stelling 2 : het leven is geen feest (deel 1)

14 Jun

Mijn partner is een fantastische vader voor onze kinderen. Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat het vaderschap hem beter afgaat dan mij  het moederschap. Hij praat meer met de kinderen, ravot meer met hen en is ook consequenter in het opvoeden.  Bovendien kan hij zichzelf veel beter voor hen wegcijferen dan dat ik dat kan/doe.   Soms ben ik immers nogal op mezelf gericht.  Ik besef dat er veel betere moeders op de wereld rondlopen dan ik, maar ook veel slechtere. Niet erg, het bewijst weeral dat ik een middelmaat ben en voor mij is dat oké.  Trouwens, moeders die steeds willen bewijzen hoe perfect ze zijn in hun moederrol, werken me danig op de zenuwen.

Samen kinderen opvoeden is alleszins geen gemakkelijke opdracht.  Daarom heb ik  een mateloze bewondering voor gescheiden ouders die deze taak samen met een nieuwe partner opnemen en dit niet alleen ten behoeve van hun eigen kinderen.  Elk kind is anders en ik ben ervan overtuigd dat je je kinderen niet volledig hetzelfde kan opvoeden, of ze nu uit dezelfde nest komen of niet.  De basisprincipes blijven uiteraard hetzelfde, maar ieder kind is uniek en vereist bijgevolg een andere aanpak. En welk kind voel je beter aan dan je eigen kind? Geen enkel, dacht ik vroeger, doch hierin schuilt de grootste illusie van het moederschap.

Voor ik moeder werd, had ik een geïdealiseerd beeld van de moeder-kind relatie. Ik dacht dat mijn  kind een soort verlengstuk zou zijn van mezelf, waardoor ik feilloos zou aanvoelen hoe het zich voelt en wat het nodig heeft, een beetje zoals bij een siamese tweeling. Reeds vanaf de eerste kakkebroek besefte ik dat dit bullshit is. Zolang ze zich niet verbaal kunnen uitdrukken, heb je er sowieso het raden naar wat ze nodig hebben. Maar als ze dan eindelijk kunnen praten, neemt dit na een tijdelijke verbetering een diepe duik in de puberteit. Zeker als het een etiketjeskind betreft… Laat ik haar vanaf nu gemakshalve Arte dopen.

Arte heeft veel talenten. Ze is bijzonder creatief, heeft een grote algemene kennis en is emotioneel rijp voor haar leeftijd.  Bovendien is ze aantrekkelijk (ze is immers de blonde versie van haar moeder en haar bescheidenheid heeft ze ook), heeft ze een goed gevoel voor humor en  een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel. Maar ondanks al deze goede eigenschappen slaagt ze er nauwelijks in om vriendschappen aan te knopen.  Vooral met leeftijdsgenoten lukt het niet. Ze heeft absoluut geen voeling met wat er leeft bij andere vijftienjarige meisjes, omdat ze compleet andere interesses heeft. In het eerste middelbaar koos ze als keuzevak hout en metaal. Dit bleek een schot in de roos. Rekening houdend met haar persoonlijkheid en toekomstperspectieven stimuleerden we haar om een technische ‘jongens’richting te volgen, houttechnieken (ze wordt dus schrijnwerker). Ze doet dit graag en met succes. Ze heeft veel technisch inzicht, kan heel nauwkeurig werken en is supergemotiveerd.

Sinds dit schooljaar zit ze op een grote campus. De meisjes waar ze de voorgaande jaren mee optrok zijn naar een andere school gegaan of volgen een andere richting. Deze contacten waren trouwens vrij oppervlakkig en beperkt tot de schooltijd. Met de overgang naar de nieuwe campus werden ze definitief verbroken en moest Arte op zoek naar nieuw gezelschap. Dit bleek geen sinecure. Door als meisje moederziel alleen rond te dolen op een jongensspeelplaats, lokte zij in het begin van het schooljaar al vlug ongewild vervelende reacties uit bij enkele groepjes stoere jongens. Toen deze pesterijen escaleerden, werd er vanuit de school ingegrepen.  Vanaf dan mocht ze tijdens de pauzes binnenblijven om op adem te komen. Het was bedoeld als tijdelijke maatregel totdat zij iemand had gevonden om mee op te trekken tijdens de speeltijden. Arte belandde echter in een vicieuze cirkel waar ze moeilijk uit kan geraken, want tot op heden heeft zij  nog steeds geen gezelschap.

Regelmatig polsten we bij Arte hoe het liep op school. Arte vertelde dan enthousiast over het werkstuk waaraan ze werkte, een playstationkast.  Ook vertelde ze soms over de jongens met wie ze tijdens de lange middagpauze optrok.  In het begin van het schooljaar had een alerte leerkracht immers opgemerkt dat ze niemand had om haar boterhammen samen mee op te eten en hij had haar met succes bij het ‘opruimgroepje’ geïntroduceerd. Tijdens de kleine pauzes bleef zij nog steeds alleen binnen.  Dat verontrustte mij, maar Arte zelf leek er niet zwaar aan te tillen. Ze liep steeds met een brede glimlach rond, waardoor mijn verborgen zorgen van de baan werden geveegd.

Tijdens de paasvakantie had Tia allerlei plannen, een dagje naar Eurodisney met school, een dagje uit met de dansclub, eens afspreken met een vriendinnetjes… Arte daarentegen had geen plannen en haar vader vond dat ze naar de telefoon moest grijpen om met iemand van haar klas af te spreken.  Dit leidde tot zwaar verzet bij Arte, waarin ik haar steunde, wat vervolgens leidde tot een discussie tussen haar vader en mij.  Hij vond immers dat ik het haar te gemakkelijk maakte en ik vond dat hij haar daar niet in mocht forceren. Als ze er niet in slaagt om op school toenadering te zoeken, hoe moet dit dan buiten de schooluren lukken?

Enkele weken later kregen we een mail van coördinator van de leerlingenbegeleidsters, waarin we beiden verzocht werden om met spoed langs te komen om over Arte te praten.  Die avond barstte de bom…

(wordt vervolgd)

Advertenties

16 Reacties to “stelling 2 : het leven is geen feest (deel 1)”

  1. Menck 18 juni 2013 bij 11:35 pm #

    Ik heb je relaas – vlot geschreven! – met veel belangstelling gelezen en kijk bovendien reikhalzend uit naar het vervolg. Maar doorat ik een kinderloze mens ben, kan ik me maar moeilijk in de discussie mengen.

  2. chrissebie 19 juni 2013 bij 6:43 pm #

    Ja kinderen opvoeden, idd immens moeilijk! Veel succes, maar het komt echt wel goed hoor, iedereen valt met tijd en stond op zijn plooi

  3. elke 26 juni 2013 bij 10:43 pm #

    Ik heb ondertussen ook al deel 2 gelezen. Hartverscheurend als je daar als moeder (of vader) bij zit. Veel moed!

Trackbacks/Pingbacks

  1. Plotse carrièreswitch: the way to her (he)art | lees me - 31 augustus 2013

    […] voor het kunstonderwijs. In het derde jaar behaalde Arte opnieuw schitterende resultaten, maar helaas kon zij haar draai niet vinden op school.  Zij verloor ook de liefde voor hout, maar liet dit niet aan ons blijken, waarschijnlijk om ons […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: