wie A verzwijgt, moet B durven zeggen

8 Mei

Als boerendochter was ik er als kind trots op dat ik goed kon leren.  Op de lagere school was de dochter van de dokter de eerste van de klas, dan volgde de dochter van de schoolmeester en brons was voor de dochter van de boer, net voor de dochter van de apotheker.  Als ik het zo opschrijf, vind ik het idioot klinken, maar, beste lezer, vergeet niet dat ik als kind belachelijk veel belang hechtte aan afkomst. Toen ik in het middelbaar op de Latijnse tussen de ‘sterke’ leerlingen belandde, bleek ik een goede middelmaat te zijn.  Ooit denk ik wel eens dat ik een universitair diploma had kunnen halen als ik in een studiestimulerender milieu was opgegroeid.  Anderzijds kan dat juist ook averechts werken. Feit is dat ik het nooit te weten zal komen.  En feit is dat ik mijn job graag doe, en dat ik toch eerder een doe-denker ben dan een denk-denker, als je begrijpt wat ik bedoel.  En anders pech, want ik heb geen zin om het hier uit te leggen.

Nochtans leg ik het over het algemeen wel graag uit.  Dat is altijd zo geweest.  Als kind speelde ik heel graag juffrouwke in plaats van boerinneke. Tònnen krijt heb ik opgeschreven.  Een logisch gevolg hiervan was dat ik voor een job in het onderwijs zou kiezen.  In eerste instantie heb ik dat ook gedaan. Welke studiekeuze hiermee  gepaard ging, houd ik graag nog even voor mezelf.  Wellicht levert het in de toekomst nog wel eens een boeiend logje heb. Als de lezer eraan toe is. Ik heb immers al genoeg mensen bijna van hun stoel doen vallen met de simpele mededeling dat ik een boerendochter ben…

Als je zelf kinderen op de wereld zet, beste bloglezer, schept dat automatisch verwachtingen, ook al wil je dat niet. Je wil geen ouder worden die de frustraties van de niet-verwezelijking van een droom projecteert op zijn kinderen en hen daardoor ongelukkig maakt. Je wil vooral dat ze gelukkig zijn.  Maar toch… Het zou toch leuk zijn als ze een diploma  halen evenwaardig aan het jouwe.  Ze hoeven geen universitair diploma te halen (het mag wel, maar het moet niet), maar je wil ook niet dat ze achteruit boeren.  En terzelfdertijd besef je – want dat heeft het leven je bijgebracht – dat geluk slechts gedeeltelijk bepaald wordt door je opleiding en de job die je uitoefent. Trouwens, wat heb je aan een schitterende carrière als het je privé absoluut niet voor de wind gaat?

Vanaf het eerste studiejaar was het duidelijk dat onze jongste, het moeilijk zou krijgen.  Problemen met lezen, geen rekenwonder en vooral weinig zin om naar school te gaan. Vlot leren lezen of rekenen is een kwestie van oefenen, beweerden de leerkrachten. En ik geef toe, als ouders hebben wij daar niet zo heel veel energie in gestoken. Na een lange werkdag zijn er wel leukere dingen om te doen dan een kind na een evenlange schooldag lastigvallen met extra lees-en rekenoefeningetjes. Zeker als de motivatie bij de leerling in kwestie ver te zoeken is. In de loop der jaren zakte onze dochter rapportsgewijs af van een zwakke middelmaat naar het staartje van de klas.

Het heeft lang geduurd vooraleer ik ten volle besefte dat de ogenschijnlijke gemakzucht of slinksheid van onze dochter, die regelmatig haar huiswerk ‘vergat’ of haar toetsen zelf tekende, wel eens een dieperliggende reden zou kunnen hebben. Aanvankelijk leek het vooral een kwestie van niet willen, maar stilaan kwam ik erachter dat het misschien (al ben ik niet heel zeker) eerder een kwestie was van niet kunnen. ’t Is eigen aan de mens dat hij vooral graag doet wat hij goed kan en dat hij niet graag doet wat hij niet goed kan.

Eenmaal tot dit inzicht gekomen begon de sensibilisering.  Eerst hier in huis. Want manlief vond dat ze het op z’n minst moet proberen. En ik vond van niet.  Ik houd niet van het watervalsysteem in het onderwijs, zeker niet voor een kind dat niet blaakt van zelfvertrouwen als het op leren aangaat.  Toen ik thuis voor de B-richting (huidig jargon voor beroepsonderwijs) pleitte, stuitte ik op vooroordelen.  Ik begrijp het.  Voor ik zelf zo ver was, heb ik  mijn eigen  vooroordelen (‘de B’ is voor de lomperiken) moeten overwinnen en moeten aanvaarden dat de A-stroom niet is weggelegd voor onze jongste.  Gelukkig heeft ook haar vader zich hiermee verzoend. Sinds we het met dochterlief besproken hebben, lijkt er een pak van haar hart gevallen te zijn.  Ik ben ervan overtuigd dat ze volgend jaar met meer plezier naar school zal gaan.

Als je echter met andere ouders, die ook een laatsjejaarslagereschoolkind hebben, over het secundair onderwijs praat, blijkt doorstromen naar een A-richting een onuitgesproken vanzelfsprekendheid te zijn (toegegeven, voor de meesten is dat ook zo). Dat zie je aan de reacties, als je uitspreekt dat jouw kind naar de B zal gaan. Dat zie je aan hun verbazing én de opluchting in hun ogen bij het besef dat het niet over hun kind gaat (of is dit laatste maar een gedacht?). Dan merk je dat je te maken hebt met een taboe dat er geen hoeft te zijn.  Buiten ons lijkt er immers niemand anders de B durven uit te spreken (ook al weet ik zeker dat ze volgend jaar niet alleen in een klas zal zitten).  Zelfs in onze nabije kennissenkring niet. Ze praten honderduit over hun kind, maar dat het is moeten afzakken van de A naar de B moet je via via vernemen alsof het iets is waarvoor je je moet schamen.  Beschamend vind ik dat.

Zo, beste lezer.  Zonder schroom heb ik de B wereldwijd uitgesproken.  Ik hoop dat ik ouders, die te veel verwachten van hun kinderen, een beetje heb kunnen sensibiliseren.  Of misschien is er een ander onzinnig taboe dat jij graag wil doorbreken.  Met plezier bied ik je mijn blog aan, maar uiteraard kom ik ook graag lezen op de jouwe.  Ga je gang!

Advertenties

14 Reacties to “wie A verzwijgt, moet B durven zeggen”

  1. Eilish 9 mei 2012 bij 6:51 am #

    Ik had hier eerst een reactie die bijna zo lang was als jouw stukje, dus even gewist. Misschien moet ik er op mijn blog een stukje aan wijden.
    Ik besef heel goed dat een kind maar zal waarmaken waar het zich goed in voelt. Ons moeder had daar zo een uitdrukking voor (die ik verafschuwde) “er moeten er ook altijd zijn om met de spade te werken” Als je die uitdrukking symbolisch bekijkt en achterliggend de mens in een uitvoerende job ziet (bouwvakker, meubelmaker, hovenier, loodgieter …) dan kan je alleen maar groot respect hebben voor wat die mensen doen en maken.
    ‘k Ben blij dat je zo open over de B-keuze (niet beledigend bedoeld) van je dochter kunt praten/schrijven. Ze zal het ook wel maken in deze wereld !

    • Joke 10 mei 2012 bij 9:10 pm #

      Ik heb niet zo een probleem met die uitdrukking. Het is gewoon de realiteit. Ik kan niet trots zijn op de huidige schoolprestaties van onze jongste, maar er zijn zoveel andere zaken aan haar waar ik wel trots op ben! En wat heet ‘het maken in deze wereld’? Ze zal haar draai wel vinden, denk ik en meer moet dat niet zijn.
      Ik ben ook trots op mezelf omdat ik kan aanvaarden dat het is zoals het is.

  2. Affodil 9 mei 2012 bij 7:00 am #

    Toen onze zoons naar school gingen en bij het begin van het schooljaar zo’n oerstom invulformulier meekregen met de vraag “wat wilt u dat uw kind later wordt?” heb ik altijd consequent ingevuld: “gelukkig”. Dat heeft me elke keer weer boze, meewarige, verongelijkte en/of meewarige blikken opgeleverd, nooit instemmend geknik. Beide zoons maken inderdaad hun handen vuil om hun boterham te verdienen. En dan? Zijn ze daarom minder dan de witteboordencriminelen die de westerse wereld in een economische recessie hebben gedompeld door via bankkanalen al ons geld weg te draineren naar hun premieschatkist? Toen ik héél in ’t begin hier op d’univ werkte (als technicus, niet als hoogleraar!) zei mijn eerste baas (een hoogleraar, geen technieker!) “Loodgieters zijn er genoeg, maar om ne goeien te vinden moet ge kijken dewelke er met een mercedes rijdt”. Awel, die man was wijs. Ook buiten zijn vakgebied!

    • Joke 10 mei 2012 bij 9:28 pm #

      Ongelooflijk, wat een vraagstelling! Ik vraag me af wat het nut hiervan was.
      Wijze mannen doen vaak wijze uitspraken, maar toch even een kleine kanttekening hierbij.
      1) Is het bezit van een mercedes zaligmakend? Ik denk het niet.
      2) Onze veearts vroeger vond ook dat hij beter voor loodgieter had ‘gestudeerd’ want dan zou hij beter zijn kost verdienen dan met de veeartsenij. Toen zijn zoon ging verder studeren, vroeg mijn vader hem (gespeeld naïef): “En gaat hij loodgieter worden?” “Neen, neen,” antwoordde de veearts gehaast “Mijn zoon gaat naar Leuven…”
      Begrijp je wat ik wil zeggen?

      • Affodil 11 mei 2012 bij 1:30 am #

        Heel duidelijk! Nu was die Merc vooral bedoeld als “ne goeie stielman komt altijd aan de kost”, niet als “ne Merc is de max”. Het was de tijd dat voor het eerst zoveel univ-verlaters niet aan “werk-op-hun-niveau” geraakten, in die context moet je het zien.

  3. bentenge 9 mei 2012 bij 4:04 pm #

    Ik zal hier eens over n-A-denken. En dan B-eschrijven wat ik dacht.

  4. doetje 10 mei 2012 bij 9:42 am #

    Mijn kindjes zijn nog klein (4 en 2), de oudste zit nu in de 2de kleuterklas. Ze loopt soms op de tippen van haar tenen om mee te kunnen in het klasje, maar dankzij de juffen was dat tot nu toe geen probleem. Wij zijn er ons terdege van bewust dat op een bepaald moment onze meid zal blijven zitten, is het niet 3de kleuterklas dan misschien 1ste leerjaar (of zo). Ken je kind zeker?
    Maar ik kreeg van de juf te horen dat wij een uitzondering op de regel zijn, dat ze maar weinig ouders hebben die het inzien / aanvaarden dat hun kind niet meekan met de hoop. Wenende of boze ouders krijgen ze meestal voor hen. Zittenblijven, nog een taboe, in dezelfde sfeer.
    Ik vind de vraag die aan Affodil gesteld werd zo raar: wat doet het ertoe wat IK wil dat mijn kind wordt? Dat beslist mijn meid later zelf wel, neen?

    • Eilish 10 mei 2012 bij 12:44 pm #

      Ik heb in het vaarwater van Joke ook een stukje geschreven over onderwijs. Ik ga er ook vanuit dat mijn kinderen zelf kiezen welke richting hun toekomst moet uitgaan, dat die keuze soms practische bezwaren (schoolkeuze) meebrengt, is wel aan ons ouders om op te lossen.
      Jij beslist dus niet wat je meid gaat worden, maar dat jij een verstandige moeder geworden bent, dat staat buiten kijf !

    • Joke 10 mei 2012 bij 9:45 pm #

      Bedankt voor je reactie, doetje. ’t Is altijd prettig als een volger reageert.

      Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook wat tijd nodig heb gehad om bepaalde zaken te aanvaarden. Ivm onze oudste schreef ik hierover een druiluik. Je vindt het in het archief : geen etiketje nodig, toch enkele etiketjes, leren ontsnappen uit een hokje.
      Door het in te zien en te aanvaarden krijgen kinderen zoveel meer kansen, jammer dat sommige ouders hun ogen hiervoor sluiten. Jullie kinderen hebben gelukkig geluk!

  5. Zuster Klivia 10 mei 2012 bij 9:11 pm #

    Mijn dochter gaat na de vakantie naar het middelbaar onderwijs en heeft als advies ‘Mavo’ gekregen. Niet bepaald hoog. Ze is echter een laatbloeier en heeft zeer veel in haar mars. Ze komt er wel, al gaat ze er waarschijnlijk wat langer over doen. Mij maakt het niet uit. Tis een geweldig cliché maar ‘als ze maar gelukkig is’. Ik meen het. Ik geef geen fluit om status en geld. Met mijn 38 jaar ben ik er wel achter dat dat er HE-LE-MAAL niet toe doet.

    • Joke 10 mei 2012 bij 9:46 pm #

      Zonder geld is ook moeilijk, maar ik ben helemaal mee met wat je bedoelt. Tof dat je hier ook eens komt piepen, ben pas fan geworden van jouw blog.

  6. koffiemetmelkensuiker 12 mei 2012 bij 9:54 pm #

    Ze zal haar weg wel vinden, als studeren er niet in zit, en ze kan beter doen dan denken, wel … ik ben eigenlijk strontjaloers op een vriendin die voor kapster heeft geleerd. Want haar knippen, dat moet altijd gebeuren en kan je altijd en overal doen. Als ze zin heeft kan ze zo naar spanje verhuizen … terwijl ik … 😉

  7. micheleeuw 15 mei 2012 bij 5:18 pm #

    Ik vind dat je groot gelijk hebt, over de hele lijn ! Er moet van soorten zijn en echte stielmensen zijn altijd moeilijk te vinden. Ik wilde vakschool doen maar mocht niet omdat ik een meiske was en omdat ik boekhouding moest doen in mijn vaders bedrijf. Ik heb de boekhouden nooit gedaan maar wel 2 jaar in een smederij gewerkt. 😉

  8. zapnimf 18 mei 2012 bij 8:30 pm #

    Ik heb er drie in het beroeps zitten. En eentje in het ASO.
    Eigenlijk zie ik het punt niet. Zoals Affodil zei : het enige dat je wil, is dat ze gelukkig worden. Als ik mijn kinderen moet beschrijven, duid ik ze aan als zelfstandige, blije jongelui met gevoel voor humor.
    Eentje heeft dyslexie, daar heb ik ooit één blogstuk aan gewijd, maar meer ook niet.
    A of B, het doet er hier niet toe. We zullen wel zien welke weg ze in zullen slaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: