed. Ik passeerde zijn werk en hoopte tegen beter weten in  dat hij zou staan zwaaien.  Daarna troostte ik me met de idee dat dit niet kon, omdat zijn werk al begonnen was en het niet toegestaan is om voor dergelijke bagatel de werkvloer te verlaten.

Een uur later kwam ik zelf aan op het werk.  Ongeveer twintig minuten eerder dan anders en enthousiast zwaaiend met mijn fietssleuteltje.  Vooraleer in te tikken, friste ik me even op en stuurde ik een beknopt sms’je naar mijn echtgenoot. ‘Ben er’. Ruim een uur later kreeg ik een soortgelijk sms’je terug. ‘Goed zo’. Om vijf uur realiseerde ik me dat ik helemaal geen zin had om alleen terug te fietsen. Dus belde ik hem op en liet hem weten dat ik op het punt stond om te vertrekken. “Oké,” antwoordde hij toegeeflijk “dan zal ik je tegemoet fietsen”. Blijgezind fietste ik naast een onbekende vrouw die toevallig dezelfde richting uitging. Ze vertelde me dat haar man niet thuis was en dat ze een klein toertje deed om extra beweging te hebben.  Trots vertelde ik op mijn beurt dat ik voor de allereerste keer met de fiets  naar het werk was geweest en dat mijn man me tegemoet zou fietsen. “Ik geloof dat hij daar al is,” wees ik naar een klein stipje in de verte.  En inderdaad, ik bleek gelijk te hebben. “Dan laat ik jullie onder jullie tweetjes,” zei de vrouw toen het stipje mijn man was geworden en ze fietste verder.

Ze besefte niet dat er achter haar rug een grote verzoening plaatsvond.

Advertenties

7 Reacties to “wat ik voor mijn kinderen verzweeg in hun brief”

  1. misssexandthecity 26 juli 2013 bij 8:28 pm #

    Jouw verhaal geeft me een grote glimlach op mijn gezicht,…….het is zo schattig geschreven en uiteraard ook heel herkenbaar,…..als ik moe ben moet Big ook niet zijn lithanie afsteken om over dat snurken maar te zwijgen :-),…..en btw. knappe prestatie!!!

  2. Bloem 27 juli 2013 bij 8:45 am #

    Wat mooi 🙂

  3. madddox 27 juli 2013 bij 10:45 am #

    prachtig toch!
    en “het is stil waar het nooit waait” zeggen we hier 🙂

  4. micheleeuw 28 juli 2013 bij 11:04 am #

    Goed gedaan ! En zeggen dat ik de 3,5 km naar mijn werk al niet zie zitten en steeds Mia neem. Proficiat !
    Het komt door het warme, plakkerige weer, datt kibbelen. 😉

  5. brubeck 1 augustus 2013 bij 3:15 pm #

    Zeer herkenbaar, gebeurt in de beste relaties volgens mij..

  6. veerle 4 augustus 2013 bij 5:39 pm #

    Mooi!

  7. Nachtbraker 23 augustus 2013 bij 6:41 pm #

    Mooi, zo’n verzoening. Geeft een goed gevoel vanbinnen, hé?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: