mijn gemis aan sexuele opvoeding

26 Dec

Opvoeden. Zowat iedereen doet het, maar slechts weinigen zijn ervoor opgeleid.  Vreemd eigenlijk, dat zo’n belangrijke levenstaak geen deel uitmaakt van het basispakket in het onderwijs.  Van wie leer je het dan? Veelal van je eigen opvoeders, je ouders dus.  Ook al ben je er, als jongeling, van overtuigd dat jij het later heel anders – lees ‘veel beter’ – zal aanpakken.  Eénmaal als je dan zelf kinderen hebt, ga je dat weer relativeren en kom je tot de conclusie dat je ouders het er eigenlijk nog niet zo slecht van hebben afgebracht. Ook de mijne niet.  Al zijn ze op één vlak schromelijk tekort geschoten, nl. mijn sexuele opvoeding.  Als ik hiervoor op hen had moeten wachten, dan was ik nu nog steeds een maagd, ééntje met twee kinderen weliswaar. Een herhaling van de bijbelse geschiedenis?

Ach, ik kan mijn ouders niets verwijten, uiteraard zijn zij eveneens ‘kinderen’ van hun opvoeding. Anderzijds is dat misschien net wél een reden om het hen kwalijk te nemen.  Ze keuren het zelf niet goed dat ze volledig in het ongewisse werden gelaten, maar bewandelen simpelweg  hetzelfde a-seksuele pad als het hun eigen kinderen aangaat.  Als ze seksualiteit uit de taboesfeer hadden gehouden, hadden ze me niet alleen een gênante situatie bespaard, maar me ook met heel wat minder onnodige schuldgevoelens opgezadeld.  Op dit laatste kom ik misschien later nog wel eens een keertje terug. 

Mijn lagere schooltijd heb ik doorgebracht op een katholieke meisjesschool.  Als ik beschrijf hoe het eraan toeging, geloof je nauwelijks dat ik de veertig nog niet gepasseerd ben. Het lijkt immers een tafereel van minstens een halve eeuw geleden.  Om te beginnen mag je die ‘meisjes’school heel letterlijk nemen. Geen jongens te bespeuren dus, die zaten uiteraard op de jongensschool. Aan het hoofd van onze school stond ‘zuster directrice’. Alhoewel ze me nooit een strobreed in de weg heeft gelegd, had ik een panische schrik van dat mens. Ze straalde gezag uit op een negatieve manier.  Als ze de klas betrad vlogen een twintigtal meisjes recht uit hun bank en riepen vervolgens mechanisch in koor ‘Da-g, zus-ter di-rec-trice!’.  Bij de begijn kregen we enkel les van vrouwelijke leerkrachten.  Wellicht vonden zij het ook jammer dat er geen enkele meester te bespeuren viel.  De leerlingen van de meisjesschool vielen vooral op door hun schooluniform.  Geen plooienrokje met wit hemdje en blauwe pull, neen, wij droegen een lichtblauwe, hopeloos ouderwetse, omaschort met lange mouwen.  Ondanks deze gedateerde omkadering werd er wel seksuele opvoeding gegeven op onze school, in het vijfde leerjaar.  Behalve uiteraard in het jaar dat ik daar zat en… de juffrouw van het zesde ‘vergat’ het ook.  De leerlingen waren echter te braaf om ernaar te vragen.

Ook ik vroeg niets. Of toch wel.  Een babypop. Na wat zeuren en zagen kreeg ik er ééntje op 6 december toen ik in het zesde leerjaar zat.   Uiteraard wist ik toen wél al wie sinterklaas was – zo erg was het nog net niet met mij gesteld – maar het was nog steeds een mysterie hoe hij aan die baby kwam.  Op een dag kreeg ik op de schoolbus onverwachts de uitleg op mijn ongestelde vraag aan de hand van een onnozel kindermopje: Een man en vrouw liggen in bed. De man wijst naar de borsten van zijn vrouw en vraagt wat dat is.  “Dat zijn mijn koplampen” antwoordt de vrouw en “Dat is mijn oerwoud” is haar repliek op de tweede lager gelegen vraag.  Het pietje van de man heet uiteraard ‘Tarzan’ en dan zie je de clou al van mijlenver afkomen. Alhoewel… destijds had ik er absoluut het raden naar. Plotsklaps zegt de man : “hè vrouw, doe je koplampen eens aan, ik geloof dat mijne Tarzan in uw oerwoud zit.”  “Zo worden de kindjes gemaakt,” zei de moppentapper triomfantelijk.  Lichtjes gechoqueerd stapte ik van de bus.

Het spreekt voor zich dat ik thuis in alle talen zweeg over deze pas verworven informatie, waardoor mijn kennis wel heel erg basic bleef… Dat besefte ik pas toen ik samen met een schoolvriendinnetje naar de bibliotheek fietste.  Mijn boeken had ik in een wit plastieken zakske gestoken.  In de bibliotheek haalde ik mijn vijf boeken tevoorschijn, maar er bleek nog een ‘verrassing’ in het zakje te zitten. Ik nam het eruit en vol verbazing bekeek ik het vreemde ding, dat – zo bleek achteraf – mijn zus toebehoorde. Tussen wijsvingers en duimen hield ik beide uiteinden van een wit rechthoekig voorwerp vast om het beter te kunnen bestuderen.  Ik had er echter geen flauw benul van van wat het was.  Ik draaide het om en bemerkte aan de achtergrond een grote kleefstrook.  “Wat is dit voor iets?” vroeg ik aan mijn vriendin, niet beseffend dat ik verondersteld werd het voorwerp te kennen.  Het deed me wat denken aan een soort verband.  Mijn vriendin lag in een deuk van het lachen om mijn domme vraag en ik…

…kwam er met scha en schande achter dat het voorwerp effectief bestemd was voor een snee. En wat voor één!

Advertenties

Eén reactie to “mijn gemis aan sexuele opvoeding”

  1. micheleeuw 27 december 2011 bij 12:52 pm #

    Ik heb wel de voorlichting gekregen op mijn meisjesschool (ook met zuster directrice, maar zij joeg me geen schrik aan). Van mijn moeder heb ik dan meer verduidelijking gekregen, zonder in details te treden. De rest heb ik geleerd van vriendinnen en later vooral mijn broer. Ik kon bij hem terecht ‘toen het zover was’ en ik niet wist wat te doen.
    Toen ik al volwassen was, en mijn vader overleden, kwam mijn moeder met haar vragen naar mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: