in de sacoche

28 Dec

Niets heb ik met handtassen.  Helemaal niets.  Op dat vlak ben ik een a-typische vrouw.  Het heeft zelfs ééuwen geduurd vooraleer ik me zo een ding aanschafte. ‘k Zag er echt het nut niet van in.  Veel makkelijker vond ik het om beroep te doen op de sacoche van mijn vriendin, dat knappe designermeisje uit hét ontmoetingsverhaal. Ze had smaak, veel smaak, toch qua kledij en mannen, maar helemaal niet qua sacochen.  In de tijd dat we samen op stap gingen had ze een zwart blinkend laklederen exemplaar met zo een typische krokodillenprint.  Afschuwelijk!  Maar wel praktisch.  Het was een aktentasmodel, je kon er een halve bibliotheek in kwijt.  Geen reden voor mij om mezelf een handtas aan te schaffen, in de hare was plaats genoeg.  In het begin, als ik iets nodig had wat ik er zelf had ingestopt, vroeg ik, voor de vorm, of ik even in haar tas mocht snuffelen. Maar na verloop van tijd zat ik onaangekondigd meer in haar tas te rommelen dan zijzelf.

Op ons vertrouwde uitgaansplekje leerde mijn vriendin een jongen kennen, a good looking guy met smaak, veel smaak en oog, veel oog, vooral voor het designermeisje. Na enkele maanden besloten ze eens af te spreken zonder chaperonne Joke.  Ze gingen samen naar de film, gezellig onder hun tweetjes, dat was althans zijn bedoeling.  Hij schrok zich een hoedje toen hij ontdekte dat zijn toekomstig liefje niet alleen was.  Aan haar arm hield ze… een hyperkitscherige, gigantische sacoche. “Waarom heb je Joke haar handtas bij?” stamelde hij lichtjes ontdaan, toen hij van de eerste choque bekomen was. “Dat is Joke haar handtas niet. Da’s de mijne.” Hij keek haar aan alsof ze net verkondigd had dat ze seropositief was of dat ze onder haar kleren een ‘lullig’ lichaamsdeel verborg. Haar simpele verklaring had het droombeeld dat hij van haar had bruut aan diggelen geslagen.  Wat een afknapper! Gelukkig was hij niet zo onverbiddelijk als het merendeel van de vrouwen die abrupt afhaken op witte sportsokken of ‘aromatische’ okselvijvers.  Op hun tweede date (in werkelijkheid veel later, maar voor het verhaal klinkt dit nu eenmaal beter) had hij een geschenkje bij voor haar: een matzwarte gladlederen handtas in een gestileerd design, volledig conform haar en zijn look.

De tortelduifjes gingen minder en minder met hun chaperonne op stap.  Ik begreep dat wel en zocht niet alleen ander gezelschap op, maar ook een andere sacoche.  Straffer nog, ik overwon mezelf in kwadraat en kocht er zelf ééntje.  Een sportief model, type mini-boekentas, met vier ritsjes, twee gespen, een handvat en een lange riem.  Tof, niet al te sjakosjerig van uitzicht en vooral heel functioneel. Naast deze kastanjebruine schafte ik enkele jaren later zelfs een tweede exemplaar aan, een zwarte deze keer, driehoekig, ietsjes gestileerder, zodat ik al eens kon afwisselen naargelang mijn look.  Toch werd ik geen sacochenmadam, als het enigszins kon liet ik dat ding gewoon thuis. Alleen in mijn vrouwelijkste week van de maand nam ik mijn kabas noodzakelijkerwijs mee op sleeptouw. Het merendeel van de tijd kreeg ze echter onverdiend huisarrest, zo kon ik ze ook nergens vergeten.

Niet geruisloos gleden de jaren voorbij.  Ons leven nam immers enkele fundamentele wendingen, samenwonen, trouwen, verhuizen, kinderen krijgen, verhuizen en… verhuizen. Je leest het goed, beste bloglezer, er staat liefst drie maal verhuizen. Door al deze migraties was mijn kastanjebruine handtas in een onbekende vergetelhoek beland, maar ik miste ze niet.  Ook niet toen mijn man een telefoontje kreeg vanuit een warenhuis in een naburige gemeente.  Ze belden om te melden dat ik mijn sacoche daar had laten liggen, ik kon ze afhalen aan de helpdesc. Ik kwam er slechts af en toe, maximaal zes keer per jaar.  Toevallig was ik er die week net geweest, dus stelde ik me er verder geen vragen bij. “Welke kleur?” vroeg het winkelmeisje me, toen ze de reden van mijn bezoek vernam. “Neen, een zwarte ligt hier niet”, antwoordde ze op mijn repliek.  Eerst viel er een korte stilte…en vervolgens ene frank… en nog ene.  Om te beginnen besefte ik dat ik mijn zwarte driehoek niet eens had meegehad die week.  Dus…  “Is het misschien een kastanjebruine?”, vroeg ik ongelovig. “Die ben ik al jàààren kwijt.”  En inderdaad, daar kwam mijn handtas tevoorschijn.

Al die jaren had ze opgesloten gezeten in een pikdonker lockertje, trouw wachtend op haar nonchalante baasje.  In het betreffende warenhuis waren camouflerende handtassen immers niet toegelaten.  Mijn portefeuille had ik eruit gehaald om te kunnen betalen, maar de lederen verpakking was ik simpelweg vergeten.  Op een gegeven ogenblik had de puntelijke gerant laten nagaan welke lockertjes permanent gesloten bleven en deze werden onverbiddelijk opengebroken om hun geheime inhoud te onthullen.  Zo zag mijn eerste handtas na ongeveer drie jaar eindelijk terug het daglicht.  Haar maaginhoud was nagenoeg leeg, op een stoffen kinderzakdoek en een inentingskaartje na. Op dit kaartje stond mijn meisjesnaam, geboortedatum en de naam van mijn huisarts, maar mijn adres ontbrak.  Door zijn beroepsgeheim te verbreken zette mijn dokter de speurders echter op het juiste spoor.  Zijn deontologische ontsporing daarentegen nam ik hem niet kwalijk.

Net zo min werd mij kwalijk genomen dat ik het sleuteltje niet meer vond, er werd zelfs niet naar gevraagd.  Een half jaar later ontdekte ik nochtans een sleutel van een lockertje in mijn sacoche.  Vrijwel onmiddellijk realiseerde ik me dat ik een maand eerder weer zo’n kastje gebruikt had. Deze keer echter niet om mijn handtas te bewaren – inmiddels wist ik uiteraard beter – maar wel ‘de fricadon op grootmoederswijze’ die ik bij een concurrerend warenhuis had gekocht.

Wijselijk ben ik niet gaan kijken naar de gruwelijke opening, maar ik durf wedden dat de krioelende beestjes, die zich in oma’s vleesje hadden ontwikkeld, hun oogjes smartelijk dichtknepen toen ze voor het eerst het scherpe daglicht aanschouwden.

Hoe zou het echter met de maaginhoud van hun onfortuinlijke bevrijders gesteld zijn?

Advertenties

Eén reactie to “in de sacoche”

  1. micheleeuw 30 december 2011 bij 1:41 pm #

    Ik heb ook lang geen handtas gehad, tot grote horror van mijn moeder. Nu heb er een waar heel mijn leven in zit ! Ik ga niet buiten zonder want een mens weet nooit wanneer je een vijltje, handwaaier (zo’n spaanse), een pilletje, een papieren zakdoekje, … nodig hebt. Ik kan er iemand zijn hoofd mee inslaan ! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: