een verhaal met een kleinkantig staartje

20 Sep

Wat eraan voorafging, lees je hier.

——————————————–

De appel valt niet ver van de boom.

Onze jongste dochter lijkt fysiek veel op haar vader.  ’t Is te zeggen: haar vrolijke toetje.  Haar stevige stimpels (*dialect voor stevige, korte benen; nog zonder spataders evenwel) en ronde billen (een ongelooflijk lekker kontje in een jeans, zelfs op veertigjarige leeftijd) heeft ze onmiskenbaar van mij.

Vreemd echter hoe het uiterlijk van de kinderen in de loop der jaren kan wijzigen.  Zo ook bij mijn zus en mij.  Vroeger was ik een kopie van ons moeder, zij leek eerder op ons vader.  We hebben een ander figuur – zij is bijna vijftien cm groter dan ik, alleen in de lengte, niet in de breedte – en je zou niet zeggen dat we zussen zijn.  Tot de laatste jaren… met ouder worden beginnen we meer en meer op elkaar te gelijken.  Van gezicht alleen. Groeien doe ik niet meer.  Toch niet in de lengte. Helaas.

Enfin, om terug te komen op mijn dochter.  Het is een lief en vrolijk meisje.  Eigenlijk helemaal anders dan ik was als kind.  Ik was veel serieuzer, véél serieuzer, eigenlijk te serieus voor mijn leeftijd.  Ik kon ooit piekeren over zwaarmoedige thema’s zoals bijvoorbeeld de dood en daar dan behoorlijk door van slag geraken. Hiervan lijkt onze jongste totaal geen last van te hebben. Behalve ten tijden van de ‘Sledgehammer’. Toen begon ze te beven als een rietje als je het woord nog maar luidop uitsprak, totdat ze het heft in eigen handen nam en haar demonen overwon.

Herinner je je nog, beste bloglezer,  hoe ik  zo dom was om haar te beloven om naar Bobbejaanland  te gaan en er geen enkele attractie te schuwen.

Ik ben een vrouw van mijn woord.

Allee, dat dacht ik toch.  ’t Is eerder een kwestie van wishfull thinking. Ik ZOU een vrouw van mijn woord WILLEN zijn. En dat niet alleen.  Ik zou ook een goede moeder willen zijn die eerst aan haar kinderen denkt en dan pas aan zichzelf.  Oeps, lukt niet altijd.  Ik zou bovendien een perfecte echtgenote willen zijn die altijd geïnteresseerd luistert naar haar man. Oeps, lukt niet altijd. Soms moet ik een zelfs een geeuw onderdrukken als ik een technische uitleg krijg  waarvan ik geen snars begrijp.  Erger nog, ik doe zelfs geen moeite doen om het te begrijpen, ook al vertelt hij met veel veel enthousiasme over zijn werk. Egoïste dat ik ben. Verder zou ik een  uitmuntende hulpverlener willen zijn die zich nooit laat leiden door eigen waarden en normen, maar louter vertrekt vanuit de noden van de cliënt.  Weeral oeps.

Ik denk van mezelf dat ik altijd eerlijk ben, maar ik ben het niet. Niet erg, want té eerlijke mensen vind ik meestal niet zo sympathiek.  Ik zou consequent willen zijn en blijven vasthouden aan mijn principes. Zo vind ik zonnepanelen niet milieuvriendelijk. Desondanks bedekken ze een groot deel van ons dak. Vaarwel principes en leve het winstbejag.  Heb ik al verteld dat ik van mezelf vind dat ik niet materialistisch ingesteld ben? Tevens maak ik mezelf wijs dat ik gezond eet, maar vergeet uit gemak al de nutteloze lekkere calorieën die ik dagelijks binnenkap. Meestal zelfs stiekem, als niemand het ziet, zeker de kinderen niet. Snoepen is immers slecht voor hun tanden. Hypocriet ben ik dus ook. En nu ik toch bezig ben: opportunistisch eveneens, als het me uitkomt tenminste, maar dat is altijd zo met oppurtunisme, naar het schijnt.

Zoals beloofd trokken we dus ergens in de loop van augustus naar het verre Bobbejaanland, waar  ik, zodra we de grens overstaken, moedwillig en bijna zonder scrupules mijn andere beloftes in de doofpot stopte. Ik was wel zo leep om er een slinkse draai aan te geven. “Neen, in die carrousel kruip ik niet. Echt niet, hoor.  Iets wat alleen maar rondjes draait, maakt me misselijk voor de rest van de dag. En het zou toch jammer zijn als ik me al vanaf het begin mottig voel, niet?” Wel was ik bereid om mee in de Dizz te gaan, een nieuwe attractie die ik nog niet kende.  Een achtbaan met wagentjes voor maximaal vier personen, die ook nog eens rond hun as draaien.  Eigenlijk evenmin mijn ding, maar onze jongste was er zo enthousiast over dat ik deze keer niet durfde weigeren. Wonder boven wonder bleek het ding dat mijn ding niet leek te zijn tóch mijn dada te zijn.  Dus toen onze jongste voorstelde om nog eens aan te schuiven, was ik er meteen voor te vinden.

De anderen wilden zich door de Sledgehammer laten slingeren en mijn man spoorde onze jongste aan om mee te gaan. Neen, te eufemistisch uitgedrukt.  Hij was nogal opdringerig in zijn aanmoediging, op het agressieve af zelfs. Waarop ik meteen partij koos voor onze jongste, maar – je hebt het vast al door, beste bloglezer – vooral uit opportunistische overwegingen.  Als zij niet meehoefde, kon ik er wellicht ook aan ontsnappen.

Dus maakte ik me snel uit de voeten met dochterlief voor een extra Dizz-ritje. Vervolgens doorkruisten we in gezinsverband het ganse park en kropen we van de ene attractie in de andere.  Het was ideaal pretparkweer, zacht genoeg om jasloos rond te lopen en bewolkt genoeg om niet te verbranden.  We hadden ook geluk met de wachttijden die maximum 25 minuten bedroegen. Net de tijd die ik nodig had om te beletten dat de opkomende misselijkheid zich zou opstapelen, maar telkens weer netjes kon wegebben. Mijn man bleef er bij onze jongste op hameren om mee in de Sledgehammer te gaan, zodra we er opnieuw zouden passeren.  Hij weigerde te geloven dat ze dit ooit gedurfd had en wou het dus met eigen ogen zien.

De discussie tussen beiden laaide op en ik begreep niet dat hij haar niet op haar woord wilde geloven.

“Allee, zie je dat dan niet”, vroeg hij geprikkeld “dat kind is nooit in de Sledgehammer geweest.  Je ziet toch aan haar manier van doen dat ze liegt hierover, toen en nu weer.” Neen, dat zag ik niet.   Haar kinderlijk enthousiasme had me destijds overtuigd. Ik keek haar onderzoekend aan en plots begon het me te dagen. “Is het waar wat papa zegt?” Stiekem hoopte ik dat ze zou ontkennen omdat dat nu eenmaal de waarheid was.  Schoorvoetend gaf ze echter toe dat hij gelijk had.

Even was ik teleurgesteld om haar leugen.  Een leugentje om bestwil kan ik tolereren, maar dit… Maar dan besefte ik dat de grens tussen een échte leugen en een leugentje om bestwil vaak  flinterdun is.  Ze had haar trauma op eigen houtje verwerkt. Op haar manier weliswaar, so what. Was het trouwens fair van mij om boos op haar te zijn?  Zelf was ik immers geen haar beter.

Zoals ik al schreef: de appel valt niet ver van de boom.

Advertenties

9 Reacties to “een verhaal met een kleinkantig staartje”

  1. Billy 21 september 2012 bij 3:14 pm #

    eigenlijk is het toch de moeite niet om erover te liegen
    Het is geen schande om te zeggen dat je ergens té bang voor bent…

  2. ariadnesdraad 21 september 2012 bij 9:46 pm #

    Niemand is perfect …

  3. micheleeuw 22 september 2012 bij 9:40 am #

    Ze wou jullie een plezier doen, denk ik.

  4. sexandthecityandme 22 september 2012 bij 3:14 pm #

    Ik vrees ook dat het hier gaat om niemand teleur te stellen,……en zoals je zelf schrijft, we doen allemaal dingen om onszelf te beschermen, te wapenen en degene die we graag zien niet te kwetsen en als we allemaal eerlijk zijn weten we dat liegen dan erbij hoort, hoewel ik het niet goedkeur en er een bloedhekel aan heb, maar ik vrees dat het sterker is dan onszelf,…..

    • Jokeke 22 september 2012 bij 5:17 pm #

      je hebt de achterliggende boodschap heel goed begrepen en fantastisch samengevat!

  5. Zuster Klivia 26 september 2012 bij 8:48 am #

    Ik snap haar gevoelens erachter ook hoor. Neemt niet weg dat ik vind dat eerlijkheid toch het beste is, ten alle tijden.

    Anyhow: laat die ene misser niet zwaarder wegen dan de geweldig leuke dag die jullie hebben gehad.

    • Joke 26 september 2012 bij 10:52 am #

      Absoluut. We kijken er nog steeds met veel plezier op terug!

  6. HansDeZwans 26 september 2012 bij 12:02 pm #

    Mij krijgen ze ook niet in dat ding. Vroeger misschien wel, maar nu niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: