make-uptoestanden, slaapwelperikelen en een bad hair day op de koop toe

25 Dec

Onze jongste veroorzaakt flashbacks. Ze smijt me een kwarteeuw terug in de tijd, al was ik toen drie jaar ouder dan zij nu is. Twaalf en een half is ze, klein van gestalte, net geen meter vijftig, maar met uiterlijke kenmerken die erop wijzen dat  ze de kindertijd definitief achter zich gelaten heeft. Al verzekerde ze me onlangs,  met het oog op de komst van de goedheiligman, dat ze tot haar achttiende nog een kind is en dit op zo’n manier dat er geen enkele twijfel over mocht bestaan. Ik liet haar dit schriftelijk bevestigen en vervolgens liet ik deze verklaring registreren bij een bevoegde autoriteit. Wellicht zal betreffend document over enkele jaartjes nog eens van pas komen.

Ze heeft pit, onze bieberfan én humor, al zal ze het niet altijd  als dusdanig bedoelen. Neem bievoorbeeld, de eerste schooldag. Lichtjes gemaquilleerd wou ze ongemerkt het pand verlaten. “Heb je je geschminkt?” vroeg ik belangstellend. Klonk er een kleine veroordeling door in mijn stem? Dat was alleszins niet mijn bedoeling.  Maar ze heeft nu eenmaal een moeder die het zelf liever naturel houdt, die zich niet naakt voelt als ze onopgemaakt het huis verlaat.  Kortom, een moeder die het zeker niet nodig vindt dat haar jonge dochter op een doordeweekse dag chemische troep op haar wimpers strijkt. Op mijn vraagstelling volgde een niet overtuigende neen en vervolgens wendde ze haar gezichtje af.  Mijn pogingen om het toch te zien eindigden in een kat-en-muis spelletje. “Houd er mee op om als een zoemende bij voortdurend om me  heen te draaien”, gebood  mijn dochter me poëtisch en ik staakte tijdelijk de strijd. Even later, toen ik de strijd onverwachts verder zette, verstopte ze haar hoofd tussen twee keukenkastdeurtjes en beloofde ze me plechtig om de make-up te bewaren voor het weekend, een compromis waarmee ze wel kon leven.  Voorlopig toch.

Enkele weekjes later vindt ze het niet nodig om te gaan slapen wanneer ik het haar vraag of , correcter, vriendelijk gebied.  Eigenlijk is het een regel waarover geen discussie hoeft gevoerd te worden, maar dat is buiten de waard gerekend. “Ik ben niet moe,” argumenteert ze “en als ik niet moe ben, kan ik toch niet slapen.” “’s Morgens kan je er anders nooit goed uit, dus is het beter dat je toch op tijd gaat slapen.” “Niet waar”, protesteert ze “en als ik NU moet gaan slapen, sta ik morgen NIET op” neemt ze het laatste woord en vervolgens smasht ze de deur bijna uit haar hengsels. Verbouwereerd om deze onverwachtse heftige reactie blijf ik met de mond vol tanden (inclusief ‘wijsheids’tanden die helaas geen soelaas bieden) achter. De volgende morgen blijft er van haar driftbui niets meer over en lacht ze me kinderlijk schattig toe zodra ik haar wek.

Een maandje later blijft ze ’s morgens abnormaal lang achter in de badkamer.  Als ze eenmaal te voorschijn komt, huilt ze tranen met tuiten. “Er is niets met mijn haar aan te vangen”, antwoordt ze als ik haar vragend aankijk. “Niemand heeft er zo’n stom haar als ik.  Het is zo poezelig, je kan er gewoon niets mee.”  Toegegeven, haar kapsel zit niet zo goed als twee dagen eerder toen ze pas van de kapster terugkwam.  Doch al bij al vind ik het goed heel meevallen, te meer omdat ze daags voordien met een nat hoofd is gaan slapen. Zelf moet ik mijn hoofd onder de kraan steken als ik dat durf te doen.  Vele vrouwen zouden tekenen voor zulk gemakkelijk, glad (zeker niet pluizig) haar, zeker weten.  Ze is echter troosteloos, weigert te ontbijten en wil even later geen muts opzetten, ook al vriest het de stenen uit de grond.  Ik laat haar betijen.

Tja, mijn kleinste meisje wordt groot…

Geloof het of niet, beste bloglezer, maar ik hou van de puberteit.  Bij haar toch. Niet alleen omdat ze me herinnert aan de jongere versie van mezelf, maar vooral omdat proefondervindelijk gebleken is dat later alles goed komt. De puberteit is een fase die je simpelweg doormoet om er later sterker uit te komen.  Ik vind het alleszins een uitdaging om dochter(s)lief hierin te begeleiden.  Veel liever dit dan flesjes opwarmen, pampertjes vervangen en babytalk verkopen.

Laat maar komen, die bad hair days! De figuurlijke knopen en de inhetwildewegspringende lokjes neem ik er graag bij, zelfs al krijg ik haar/hair niet volledig ontward, noch gestyled. Men moet erop durven vertrouwen dat later alles vanzelf terug in de plooi valt. Met dien verstande dat ze er dan ook niet steeds hoeft uit te zien alsof ze pas van de kapster komt.

Niets is immers zo schattig als een onbedwingbaar krulletje…

Advertenties

15 Reacties to “make-uptoestanden, slaapwelperikelen en een bad hair day op de koop toe”

  1. chrissebie 27 december 2012 bij 7:55 pm #

    Fijn dat je er van geniet! Elke leeftijd is mooi bij je kinderen, er valt altijd wel iets te beleven! Mijn dochter was een zwarte kraai, een gothic, tis gelukkig vanzelf terug over gegaan! Fijne feestdagen!

  2. bloempj 30 december 2012 bij 11:22 pm #

    Hopelijk vallen de badhairdays nog mee, we kunnen er in elk geval (nog steeds) van meespreken en de puberteit, die is in mijn geval toch achter de rug 😉

  3. MmeEl 1 januari 2013 bij 3:15 pm #

    O boy! Ik heb al 4 pubers achter de rug, 1 er midden in, en nog 2 te gaan…. Geef mij maar babies!!! 😉

  4. elke 4 januari 2013 bij 11:34 pm #

    Ik vind tot nu toe elke leeftijd heerlijk, hoe moeilijk het met momenten ook kan zijn. Ik ben wel zeer bezorgd (overbezorgd, zegt mijn dochter) en hoe ferm ik ook mijn best doe om het tegen te houden, het is er gewoon.
    Het is heel leuk jezelf er in te herkennen en het grappige is dat ze niet eens weten dat jij ook zo geweest bent. Laat staan dat ze het zouden geloven :-). Ik moet je gelijk geven: ik vind het ook geweldig.

  5. zapnimf 28 januari 2013 bij 9:39 pm #

    Wat zijt gullie allemaal, behalve mijn zielgenoot MmeEl dan, voor abnormale ouders seg.

    Ik vind er niks aan om ‘kutmoeder’ genoemd te worden en strijd aan te moeten gaan om de gemeenschappelijke plaatsen van het huis vrij te houden van stinksokken, schoolgerief, sjakossen als vuilniszakken (even groot trouwens) en te moeten horen dat ik niet kan koken, dat ik altijd zaag, dat ze niks mogen en nog veel minder fraais.
    Ook niet dat ze niet komen opdagen als ze een uur hebben opgekregen en vooral altijd en altijd hun eigen goesting doen. En al mijn eten (lees snoep, kaas,) opfretten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: