stelling 2 : het leven is geen feest (deel 3)

9 Jul

Ik besluit niet te panikeren en het even te laten bezinken vooraleer ik Arte om uitleg vraag.

Wel haal ik het aan tijdens het overleg op school. Ook de leerlingenbegeleiders weten niet vanwaar dit komt. Alhoewel?  Ik vertel open en eerlijk hoe mijn man en ik het regelmatig oneens zijn over de omgang met de beperkte sociale vaardigheden van Arte. Hij wil haar stimuleren contacten te leggen, maar zowel Arte als ik beschouwen dit als pushen en gaan dus beiden in verzet. De coördinatrice, die deskundige op vlak van ASS blijkt te zijn, vertelt ons dat kinderen met ASS vaak een sterkere band hebben met één van de ouders.  Bij Arte is dit ook het geval, ze is altijd een vaderskindje geweest.  Ze kijkt erg op naar haar vader en daarom weegt het ook des te zwaarder door als hij haar levenslessen wil leren waar zij nog niet aan toe is.  Zonder beschuldigend te zijn, adviseert ze ons om daar voorzichtig mee om te springen.  Pubers zijn immers kwetsbaar en pubers met ASS nog meer.  Ze raadt ons aan om beroep te doen op een auti-coach, die niet alleen Arte, maar ook ons kan begeleiden.

Helaas kan ze ons geen referenties geven in de buurt, dus ga ik zelf op zoek via het internet. Spoedig vind ik een vrouwelijke auti-coach. Het blijkt een vroeger buurmeisje van mijn man te zijn.  Hij vond haar destijds een arrogante trien, maar vindt dit geen reden om het geen kans te geven. Op al die jaren kan ze immers in positieve zin veranderd zijn.  Ik vind dit nobel van hem, zelf zou ik mijn vooroordelen niet zo gemakkelijk kunnen laten varen. Bij het eerste telefonische contact valt ze me – zonder aanwijsbare reden evenwel – tegen en ik vraag me af of ik me teveel laat leiden door mijn voor’kennis’. Haar tarief, zestig euro per uur, doet me helemaal achterover vallen, maar toch leg ik een datum vast voor de intake. Het blijft me echter niet lekker zitten.  Zeker niet als mijn schoonmoeder er onbewust nog een schepje bovenop doet. “Die toch niet,”  zegt ze als ze hoort wie we hebben aangesproken om ons verder te helpen.  Dit is voor mij de spreekwoordelijke druppel om me toch te laten leiden door mijn buikgevoel en ik annuleer de afspraak. Bijkomend speelt nog mee dat ik geen enkele referentie heb van deze auti-coach, dat haar  ‘specialisatie’ beperkt is tot enkele workshops, dus zonder relevante basisopleiding en dat ze op haar website haar belachelijk hoge tarieven wijselijk verzwegen heeft.

Ik blijf echter niet bij de pakken zitten en neem contact op met een kinderpsychologe, iemand met bij wie ik vroeger een jaartje in de klas gezeten heb. Iemand met wie ik niet bevriend was, noch ben – facebook buiten beschouwing gelaten – maar bij wie ik wel een goed gevoel heb.  Via facebook heb ik sinds enkele jaren terug wat contact met haar, oppervlakkig weliswaar, maar dat vind ik net goed. Zo is er voldoende afstand om haar professioneel te betrekken, maar anderzijds ook voldoende vertrouwen.  Ik zoek contact met haar en ze licht me eerlijk toe dat ze niet bijzonder gespecialiseerd is in ASS. Vanuit haar werk in de bijzondere jeugdzorg, vooraleer ze zelfstandig therapeut werd, heeft ze wel wat ervaring opgedaan, maar ze heeft nooit bijkomende vorming gehad. Bij dit contact heb ik een heel ander gevoel en opnieuw wordt er een intake vastgelegd.

Voor het zover is, lokt Arte al dan niet bewust een gesprek uit over haar numero uno van de onveilige groepen, het gezin.  Die bewuste avond is ze immers onrustig. Ze weet precies geen blijf met zichzelf. Holt meerdere keren op korte tijd van beneden, waar haar vader TV kijkt,  naar boven, waar ik aan het strijken ben, weliswaar ook voor de beeldbuis.  Het lijkt alsof ze met me wil praten, maar niet goed weet hoe te beginnen. Dan besluit ik zelf om de confrontatie aan te gaan. Ik vertel haar over het werkje dat ik vond en vraag haar waarom ze het gezin als onveilig ervaart.  Ze verkleurt lichtjes en bekent dan dat dat komt door de uitspraken van haar vader. Ik schrik er zelf van. Arte en haar papa, steeds twee handen op één buik.  Ik zeg haar dat ik het begrijp, dat het voor haar soms niet haalbaar is om zijn goedbedoelde raad te volgen, maar dat hij het doet om goed te doen. Dat hij niet perfect is.  Hij niet, mama niet ,Tia niet en… Ik laat haar zelf aanvullen. Ze heeft de boodschap begrepen en we moeten er samen om lachen.

Ik weet niet goed wat ik moet doen met die informatie: mijn man inlichten of niet. Uiteindelijk zeg ik hem dat ik weet waarom Arte ons gezin als onveilig percipieert, maar tot zijn frustratie houd ik het antwoord voor mezelf.  Ik vind dat hij het zelf aan Arte moet vragen. Misschien krijgt hij een ander antwoord dan ik. Hij begint te gissen, raadt dat hij de oorzaak is, maar ik blijf bij mijn standpunt en los niets. Te laat bedenk ik dat ik Arte op die manier misschien in een moeilijk parket breng. Maar ach, Arte en haar vader, dat zijn twee handen op één buik. Twee dagen later is de lucht opgeklaard.  Arte heeft gezegd wat op haar lever ligt en haar vader heeft naar haar geluisterd.  Het lijkt alsof er een last van haar schouders gevallen is.

Inmiddels is de kinderpsychologe ingeschakeld. De intake deden we samen, de volgende sessies, een viertal tot nog toe, ging Arte telkens alleen. Het doet haar duidelijk deugd om haar hart te luchten bij een buitenstaander. Ze kijkt er naar uit en is opvallend goed gezind als ik haar ga oppikken. Vreemd… Ik heb altijd gedacht dat ik als moeder mijn kind door en door zou kennen en begrijpen. Haar vader bleek dit al spoedig beter te doen.  Tot voor kort. Aanvankelijk kon hij dit maar moeilijk verkroppen. Straks is er iemand anders die haar misschien nóg beter kent en begrijpt. Ik aanvaard het, maar gemakkelijk is het niet. Verstandelijk weet ik dat ikzelf, noch mijn man, therapeut kan zijn voor ons kind.  Gevoelsmatig heb ik er de pest in.

Dit hoort ook bij het loslaten zeker? Al had ik me dat lichtjes anders voorgesteld. Stilletjes begin ik door te hebben waar het ouderschap om draait. Denk ik.

Advertenties

5 Reacties to “stelling 2 : het leven is geen feest (deel 3)”

  1. micheleeuw 9 juli 2013 bij 4:53 pm #

    Je doet alles in het belang van je kind, wat kan daar nu verkeerd aan zijn ? Zij voelt er zich beter bij en dus zal het ook beter gaan in het gezin. Iedereen tevreden, toch ? Maar ik begrijp wat je bedoeld en veronderstel dat het niet gemakkelijk is. Sterkte.

  2. Christel 9 juli 2013 bij 5:21 pm #

    Gaëtan heeft nood aan logopedie en ik heb zelf eerst hier avonden gehad dat hij huilde omdat ik hammerde dat het toch niet mogelijk was dat hij weer een fout had geschreven. En nu doet hij dit buitenhuis..; en sinds die dag ben ik een pak rustiger en ik moet het niet meer op mij nemen. Hij gaat er al huppelend heen en komt al fluitend terug. Want het was oh zo leuk. En hij gaat met rasse schreden vooruit.

    Dat zal voor Arte ook wel zo zijn om zich te kunnen uiten bij iemand die niet haar ouders zijn.

    Het is zorg voor je kinderen, weliswaar bij ons op een ander gebied maar hoe kinderen reageren op hulp van anderen is gelijk!

    Het komt goed met jullie meid!!!!

  3. Eilish 9 juli 2013 bij 7:00 pm #

    Als ouder moeten toegeven dat een ander iets beter kan doen voor je kind dan jij zelf is gewoon om de pest in te hebben, maar het feit dat je het toch laat gebeuren bevestigt juist dat jullie evengoed goeie opvoeders zijn ! Dat je niet met die eerste vrouw in zee bent gegaan vind ik heel begrijpelijk, op dat vlak een buikgevoel volgen kan niet slecht zijn. Fijn dat ze er iets aan heeft, ze kan weer op haar manier ‘groeien’ !

  4. misssexandthecity 10 juli 2013 bij 11:45 am #

    Ik maak ongeveer hetzelfde mee,…..deze week gestart met therapie voor Chattheo,…..en hij wil wel praten maar niet in ons bijzijn,…..en ik moet dat laten gaan dat ik mss nooit zal weten wat zijn problemen zijn, wat er in zijn hoofd omgaat,……en it hurts,……en de machteloosheid dat ik noch mijn ex hem kan helpen,…….dus we zijn me 2 die hun kind moet loslaten,…….en mss moet ik mee in therapie, want ik ben er nog niet helemaal klaar voor,……….take care bloem,…….ik voel enorm met je mee,……

    • Joke 10 juli 2013 bij 12:21 pm #

      Thx, ik had het bij jou ook al gelezen, dat aspect van je leven kan ik wel volgen ;-). Kleine correctie, dit is bloem haar blog niet. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: