eerst jas weg en dan weg weg

18 Jan

Hoog tijd om naar school te vertrekken. En… dochterlief is haar jas kwijt.  Dertien jaar is ze en ze doet graag uitschijnen dat ze haar moeder niet meer nodig heeft.  Behalve dan op cruciale momenten, zoals deze ochtend. Onze antishopster heeft slechts één winterjas.  Geen goed idee dus om deze de avond voordien, tijdens het lopen in het park een dorp verderop, te vergeten.  Althans, dat is de hypothese. Ik geef haar mijn gecentreerde wintersportvest en het probleem is tijdelijk van de baan.

Omstreeks tien uur wordt de hypothese quasi onomstotelijk bewezen middels een telefoontje van een vriendelijke mevrouw, die daags voordien een wandelingetje deed in het betreffende park.  Ze heeft zich de moeite getroost om de jas mee te nemen en via het telefoonboek uit te vissen wie de eigenaar is.  Ze spreekt in klare taal en toch hoor ik duidelijk dat Nederlands niet haar moedertaal is. In gedachten zie ik een gehoofddoekte moslima met twee peuters aan haar lange rokken.  Ik vraag of ik de jas ’s namiddags mag komen uithalen en dat is geen probleem.  Ze is altijd thuis.

In principie heb ik tijd zat om de jas onmiddellijk op te pikken, maar dat vertik ik.  Geen geverfd haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mijn dochter het zo gemakkelijk te maken.  Ze mag dit voorval niet te vlug vergeten.  Zelf denk ik immers terug aan de tijd toen ze in het eerste studiejaar zat.  Het was mooi weer, ‘s ochtends nog wat frisjes, maar bij de laatste bel steeds meer dan twintig graden.  In de eerste week liet docherlief liefs VIER jassen wezenloos achter op de schoolkapstok en kon ik naar school schieten om onze lege kinderkapstok terug te kunnen behangen.

“Ik vrees dat mijn portemonnee er nog inzat…”, steekt ze van wal zodra ze thuiskomt “…met mijn pas en er zat ook nog veel geld in.” “Hoeveel dan?”, vraag ik geschrokken en ik denk aan al die bruine briefjes die ze kreeg voor nieuwjaar. “Een briefje van vijf en ook nog enkele grote muntstukken.”  Onzichtbaar opgelucht glimlach ik bij haar voorstelling van een kapitaal. “En een nieuwe pas zorgen,” vervolgt ze ongerust “kost zeker ook veel geld.” “Dat is vooral veel rompslomp”, stel ik haar gerust om vervolgens genadeloos toe te slaan.

“Ik stel voor dat we eerst een nieuwe jas gaan kopen.  Chance dat de solden nog niet voorbij zijn.” voeg ik er nonchalant aan toe.  Ik zie de lichte paniek in haar ogen als ze zich realiseert dat haar vrije woensdagnamiddag in duigen gaat vallen ten koste van haar hatelijkste activiteit, shoppen. “Kan dat ook volgende week?”, oppert ze voorzichtig. “En welke jas ga je dan morgen aandoen?” “Die nog eens”, en ze wijst richting mama’s wintersportvest. “En als ik die nu toevallig morgens zelf eens wil aandoen naar het werk?”, plaag ik verder.

“Je hebt geluk”, capituleer ik. “Een vriendelijke mevrouw heeft je jas gevonden. We kunnen hem zo meteen gaan halen.  Maar daarna gaan we evenzeer een tweede jas bijkopen. Dat is geen overbodige luxe in jouw geval.” In de kast vind ik een klein doosje chocolaatjes met een doorzichtige folie errond, waarachter ik een muntstuk kan schuiven om de telefoonkosten te vergoeden.

Mijn vermeende moslima blijkt een volbloed Italiaanse te zijn. Ze verwelkomt ons alsof ze ons al jaren kent.  Geen jasoverhandiging aan de deur, we worden hartelijk uitgenodigd om binnen te komen.  We treden binnen in een vochtig, ouderwets, maar oergezellig  interieur.  Ze heeft bezoek van een oud vrouwtje en stelt ons aan elkaar voor.  “Ik ben in de portemonnee gaan kijken om te achterhalen van wie de jas was”, verontschuldigt ze zich voor haar noodzakelijke vrijpostigheid. “Kijk hier anders maar even na of al het geld er nog inzit.” “Dat lijkt me weinig zinvol. Het kan er al uitgenomen zijn, voordat u de jas vond.  Ik ben al lang blij dat u al die moeite hebt willen doen.”  Ik spoor mijn dochter aan om haar te bedanken en het kleine geschenkje te overhandigen. Onze ‘donna’ is kinderlijk verrast en zichtbaar teleurgesteld als ze verneemt dat we niets willen blijven drinken. Alhoewel ik haar uitnodiging lichtjes misplaatst vind, overweeg ik toch even om op het aanbod in te gaan.  Maar helaas… we moeten nog  gaan shoppen.

In de buurt is er een groot shoppingcentrum, waar ik een kleine maand voorheen zelf nog wat gekocht heb voor de feestdagen.  We rijden er vanuit een andere richting naar toe, maar dat mag geen probleem zijn.  Grote reclameborden zullen ons wel de weg wijzen.  Niet dus. Mijn slecht oriëntatievermogen is legendarisch!

Ongeveer dertig loze kilometers later zit onze dochter uitermate tevreden achter haar tekenblok en schrijf ik verwoed mijn frustratie weg in dit blogstukje. En onze donna?  Wellicht geniet ze samen met haar bezoek van een Italiaanse koffie met een lekker Belgisch chocolaatje!

Advertenties

6 Reacties to “eerst jas weg en dan weg weg”

  1. micheleeuw 19 januari 2012 bij 2:35 pm #

    Hoog tijd je een GPS aanschaft, zou ik zeggen, moest ik er zelf 1 hebben om ook niet meer verkeerd te rijden. 😉
    Blij te weten dat er toch nog vriendelijke, eerlijke mensen rond lopen.

    • Joke 19 januari 2012 bij 10:32 pm #

      ik heb een GPS (mijn beste aankoop ever!), maar ik weet niet hoe ik een shoppingcentrum moet ingeven en ik had geen zin om dat uit te zoeken.

  2. HansDeZwans 19 januari 2012 bij 5:25 pm #

    Er zijn altijd nog eerlijke mensen, alleen ze zijn zo schaars gezaaid.

    • zapnimf 30 januari 2012 bij 7:58 pm #

      Ik kom ze gelukkig ook nog steeds tegen. Wat ik al allemaal laten liggen heb.

  3. koffiemetmelkensuiker 19 februari 2012 bij 2:10 pm #

    Maar allez … hoe overleeft gij zonder gps? Kijkt ne keer naar uwe man zeg, dat kan nu toch niet meer eh? De moderne vrouw heeft gewoon een gps nodig hoor!
    (en een dochter die meer op haar spullen let, maar vermits ik zelf twee exemplaren lopen heb die hun hoofd zouden vergeten mocht dat niet vastgevezen zitten denk ik dat ik op dat vlak geen recht van spreken heb)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: