DOE mij MAAR de dagdagelijkse sleur

11 Jan

Eindelijk!

De feestdagen zijn voorbij en de schoolvakantie ook.  Eindelijk terug naar de orde van de dag.  Orde van de dag?  Een beetje een vreemde woordkeuze voor dit chaotische huishouden.  Chaotisch? Weeral verkeerd woordgebruik. Buiten de materiële chaos heerst hier immers een structurele regelmaat.

Elke werkdag loopt de wekker af om 6 uur. Half versuft luisteren we naar het nieuws op Radio 2.  Niet erg, een half uur later volgt een herhaling en daarna halfuurlijks een herhaling van de herhaling.

6u15 : ik krijg een zoen op mijn mond, wenkbrauw of neus naargelang de sufheidsgraad van mijn partner en mijn eigen wroetcapaciteiten onder het dekbed.

Ik hou ervan om nog even alleen in bed te blijven liggen, al is het maar een kwartiertje.  Om 6u30 probeer ik me eveneens uit bed te hijsen. Hierbij durf ik al eens een driehonderdtal secondjes te foetelen.

Eerst maak ik onze oudste wakker, die wil dat immers zo. Onze jongste laat ik nog een half uurtje liggen, die wil dat immers ook zo.  Dan heb ik de keuze uit verschillende mogelijkheden: mijn kop onder de kraan steken, wegens badhairday (vooral als ik met een nat hoofd ben gaan slapen) of een machine was insteken of nog een kledingstuk strijken dat ik dringend nodig heb voor mij of één van de kinderen of spaghetti koken om mee te nemen naar het werk of alvast de nodige ingrediënten in de broodbakmachine kieperen zodat we na het werk alleen maar op de aanknop hoeven te drukken of of of…

Traditioneel smeer ik ieders boterhammen, behalve die van mijn partner omdat die al weg is.  Al moet ik bekennen dat ik dat jaren aan een stuk wel gedaan heb, omdat manlief daar toch een beetje (veel) op stond.  In het begin van ons huwelijk heb ik me daartegen proberen te verzetten, maar om de lieve vrede te bewaren en omdat mijn wederhelft niet te beroerd is om een handje toe te steken in het huishouden, heb ik mijn emancipatorische principes destijds wat aan de kant geschoven. Ach, als ik hem met mijn smeersels gelukkig kan maken…  De laatste maanden heeft hij echter in posten moeten werken. En hierdoor is er vanzelf een einde gekomen aan deze ‘smerige’ traditie en ook een ommekeer, want als hij nu middagpost heeft, smeert hij ’s morgens mijn boterhammekes, terwijl hij zich in principe nog eens zeven maal zeventig maal kan omdraaien..  Je ziet het, beste lezer, je hebt je nodeloos ongerust gemaakt: mijn man voelt zich écht niet te goed om de rollen om te keren. Inmiddels heeft hij weer dagpost en na bijna 15 jaar huwelijk blijkt het ineens niet meer zo belangrijk te zijn dat ik zijn bokes maak.  Na ruim 14 jaar huwelijk vind ik evenmin nodig om me hiertegen te verzetten.  Wat de sneetjes van de kinderen betreft: ik weet het, die zijn rotverwend wat dat betreft.  Het is  begonnen uit gemakzucht van mijnentwege, omdat het vroeger vooral vooruit moest gaan, en nu is het gemakzucht van hunnentwege.  Maar ach, als mijn smeersels hen gelukkig maken…

Inmiddels ben ik ook in mijn kleren geschoten en heb ik al dan niet mijn haren geföhnd.  Door mijn hardnekkige weerborstel valt mijn haar vanzelf in model en is het niet altijd nodig om het kunstmatig te drogen.  Ik ben trouwens helemaal niet het afgeborstelde type, maar dat wist je al, als je me persoonlijk kent of deze blog een beetje gevolgd heb.  Verder dan een kattewasje (groot onderhoud is voor ’s avonds), wat dagcrème en tandengepoets raak is ’s morgens niet. Eerst heb ik uiteraard wel deftig ontbeten, al ga ik er niet altijd deftig voor zitten.  ‘k Weet het, shame on me.

Tussen 7u45 en 8u00 is iedereen de deur uit en begeven we ons naar school, slash het werk.  Ik woon ongeveer 28 km van mijn werk, moet door drie, neen, vier bebouwde kommen, en ben bijgevolg ongeveer 40 minuten onderweg.  Als hulpverlener heb ik allesbehalve routineus werk, ja, zelfs in dat feit is routine geslopen. Tussen 16u00 en 17u00 kuis ik mijn schup en probeer ik andermans problemen 28 km achter me te laten. Leve de ervaring en leve de glijtijden.  Op maandag kookt mijn man, want om 19.00 gaan we allen naar de atletiek, behalve onze oudste dochter die training heeft op dinsdag.  Soms doe ik voorafgaandelijk nog een boodschap en eet ik pas na de training.  Heel vaak staat alles nog op tafel als we vertrekken.   Gelukkig krijg ik daar geen grijze haren van.  Bij thuiskomst rest er dus niet veel tijd meer, want er moet eventueel nog gegeten en zeker (af)gewassen worden.  Dinsdag is er wel wat tijd voor andere dingen, TV, computer of lezen (al doe ik dit laatste veel te weinig en raak ik zelden verder dan een weekblad).

Woensdag is mijn vrije dag.  ’s Voormiddags krijg ik poetshulp en probeer ik mezelf ook wat bezig te houden in het huishouden.  Verder zorg ik dat er tegen de middag een warme maaltijd op tafel staat, zodat de kinderen en ik ons ’s avonds kunnen behelpen met een boterhammeke, dat deze keer ieder voor zichzelf smeert, en zodat mijn man terzelfdertijd zijn kostje kan opwarmen in de microgolfoven. ’s Namiddags houd ik me opnieuw bezig met het huishouden (strijk of soep/spaghettisaus in bulk koken), de kinderen en met de computer, niet noodzakelijk in deze volgorde!  Hier maak ik mezelf immers wat wijs: ik zit dan veel te veel achter de computer, de kinderen leveren terecht kritiek op deze verslaving waarvan ik probeer af te kicken. Maar beste lezer, al lezende ondervind je dus dat dit niet goed lukt. ’s Avonds gaan mijn man en ik opnieuw lopen (vandaar dat ik ’s middags warm eet), nog een verslaving, maar deze keer een gezonde.

Op donderdag werk ik van ongeveer 8u30 tot 20.00u, een lange dag dus. Je kan je voorstellen dat ik bekaf ben als ik thuis kom en toch slaag ik er dikwijls in om opnieuw achter die verdomde computer te kruipen.  Heel dom, ik weet het, maar ik kan het niet helpen.

Op vrijdag eten we traditioneel spaghetti en na het eten verkennen we opnieuw al joggend de omgeving en dit herhalen we nog eens op zondagvoormiddag.  Elke week ‘vreten’ onze schoenen  zo een 30 à 35 km. Dit heb ik minimaal nodig om mijn andere vreetbuien te compenseren.

Zaterdag doe ik  nogmaals een poging in het huishouden en krijg hierbij hulp van mijn man, als hij niet de tuinman uithangt of klusserdeklust.  De jongste volgt die dag dansles bij Footloose  en de oudste ontwikkelt haar artistiek talent op de kunstacademie.  Zaterdag  wordt er eventueel ook tijd gemaakt voor uitstapjes, vrienden,…  Zondag is voor ons traditioneel familie- of vriendendag.

Zo.

Is dit alles?  Ja, dit is alles wat er is!!  Voor mij is dat genoeg, zolang ik maar elke dag liefdevol op mijn rug gekrabd wordt (en eventueel ook elders waar het jeukt). Ik zoek niets meer. Sleur maakt me – raar maar waar – gelukkig.

En hoe zit dat bij jou?

www.youtube.com/watch?v=e11Z3ydysc0

Advertenties

8 Reacties to “DOE mij MAAR de dagdagelijkse sleur”

  1. Menck 11 januari 2012 bij 6:39 pm #

    Behalve beroepsmatig laat ik het leven volop op me afkomen. ‘Verras me’ en ‘carpe diem’, weet je wel. Mijn madam en ik springen graag op de ingevingen van het moment en houden ons liefst zo ver mogelijk weg van alles wat maar enigszins naar sleur riekt. O ja, hier zijn geen kinders om rekening mee te houden. Toch wel een verschil van jewelste, I admit.

  2. Eilish 11 januari 2012 bij 6:46 pm #

    en nochtans : “just to be is a blessing, just to live is holy”

    Hoewel de manier van leven voor elke mens verschillend is, als we maar content zijn zeker …

  3. bentenge 11 januari 2012 bij 10:54 pm #

    Ik kan daar zo maar niet op antwoorden. Een beetje van alles denk ik. Sleur waar je af en toe eens deftig uit breekt.

  4. micheleeuw 13 januari 2012 bij 12:09 pm #

    Ik heb mijn leventje zo geregeld gekregen dat ik er best tevreden mee ben en er niet teveel wil aan veranderen. Ik zal het ook eens in een logje gieten, zo heb ik iets te schrijven. Bedankt voor het idee ! 🙂

  5. Luctor 13 januari 2012 bij 1:31 pm #

    Ik wil toch nog eens terugkomen op de rondingen, of wat had je gedacht…?

    Als fervente billenman heb die mooie lenteavond in mei natuurlijk weer alleen maar gelet op je kontje. Strak en welgevormd door looptrainingen, het dient gezegd. Maar waarom…godverdomme toch, waarom… heb ik op die avond niet op je tietjes gelet? Of beter nog, waarom vroeg ik gewoon niet om ze eens te mogen zien…

    Om maar te zeggen, lieve Wiebenik, dat ondergetekende niet dood is! Nee, ik ben jullie ook niet vergeten en néén, ik heb ook geen writersblock. Alleen, Luctor ligt langer in de lade dan verwacht. Hij is namelijk een Luctoriaans theaterstuk aan het schrijven voor twee acteurs, die op de drempel van hun dood staan en samen hun leven overlopen in het kader van de wereldgeschiedenis… Als alles goed gaat komt het eind 2012 of begin 2013 op de planken. Zowat overal te lande. Tenminste als op 12-12-12 de apocalyps niet inslaat als een goddelijke bom. Want dan staan we allemààl op de drempel van de dood. En weet je wat dan zo erg is? Die tietjes… ik zal ze nooit gezien hebben.

    Sweet kiss 4 U en een stevige hand voor die fijne vent van je!
    (communiceren kan altijd via het reguliere emailadres, dat ik -om redenen die je wel zal snappen- hier niet publiceer)
    Luctor

    • lees me 14 januari 2012 bij 11:51 am #

      Dag ouwe snoeper

      Uw groot bakkes en streken zijt ge precies nog niet kwijt en uw schrijflust gelukkig ook niet!
      ‘k Dacht inderdaad bijna dat ge al dood en begraven/opgestookt waart. Maar dit is toch nog nét iets beter nieuws.

      Wiebenik? Ik noem mezelf nog altijd Joke, dat zijt ge precies vergeten. Zoudt ge niet beter een theaterstuk over Alzheimer schrijven voordat het te laat is?
      Hoedanook, ik kom opnieuw kijken. En als ik word uitgenodigd op de première, krijgt ge geen stank voor dank!

  6. ariadnesdraad 18 januari 2012 bij 11:26 pm #

    Kan ik inkomen. Lekker gewoon is van tijd tot tijd gewoon lekker … 🙂

  7. zapnimf 30 januari 2012 bij 7:55 pm #

    A zo’n vermoeiend leven seg.
    Aan boterhammen smeren doe ik niet mee, aan atletiek eigenlijk ook niet.
    Hier vind je weinig routine. De kinders moeten naar school, wij moeten naar ’t werk en de rest vult zichzelf wel in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: