Ik, een zotte doos? Net niet!

1 Sep

Sinds enkele jaren ben ik fan van kleedjes.  Deze zomer heb ik er zelfs vier bijgekocht.  Ik kon het gewoon niet laten.  Onlangs wipte ik na het werk vlug even binnen in een vrij nieuwe winkel (van een grote keten die ik eerder nog niet kende) hier in de buurt.  Een waarlijk kleedjesparadijs! In het begin van de zomer had ik er twee exemplaren gekocht en nu wou ik eens checken wat de nieuwe collectie te bieden had.  Enkel kijken, maakte ik mezelf wijs.  Binnen drie minuten stond ik voor de spiegel met een nieuwerwets – op de jaren zeventig geïnspireerd – stofje rond mijn lijf gewikkeld.  Ik ontwaardde een mooi decolleté met een knoopachtige drapage onder de borsten wat leidde tot uitwaaierende plooitjes die een buikjesverdoezelend effect beoogden.  Ze bereikten duidelijk hun doel. Perfect dus. Toch kon ik het niet nalaten om eens verder te snuffelen.

Zo ontdekte ik een ander jurkje met een gestroomlijnder model.  Een klassiek, aansluitend mouwloos lijfje verbonden met een klassiek mantelpakjesachtig rokje tot  net boven de knie.  Echter, vervaardigd uit een speciaal stofje.  Een neutrale zwarte ondergrond bedekt door een romantisch bloemetjestafereel in een grovere gordijnstof, onderaan afgebiesd met een lieflijk zwart kantje.  Werkelijk een merkwaardig weefsel.  Op het eerste zicht lelijk, maar ik kon het toch niet laten om het eens te passen.  Ik was aangenaam verrast.  Ook dit zat als gegoten rond mijn lijf.  Van de drie bijkomende vakantiekilo’s die aan mijn lichaam waren bleven kleven, was er geen grammetje te bespeuren. Integendeel, deze japon zonder zichtbare verdoezeltruukjes vond ik zelfs nóg flatterender dan de vorige.

Nu kreeg ik de smaak helemaal te pakken en in mijn nieuwe jurkje paradeerde ik tussen de rekken op zoek naar nog meer verrassingen.  Ik begaf me opnieuw richting paskamer met een ander fleurig textieltje.  Ook niet mis, maar het stond me niet zo goed als de andere twee. Vervolgens deed ik terug mijn eerste keuze aan.

“Ik vond dat vorige kleedje mooier. Ik bedoel dat zwarte met die bloemetjes.  Dat stond u echt beeldig”, sprak een andere klant me ongevraagd aan. Ik keek haar verrast aan.  Ik schatte haar vooraan in de dertig en minstens twintig kilo zwaarder dan ikzelf.  Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ze me een complimentje zou geven. “Oh ja, vindt ge dat?  Vindt ge het niet te klassiek voor mij?  Ik ben dit jaar veertig geworden. Het leek me eerder een jurkje voor iemand van boven de vijftig.” “Neen, dat vind ik niet.  Ik vond het u écht fantastisch staan.” “Vindt ge het kleedje dat ik nu aanheb niet geschikter voor iemand van mijn leeftijd?”, vroeg ik onzeker. “Neen, hoor, het andere stond u veel beter. Dat was ook een mooi stofje,  zo romantisch met die roosjes.  Het matcht ook goed met  uw haarkleur.” “Weet ge wat, ik trek het nog eens aan,” zei ik, ineens overmand door twijfels omdat ik eigenlijk toch voor mijn eerste keuze wilde gaan. En we begaven ons beiden naar ons eigen pashokje om elk een jurkje te passen.

“Het kleedje dat ge nu aanhebt, staat u ook goed,” verkondigde ik bij het buitentreden om het niet alleen over mezelf te hebben. “Neen, ik ben er veel te dik in”, antwoordde ze een beetje triest. “Neen, dat vind ik niet. Ik zie ook wel dat ge niet slank zijt,” antwoordde ik naar waarheid, “maar uw lichaamsverhoudingen zijn in balans en het jurkje staat u echt wel. “Mijn borsten zijn te dik,” vervolgde ze nog droeviger. “Niet waar, ze passen in het geheel.”  “Maar ik heb er last van, de huidplooien bezorgen me uitslag. Ik wil ze laten verkleinen.” “Dat is natuurlijk wat anders, als ge er hinder van heb…” “Gij hebt zeker maatje 38”, vroeg ze met een tikkeltje gezonde jaloezie in haar stem. “Klopt,” antwoordde ik niet zonder trots. “Ik wou dat ik een lijf had zoals u, het moet heerlijk zijn om maatje 38 te hebben.” “Dat is het ook.”  Ik wou mijn contentement hieromtrent niet minimaliseren, want dat zou ze vlug in de gaten hebben en er is niets erger dan valse bescheidenheid. “En moet ge iets doen om uw lijntje te behouden?” “Toch wel,  ik loop minstens dertig kilometer per week.” “Ik train ook regelmatig op de crosstrainer, maar dat doet niets af.  Wat zou ik toch blij zijn, mocht ik een lijf hebben zoals u,” verzuchtte ze opnieuw.

“Toch heb ik ook mijn probleemzones, hoor,” trachtte ik de situatie te relativeren.  Ze keek me wantrouwend aan.  “Kijk maar,” en ik blies mijn buik op, waardoor ik plotsklaps zes maanden zwanger leek. Ik heb smalle schouders, dunne armen en helaas ook weinig boezem, en daardoor schatten mensen me altijd slanker in dan dat ik in werkelijkheid ben.  Weet ge dat mensen een tijdje terug regelmatig vroegen of ik zwanger ben?”  Ik verzweeg hierbij dat dit uit een periode dateerde dat ik wat dikker was – vóór de loopmicrobe me te pakken kreeg – en dat dit ook voornamelijk kwam door een verkeerde houding. Ze keek me met grote ogen aan, maar leek nog niet overtuigd.

Kom,” vervolgde ik en ik trok haar mee in een leegstaand pashokje. “Ik ben een beetje een zotte doos en misschien heb ik wat te veel naar Trinny en Suzanne gekeken, maar kijk hier.”  Ik trok mijn jurkje omhoog en onthulde een blote, witte, door twee zwangerschappen getekende, blubberige buik.  Hierbij schrok ik zelf van de stugge stoppeltjes onder mijn navel.  Ik moest me dringend nog eens laten harsen, maar wie had gedacht dat ik mijn buik onverwachts zou tonen aan een wildvreemde? “Hebt ge trouwens de spataders al gezien die mijn benen ontsieren, om nog maar te zwijgen over al mijn cellulitis. Volgens mij waart ge zo gefixeerd op mijn figuur dat ge dat niet eens opgemerkt hebt.” En ik wees naar de paars-blauwachtige  riviertjes op mijn linkeronderbeen en de appelsienstructuur van mijn bovenbenen.”Zo ziet ge maar, niets is wat het lijkt en niemand is perfect.”*(nvdr)

Ze was te perplex om iets te zeggen.  Was ze te gechoqueerd door mijn ongebruikelijke openhartigheid of was ze geraakt door mijn imperfectie? Wie zal het zeggen.  Feit is dat we binnen de kortste keren afscheid nam. 

Kort nadat ze vertrokken was, kwam er uit het niets een verkoopster opdagen, die me bevestigde in mijn eerste keuze. “Dat kleedje is wat speelser, die stijl is meer de uwe,” sprak ze kordaat. Ik knikte opgelucht.

Tevreden met mijn nieuwe aankoop en nog steeds blijgezind omwille het onverwachte complimentje, verliet ik  opgewekt de winkel.

.

.

.

.

.

.

*Beste bloglezer

In het cursieve gedeelte neem ik een loopje met de waarheid.  Maar het had niet veel gescheeld of ik had het wel gedaan.  Hiermee is dan ook de titel verklaard.

Grz

Joke

Advertenties

23 Reacties to “Ik, een zotte doos? Net niet!”

  1. Evi 6 september 2012 bij 2:32 pm #

    Ik ben vooral benieuwd welke winkel er zo’n breed aanbod van schone kleedjes heeft? … 🙂

    • Joke 6 september 2012 bij 4:30 pm #

      a, b, c,…. ga verder tot letter 12 in tweevoud

  2. Stef den Flater 9 september 2012 bij 4:48 pm #

    Groot gelijk wat betreft de foto’s: laat alles maar over aan de fantasie van de lezer. Het is te vergelijken met een boek: die zijn ook meestal leuker als je die leest voordat je de film zag.

  3. zapnimf 28 januari 2013 bij 10:43 pm #

    Ik wist het. Doecht : dees kan ze niet gedaan hebben. (Niet het aspect van je kanten te tonen, dat durf je wel, maar het feit dat je zo ver zou gaan om een ander zich beter te laten voelen. Wat niet zou helpen, want alles wat jij hebt, heeft zij nog tien keer erger.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: