stelling 2: het leven is geen feest (deel 2)

26 Jun

In onze living staat de zithoek niet in een hoek, maar centraal.  Mijn man zit in de zetel, Arte zit aan zijn linkerkant aan tafel en ik zit aan zijn rechterzijde achter de pc (maar dat zal de lezer niet verbazen). “We worden op school verwacht, Arte. Wat is er loos?” vraagt hij geïnteresseerd. Ze verkleurt lichtjes, wordt een beetje nerveus en zegt dan dat ze het niet weet. Haar vader nodigt haar uit om naast hem in de divan plaats te nemen en trekt haar zachtjes tegen zich aan. Van hem kan ze dat verdragen.   Inmiddels ben ik zelf ook in de zetel gaan zitten, zo een metertje van haar af om haar nood aan persoonlijke ruimte te respecteren.

Even kan ze haar vermeende onwetendheid nog aanhouden en dan komt het eruit. Ze vindt het verschrikkelijk dat ze geen gezelschap heeft tijdens de pauzes en voelt zich enorm eenzaam. Het weegt zo zwaar op haar dat ze ’s avonds vaak in haar bed ligt te huilen. Nooit hebben we iets gemerkt van dit stille verdriet. Integendeel, we zien haar altijd rondlopen met een big smile. We schrikken van haar bekentenis, we schrikken heel hard.  En dan breekt Arte. Ze begint te huilen, onbedaarlijk te huilen. We laten haar uitwenen en luisteren verder naar haar miserie. Haar vader streelt zachtjes haar arm en geeft haar een troostend kneepje in haar knie.  Dan zegt hij  “zou je nu niet willen dat mama dichterbij komt zitten?”.  Ja, dat wil ze wel. Ik ben verbaasd, maar laat het me geen twee keer zeggen en schuif tegen haar aan.

Zo zitten we dan met ons drietjes, knusjes tegen elkaar aan. Een zeldzaam tafereeltje en met Arte zo dicht tussen ons geklemd,  babbelen we verder. Af en toe begint Arte opnieuw te snikken. Mijn moederhart smelt.  Ik zou haar zo graag eens vastpakken, maar ik heb geleerd om dit niet meer te doen. In het verleden heb ik immers meermaals geprobeerd om op een speelse manier knuffels te bekomen, maar helaas eindigde dat altijd op blauweplekkentellen. Toch zeg ik haar na een tijdje dat ik haar zou willen troosten door haar eens goed te knuffelen, maar dat ik weet dat ze dat niet wil. “Ja, doe dan dan” zegt ze op haar typerende zangerige toon die het midden houdt tussen “eigenlijk kan ik het nu wel gebruiken” en “doe wat je niet laten kunt”.  Mijn man en ik schieten tegelijkertijd in een lach en ook Arte kan er de humor van inzien. Later zeg ik tegen mijn man dat ik denk dat we best professionele hulp zoeken voor Arte.

Een week later zitten mijn man en ik rond de tafel met de gonbegeleidster, de leerlingenbegeleidster en de coördinatrice van de dienst leerlingenbegeleiding. Deze laatste heeft ons gecontacteerd.  We vernemen dat Arte om een banale reden straf moest schrijven tijdens de turnles. Deze tekst die over de school handelde bleek zo verontrustend te zijn dat de turnleerkracht er onmiddellijk mee naar de leerlingenbegeleidster stapte.  We krijgen de tekst niet te lezen, vragen er niet achter om de privacy van Arte niet te schenden (goed bezig hier!), maar krijgen te horen dat depressies bij jongeren een veel voorkomend fenomeen is en dat dit helaas soms uitdraait op zelfmoord. Meteen erachter stellen ze ons echter gerust. In deze situatie is het nog niet zo een vaart aan ’t lopen is, maar dat betekent niet dat we Artes probleem mogen minimaliseren.

Een halve week eerder had Arte een huistaakje laten rondslingen bij de PC.  Naar aanleiding van een schoolvoorstelling moest ze enkele vraagje beantwoorden over groepen. Er werd o.a. gevraagd wat de nadelen zijn van een groep.  Artes antwoord verbaasde me niets.  “Het nadeel van een groep is dat je je anders moet voordoen dan je bent om erbij te horen,” had ze genoteerd.  Dit vat volgens mij de essentie van haar probleem samen.  Verder moest ze drie veilige en evenveel onveilige groepen opsommen.  Ik was gerustgesteld toen ik las dat ze haar klas, de atletiek en de kunstacademie beschouwt als veilige groepen. Dat ze de school (grote campus) en de speelplaats als onveilig percipieert, verbaast me niets. Haar numero uno van onveilige groepen was echter een enorme schok voor mij: het gezin.

wordt vervolgd…

Advertenties

6 Reacties to “stelling 2: het leven is geen feest (deel 2)”

  1. bentenge 26 juni 2013 bij 7:39 pm #

    Ik zucht even. Succes.

  2. misssexandthecity 27 juni 2013 bij 9:03 am #

    Mijn hart breekt mee,…….want ik weet hoe Arte zich voelt,…….omdat ik het ook meemaakte,……want ik was anders,….alleen gaan jullie er geweldig goed met om,……maar het is goed dat jullie hulp zoeken, want ik denk niet dat je dit als ouder kan,……take care!

  3. Deborah Hamar 27 juni 2013 bij 12:18 pm #

    Deel één gelezen en nu deel twee.. Kippenvel.
    Ik wens jullie sterkte met deze moeilijke situatie.

  4. Eilish 27 juni 2013 bij 2:47 pm #

    Nu slik ik toch een grote brok door pfff !
    Virtueel kan ik niet te dicht in jouw comfort zone komen toch ? Knuf van hieruit !

  5. Affodil 29 juni 2013 bij 12:58 am #

    Inderdaad iets om heel stil van te worden. Als het mag: ook van mij een virtuele knuffel.

  6. micheleeuw 29 juni 2013 bij 11:39 am #

    Dat is een grote brok om door te slikken. Goed dat jullie hulp erbij halen. Ze is geen eenling maar voelt zich uitgesloten en ongemakkelijk in een groep. Arme lieverd ! Sterkte en een dikke knuffel, ook van mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: