joepie?

18 Mei

Terwijl mijn man nu en dan kakelende kippen wegschiet met een katapult, beweeg ik me elders in de virtuele wereld, nl. de wereld van het bloggen.  Ik ontdekte het fenomeen via een collega-vriendin die haar lange, voornamelijk administratieve reis om een uitheems bloempje inheems te maken, beschreef.  Ik vond het biezonder indrukwekkend, zo’n eigen website en het heeft jaren geduurd vooraleer deze semi-computeranalfabeet, het aandurfde om er zelf eentje aan te maken.

Eerst startte ik met een ludieke sportblog, waarop ik heel wat kritiek kreeg van mijn naaste familie.  Ze vonden dat ik mijn privacy te veel te grabbel gooide.  Dus deed ik er een schepje bovenop en gooide mijn privacy nog meer te grabbel in deze – min of meer – anonieme blog.  Omdat ik slecht tegen kritiek kan (valt wel mee, ik kan vooral slecht tegen zagen, denk ik) lichtte ik hen uiteraard niet in over deze tweede geboorte.  Mijn man, die evenmin fan is van het bloggebeuren, werd wel op de hoogte gebracht.  Kan niet anders, het maakt te veel deel uit van ons gezinsleven.  Hij leest echter liever geschiedkundige of wetenschappelijke boeken en beweert mijn schrijfsels niet te volgen.  Misschien schrijf ik wel eens een (fictief, provocerend) logje om dit te toetsen. Men zwijge dit stil.

Slechts weinig mensen die ik in real life ken weten van het bestaan van deze blog.  Dat geeft niet.  Het is tof om op deze manier nieuwe mensen te leren kennen.  Mensen die minstens één ding met mij gemeen hebben, namelijk de liefde voor het schrijven, want de meeste reageerders zijn bloggenoten.  Virtueel ontmoet je mensen met wie je in real life misschien niet zou optrekken en dat maakt het net zo boeiend.  Het prikkelt echter ook mijn nieuwsgierigheid. Hoe heten ze in het echt, hoe oud zijn ze, hoe zien ze eruit, zou ik er in het echte leven ook mee kunnen opschieten…

Sommigen, van wie ik het gevoel heb dat het écht klikt met hen, wil ik, nieuwsgierig als ik ben, eigenlijk wel in het écht  leren kennen. Alhoewel?  Toen de suggestie van een blogmeeting verscheen, sloeg de schrik me toch een beetje om het hart. Dàt besefte ik echter pas bij de reactie op mijn blijkbaar aarzelende reactie die in eerste instantie nochtans niet zo twijfelend bedoeld was.

Beste lezer, wellicht kan je niet meer volgen nu, daarom verwijs ik even naar onderstaande conversatie op Zapnimfs blog.

  1. pharailde Zegt:
    zondag, 29 april 2012 om 9:15 pmOh, wij willen dolgraag die bril op Moose zijn neus zien staan (en ja, het wordt hoogdringend tijd om nog eens te mailen om af te spreken)

Bij het doorpluizen van Zapnimfs archief (ik heb haar nog niet zo lang geleden ontdekt en werd vanaf de eerste letter die ik las een hondstrouwe fan, wat een schrijftalent!, wat een humor!, hoe verrassend telkens weer! Telkens ik haar blog lees, moet ik mijn jaloezie zien te onderdrukken, bestaan daar eigenlijk pillekes voor?), ontdekte ik dat zij regelmatig blogmeetings organiseert met een talrijke opkomst tot gevolg.  Met mijn vragende joepie vroeg ik me eigenlijk af of dat tentje groot genoeg zou zijn om ook nieuwkomers te verwelkomen.

Haar reactie was uitermate gastvrij – heel leuk -, maar pas bij het lezen hiervan sloeg de aarzeling genadeloos toe.

Beste bloglezer, ik heb al ooit laten verstaan dat ik geen groepsmens ben.  Niet zo evident dus om te belanden in een groep van pakweg veertig lijfelijk onbekenden.  Hoe meer ik erover ga nadenken, hoe onzekerder ik word.

Ten eerste: hoe geraak ik heelhuids  daar.  Als het zonder partner is, nooit vanzeleven.  Ik heb wel een GPS, maar ben als chauffeur een beetje (een beetje heel veel eigenlijk) autostradeschuw.  Eén keertje heb ik mij in Oostenrijk achter het stuur op de autosnelweg gewaagd en mijn kinderen hoorden hun moeder krijsen als een haperende LP-plaat: ik ben bang, ik ben bang, ik ben bang…  Na ongeveer honderd herhalingen bereikte ik gelukkig de volgende afrit.

Ten tweede: instappen in een onbekende groep. Gruwel, gruwel.  Worden er kusjes uitgedeeld?  Nog meer gruwel gruwel. Ik hoop van harte van niet.  Ik denk dat ik een T-shirt ga laten drukken met het opschrift: “hallo, ik ben Joke en ik haat zoenen.  Desalniettemin aangename kennismaking.”

Ik ben er wel gerust in dat de gastvrouw mij enorm gaat geruststellen – ze is er immers het type voor, zoveel mensenkennis heb ik wel – maar ik kan uiteraard niet van haar verwachten dat ze constant standby kan staan.  Dus zoek ik zo snel mogelijk het gezelschap op van Eilish.  Ik heb haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar ben er zeker van dat het wel zal klikken.

Ten derde: wat moet ik meenemen? Dit zou in principe geen probleem mogen zijn, als het eraan toegaat zoals de vorige keren : er wordt niet veel verwacht, enkel iets om te eten meesleuren, de nodige vloeistoffen worden ter plaatse voorzien. En dat vind ik dus moeilijk, want dan wil ik uitblinken in originaliteit, om indruk te maken op de gastvrouw die onovertrefbaar schittert in creativiteit.  Op voorhand een verloren strijd dus.  Daarom betaal ik liever, bijvoorbeeld €25,00 , all inclusive.  Dan weet ik dat de gastvrouw er niet haar broek aan scheurt (tenzij de piramidetent wordt meeverrekend in de kosten) en voel ik mij niet schuldig voor ‘ten vierde’.

Ten vierde: moet ik nu voorstellen om de volgende blogmeeting bij mij thuis te houden?  Hèèèèèèèèèèèlp. Ook al gaan de gasten waarschijnlijk niet in mijn kasten snuffelen zoals bij ‘Komen Eten’, toch zou ik een maand op voorhand beginnen te stressen omdat ik mij verplicht voel om mijn huis op te ruimen. En ik heb daar zo een broertje dood aan.

Ten vijfde : WAT ALS DE REALITEIT TEGENVALT?

Maar, beste bloglezer, nadat ik het even liet bezinken, leek het eensklaps niet zo bedreigend meer.

Ten eerste: als mijn partner niet meemag, laat ik hem mij eerst tot daar brengen en smokkel ik hem vervolgens binnen via mijn sporttas.  Hij is zo tenger dat hij er gemakkelijk in past.

Ten tweede: ik heb nog nooit een koortsblaas gehad, maar tegen dan vermoedelijk een héél onappetijtelijke. (Desnoods zoek ik voorafgaandelijk een goede toneelgrimeur)  Niemand zal de behoefte voelen om me te zoenen.

Ik vraag Eilish op voorhand om een plekje vrij te houden voor mij.  Als we ons toch niet zo goed verstaan als ik verwacht had (wat mij hoogst onwaarschijnlijk lijkt), praat ik dialect tegen haar en verzoek haar om hetzelfde te doen, zodat er een grondige reden is waarom we elkaar niet verstaan.

Ten derde: ik overhandig mijn sporttas, laat de  inhoud kijken en stel tot mijn (gespeelde) verbazing vast dat er geen geïnteresseerde kannibalen zijn.  Achteraf laat ik stiekem €50,00 (ah ja, want mijn partner is er ook bij en zo fair ben ik wel) slingeren in de koffiepot.  Niemand zal mij verdenken, want zelf drink ik geen koffie én mijn geweten is gesust.  Ik moet echter onthouden dat ik het geld niet in het busje recórdpeper mag verstoppen. Tegen dat het dan ontdekt wordt, is de Euro geen geldig betaalmiddel meer.

Ten vierde : misschien toch toezeggen, dan vind ik eindelijk eens de motivatie om mijn kooi eens deftig op te ruimen.  Ik ben echter niet van plan om een piramidetent te kopen.

Ten vijfde : als het een grandioos fiasco wordt, start ik een nieuwe blog, met de onopvallende titel : ” lees me niet “, bijgevolg begin ik een nieuw virtueel leven met nieuwe virtuele vrienden die deze keer gegarandeerd virtueel zullen blijven.

Kortom, ik zie het helemaal zitten.  Een blogmeeting? JOEPIIIIIIIEEEEEEEEE!!!!!

Advertenties

23 Reacties to “joepie?”

  1. lauradenkt 23 mei 2012 bij 9:48 am #

    Ik ben nog nooit naar een blogmeeting geweest, maar ik heb wel veel bloggers ontmoet en tot nu toe zijn ze allemaal leuk en aardig! (maar dat zijn niet de bloggers die jij kent geloof ik, dus daar kan ik helaas niets over zeggen :P)

  2. Marjelle 11 juni 2012 bij 12:28 pm #

    Ik ben via je link hier beland, Joke, en als ik dat zo lees dan zeg ik tegen mezelf, ‘kom op gewoon gaan.’ 😉 Ben niet echt een keukenprinses, dus wie weet neem ik dan eventueel wel wat zakken chips of varia mee…

  3. westhoeker 29 juni 2012 bij 5:00 pm #

    Ja, je zal wel een fijne babbel hebben met Eilish, daar twijfel ik nu eens geen seconde over.
    Bruno.

  4. Billy 27 augustus 2012 bij 12:26 pm #

    hahaha, ik heb met veel plezier dit logje gelezen, Joke.
    Het is ook erg herkenbaar, want al die vragen die je jezelf stelde vooraf, stel ik mezelf ook bij een eventuele blogmeeting.
    Niet dat ik geen ervaring heb met zo’n meeting, ik woonde er zelf ook al eentje bij. Maar die was helaas niet zo goed voorbereid, en daardoor verliep alles nogal onwennig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: