Archief | april, 2013

a new Tia has born

22 Apr

Gisteren hernieuwde onze jongste dochter haar doopbelofte. We zijn geen reguliere kerkgangers, maar dergelijke tradities hebben toch wel iets, vind ik.

“En…ben je zenuwachtig?” vroeg ik haar de avond voordien.

“Ja, ik ben bang dat ik vergeet wat ik moet zeggen. Ik weet wel wat ik moet zeggen, ” vervolgde ze “ik ben Tia en ik wens gevormd te worden, maar stel dat ik het vergeet…”.  En vlak erachter. “En ik ben bang dat ik, als ik met mandje rondga om geld op te halen, er wat uit zal nemen, hihi”.  

Enkele minuten later: “Mijn tiet jeukt. Is dat normaal?”

DSC_0682

Pubers… zalig toch!

happy birthday to me

7 Apr

Gisteren verjaarde ik een priemgetal. Als kind vond ik het fantastisch om te verjaren.  “Wanneer vieren jullie mij?” vroeg ik dan ongeduldig. En ik keek halsreikend uit naar de traditionele petitbeurrekeskoek met mokkasmaak die mijn moeder ieder jaar plachtte te maken.

Zoveel jaren later vind ik het nog steeds fantastisch om te verjaren en om één dagje in het middelpunt van de belangstelling te staan.  Helaas pindakaas.  Mijn wederhelft vindt het niet zo belangrijk om een verjaardag te vieren, met mijn schaarse vriendinnen heb ik ook geen traditie op dat vlak en de familie is te groot om aan zulke futiliteiten aandacht te besteden.

Dus drong ik mijn man, tegen zijn zin, voor mezelf een ontbijtje op bed op.  Oké, hij durfde het de jarige niet te weigeren, maar liet wel duidelijk blijken dat hij het maar niets vond.  Ik, daarentegen, genoot van mijn chocobroodje met pudding, ook al schilferde het ons hele bed onder.

Op voorhand had ik mijn man al gewaarschuwd: die dag wou ik met het hele gezin gaan shoppen.  De combinatie met een culturele uitstap, door te gaan shoppen in Aken of Luik, zoals manlief voorstelde, leek me geen kers op de taart, met de kinderen in ons kielzog.  Zelfs zonder ‘verplichte’ culturele noot zou het al een titanenwerk worden om het gezellig te houden. Bij nader inzien was shoppen toch niet zo een goed idee als verjaardagsuitstap, want shoppen met het gezin, vooral met onze oudste dochter, is doorgaans geen pretje.  Ik kon echter niet zo meteen een alternatief bedenken.

Om half elf werden onze vage plannen gedwarsboomd door mijn ouders, die de geboorte van hun jongste telg niet vergeten waren. En zo was de voormiddag van mijn heuglijke dag om vooraleer ik er erg in had.  “Laten we in de buurt gaan shoppen en dan een filmke meepikken,” stelde ik voor.  De kinderen waren er meteen voor te vinden, vooral voor dat laatste, dus gaf manlief zich noodgedwongen – drie tegen één – gewonnen. Met het designermeisje, de enige vriendin met wie ik wel min of meer een verjaardagstraditie heb en die belde om te checken of ik thuis was, werd een andere afspraak gemaakt zodat mijn hernieuwde plannen toch nog tot uitvoer konden gebracht worden.

Het moet gezegd: ik heb zelden zo een leuk winkeldagje gehad met mijn gezin! Onze oudste, die een hekel heeft aan kleren kopen, was bijzonder bereidwillig om mee te werken die dag, zelfs zonder het gebruikelijke gemor en gezaag. Vijf broeken, drie T-shirten en één vlot jeanshemd later, kon ik haar uit haar lijden verlossen en togen we met z’n allen naar de film. Het werd een animatiefilm “the croods” en ik heb hem toch min of meer kunnen uitkijken.

Na de film bakte ik pannenkoeken en om de dag toch een beetje feestelijk te eindigen, liet ik mijn man een flesje cava ontkurken. Ik blijf het jammer vinden dat ik zelf zo moet trekken en sleuren om een beetje gevierd te worden op die dag, maar anderzijds ben ik ook te nuchter om er een issue van te maken.

Met mijn glaasje cava kroop ik achter de PC om mijn verjaardagswensen te inspecteren op facebook, wat resulteerde in een leuke correspondentie met enkele facebookvrienden. Enkele jaren geleden had ik via mijn loopblog iemand leren kennen die niet alleen in dezelfde provincie woont, maar zelfs in hetzelfde dorp en die bovendien, net als ik, op 6 april jarig is. Als dat geen band schept… Intussen hadden we elkaar al ontmoet op enkele lokale bosloopjes en het klikte inderdaad wel.  Ze las dat ik aan het genieten was van een glaasje cava en spontaan nodigde ik haar uit om er eentje mee te komen drinken.  Ik wist dat haar relatie een half jaar eerder verbroken was en blijkbaar zat ze alleen thuis.

Een half uur later schrok mijn man wakker in de zetel van het geluid van de bel. Mijn verjaardaggenootje, die al in haar pyjama zat, was terug in haar kleren geschoten en had nog vlug een doosje pralines uitgehaald in een lokale snoepwinkel die blijkbaar tot tien uur ’s avonds open is (weer wat essentieels bijgeleerd over ons dorp). Even voor tienen stond ze met een big smile aan mijn voordeur.

We zoenden elkaar een gelukkige verjaardag en tetterden erop los alsof we elkaar al jaren kenden, terwijl we elkaar hooguit een vijftal keer kort ontmoet hebben. Aanvankelijk deed manlief lustig mee, maar even later lag hij, tot ons jolijt, in de zetel te maffen. Om half twee ’s nachts besloten mijn verjaardaggenootje en ik dat we onszelf genoeg gevierd hadden.  Het was een verjaardag om nooit te vergeten!