hoe ze haar trauma op eigen houtje verwerkte door een slag van de hamer

20 Jun

Zoals ik in mijn about uitdrukkelijk laat weten, beschouw ik mezelf als een mevrouw middelmaat en dat mag je ook toepassen op mijn moederschap. Er zijn veel goede moeders op de wereld, maar ook archislechte.  Ik zweef ergens  tussenin met af en toe een uitschieter naar boven, maar helaas ook naar beneden. Zoals die keer, twee jaar geleden, toen ik met mijn gezin voor een dagje naar Bobbejaanland emigreerde.

We zijn geen fanatieke pretparkbezoekers, maar als we het doen, willen we overal op en in. Ja, ja, wij zijn hippe ouders.  Onze jongste is nogal klein van gestalte en het viel af te wachten of ze wel in alle attracties zou worden toegelaten.  Als kleutertje had ze Plopsaland bijna doen overstromen omdat ze vlak voor de ketting werd tegengehouden, terwijl haar jongere nichtje wel mocht instappen. Nee, nee, liever geen tweede maal een onnodige tranenvloed.

Als zorgzame moeder controleerde ik de lengtevoorwaarde deze keer vooraleer we begonnen aan te schuiven, doch tezelfdertijd negeerde ik het gezeur van dochterlief, die aangaf dat ze niet in deze attractie durfde.  We hadden de attractie nog niet in actie gezien. Maar omdat ze aan de technische voorwaarde voldeed, werden haar bezwaren van de baan – geen achtbaan overigens – geveegd. Bovendien had ik geen zin om samen met haar en de rugzakken verveeld te wachten totdat de andere helft van het gezin ons blijgezind zou vervoegen nà hun pretritje.

Ze sputterde nogal heftig tegen, onze jongste, maar enige compassie toonde ik niet en haar vader evenmin. Doordat het nog vroeg was, was er geen wachttijd en behoorden we bij de eerste lichting. Toch had er een lichtje moeten branden toen we extreem werden ingekapseld voor het vertrek. Te meer omdat de machinebediende mijn bril afnam en hier en daar teenslippers meegriste.  Even later klapte de ijzeren vloer lichtjes  naar beneden als voorbereiding op onze helse rit die met geen pen te beschrijven valt, evenmin te betypen met een computerklavier.

Daarom verwijs ik je naar dit filmpje, zodat je het met eigen ogen én maag kan aanschouwen. Een gewaarschuwd lezer telt voor twee: houd een kotsbakje- of zakje bij de hand, naargelang je achteraf al dan niet wil recycleren.

Kort na de start zette het lieve kind het op een krijsen dat niet meer normaal was. En volledig terecht, want een pretje was het niet.  Je werd letterlijk heen en weer geslingerd.  Dan weer vloog je met kruisboogsnelheid de lucht in en een seconde leek je te pletter te storten tegen de betonnen fundering van één van de poten.  Met de ogen dicht was het draaglijker en ik adviseerde mijn dochter hetzelfde te doen. Ondanks het feit dat ik naast haar zat, kon ik haar niet aanraken en hoe sneller en hoger we vlogen, des te meer decibels zij produceerde. Op dat ogenblik voelde ik me de slechtste moeder ter wereld.  Omdat ze zo tekeer ging dacht ik dat ze een lichamelijk letsel had opgelopen, een hersenbloeding of zo, en ik voelde me machtelozer dan ooit.  Toen de snelheid en de hoogte begonnen af te nemen, volgde haar lawaai evenredig mee. De opluchting was compleet zodra we volledig geland waren. Ze  bleek immers ongedeerd.

Het leek eeuwen te duren vooraleer we uit het tuig verlost werden.  Het scheelde trouwens geen haar of we kregen aansluitend een tweede ritje gepresenteerd, ik veronderstel dat er geen wachtenden waren.  De ijzeren vloer klapte terug naar beneden, ik riep geschrokken ‘het is niet waar’ en mijn dochter begon meteen opnieuw hysterisch te huilen. Gelukkig zaten we aan de kant van de cabine met de startknop en deze keer trok ik mijn register zo ver en luid mogelijk open alsof het een kwestie was van leven of dood. Het werd een kwestie van leven. Spoedig stonden we terug op de begane, vaste grond.

Vlak erna daverde het lieve kind over heel haar lijf en leden. Ik verontschuldigde me bij haar omdat we haar gedwongen hadden om in te stappen en probeerde haar te troosten.  Even later kwam ze  terug bij haar positieven. We keken samen naar de actie van de attractie die er voor ons geen was in de letterlijke betekenis van het woord. We zagen – neem, zo nodig, terug je kotszakje – dit  en ik besefte dat het oerdom was geweest om niet eerst te kijken wat het behelsde en dan pas aan boord te gaan. Even leek de dag om zeep, maar gelukkig won het plezier het van de doorstane miserie.

De weken die erop volgenden gebruikten we de ‘Sledgehammer’ regelmatig als dreigement als dochterlief niet wilde gehoorzamen. Enig onpedagogisch verantwoord sadisme is ons immers niet vreemd. Trouwens, kan sadisme pedagogisch verantwoord zijn?  Als ik er zo over nadenk, heb ik een sterk vermoeden van niet. Feit was dat het een positief effect had op negatief gedrag van onze dochter.  Naarmate de maanden vorderden, vervaagde echter de herinnering aan ons tollend avontuur en werd de attractie minder en minder en tenslotte niet meer vernoemd.

Tot vorige week. Toen dochterlief, als afsluiting van het zesde studiejaar, op schoolreis zou gaan naar Bobbejaanland en de herinnering mijn schuldgevoel opnieuw tot leven wekte. “De jongens van mijn klas geloven niet dat ik in de Sledgehammer ben geweest en ze willen ook niet geloven dat ik er in durf en weet je wat, ik ga laten zien dat ze ongelijk hebben”, ratelde in één adem. “Je hoeft je toch niet te bewijzen?….”, probeerde ik voorzichtig tegen te argumenteren, met de vermeende hersenbloeding in mijn achterhoofd. Maar ze was vastbesloten. Ach, eerst zien en dan geloven, dacht ik nog bij mezelf.

Haar kinderlijke enthousiasme achteraf had echter voldoende bewijskracht. En ik?  Ik voelde me meteen minder schuldig.  Het trauma dat ik haar bezorgde, had ze op eigen houtje weten te verwerken.  Onrechtstreeks had ik dus meegeholpen aan het versterken van haar persoonlijkheid.

Helaas zal ik binnenkort ook moeten werken aan het versterken van mijn persoonlijkheid.  Dat krijg je, als je je dochters belooft om deze zomer naar Bobbejaanland te gaan en er geen enkele attractie te schuwen. Is er nog plaats in iemands kotszakske?

Advertenties

16 Reacties to “hoe ze haar trauma op eigen houtje verwerkte door een slag van de hamer”

  1. MizzEl 1 juli 2012 bij 9:22 pm #

    O mèn, ik durf echt niet in achtbanen, ik vind ze vreselijk!!

  2. Lehti 2 juli 2012 bij 12:16 am #

    Waarschijnlijk zou ik, als ik achter jullie in de rij getuige was geweest van zo’n drama, overwegen u te betichten van kindermishandeling, gelijk een ouder die ik zijn kind zag dwingen een beest de keel door te snijden of zoiets. Daar vinden sommigen ook van dat het goed is voor het karakter van het kind. 😉 Maar goed, misschien komt dit door mijn eigen recente (en waarschijnlijk unieke) pretparkervaring die exact het omgekeerde inhield. Vier kinderen (van 7 tot 12 jaar) wilden in een vergelijkbaar geval. Ze zijn hevig teleurgesteld als blijkt dat ik niet meewil. Sterker nog, ik moet er zelf van overtuigd worden dat als mijn zoontje van zeven er in màg en het zelf dolgraag wil, mijn doodsangsten geen reden zijn om hem ervan te weerhouden. Hij is er geloof ik wel vier keer in geweest. Hij genoot.

  3. zapnimf 9 juli 2012 bij 8:44 pm #

    Van mij mogen mijn jong overal in, maar om oudermishandeling te vermijden, blijf ik op de grond wanneer ik dat wil.

    • Joke 9 juli 2012 bij 9:04 pm #

      Nu stel je me toch teleur, onze kinderen wilden jullie al meevragen. Of zal je er dan de kleur hebben van een pluizige boterham?

      • zapnimf 10 juli 2012 bij 9:37 pm #

        Uw kinderen wilden dat. En jullie vooral niet?
        Neen koppijn!

Trackbacks/Pingbacks

  1. een verhaal met een kleinkantig staartje « lees me - 20 september 2012

    […] Wat eraan voorafging, lees je hier. […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: