waarom ik bijna in de grond kroop van schaamte

25 Dec

Wie al mijn schrijfsels gelezen heeft, weet dat ik niet zo verzot ben op GSM’s.  Ik stond dus niet te juichen toen ik op mijn werk zo’n communicatieprul cadeau kreeg, ten dienste van het werk uiteraard, maar gelukkig enkel tijdens de werkuren. Ik beschouw het meer als een blok aan mijn been, als een ONnoodzakelijk kwaad, dat helaas enkele gênante situaties opleverde.

Toegegeven, het ding had ook zijn nut.  Die keer toch, toen ik ’s avonds samen met een stagiaire op huisbezoek trok.  Het was haar eerste stagedag en ik liet meteen al een verpletterende ‘goede’ indruk na.  In het donker vond ik onze bestemming niet, er leek geen logica te zitten in de opeenvolging van de huisnummers.  Mensen met een slecht karakter kunnen dit ook aan mijn ‘goed’ oriëntatievermogen wijten. Ik bleef echter niet bij te pakken zitten en besloot de cliënt te bellen om mij de juiste richting uit te wijzen.  Tot driemaal toe drukte ik de pincode van mijn mobieltje in en lap… het ding was geblokkeerd.  Gênant hoor, als dit in het bijzijn van een leerling gebeurt!  Eerst sloeg ik het aanbod van mijn behulpzame stagiare om haar toestel te gebruiken gegeneerd af. Ten lange leste heb ik het dan toch maar met hangende pootjes aanvaard, want mijn privétoestel had ik – typisch voor mij – natuurlijk niet bij.  Die dag werd het alleszins pijnlijk duidelijk dat ikzelf ook nog  heel wat bij te leren had. Mijn stagiaire kreeg alvast een tien op tien voor respect (ook voor de zwakkeren uit onze maatschappij, zijnde de GSM-analfabeten) en voor discretie.

’s Anderendaags werd ik met een nieuw probleem geconfronteerd.  Na drie foute pogingen moet je immers de pukcode intikken om dat vervloekte ding terug aan de praat te krijgen.  Volgens mijn baas had ik deze in een klein mapje meegekregen bij de overhandiging van het toestel.  Deze keer deed mijn slordigheid me de das om. Waar had ik dat in hemelsnaam gelaten?  Na een intensieve zoektocht, die toch wel wat kostbare arbeidstijd vergde, kwam  het kleinood gelukkig te voorschijn.  Dit zal mij alleszins geen tien op tien opleveren bij mijn volgende evaluatie.

De pukcode bleek echter geen soelaas te bieden. Gelukkig was er een ringringring*winkel in de buurt.  In volle overtuiging dat zo’n GSM écht wel rommel is, begon ik ter plaatse heel verontwaardigd mijn probleem uit de doeken te doen.  De geduldige man aanhoorde gelaten mijn betoog en stelde vervolgens slechts één simpele, doch cruciale, vraag. “Mevrouw, u hebt toch wel het toestel bij dat bij die pukcode hoort?”  Even keek ik hem verbaasd en terzelfdertijd verward aan.  Terwijl ik twijfelend “natuurlijk” stamelde, draaide ik het onding om om mijn gelijk aan te tonen.  Op de achterzijde was immers het telefoonnummer gekleefd, als geheugensteuntje en ook om alle werktoestellen van elkaar te kunnen onderscheiden. Echter… de achterkant was egaal glad.  Zo rood als een pioen kon ik nog net uitbrengen dat ik inderdaad het verkeerde toestel bijhad.  Haastig verontschuldigde ik me voor het oponthoud om vervolgens met de staart tussen de benen af te druipen.

Dat ik mijn eigen toestel – dat na nadere inspectie duidelijk verschillend was van het werktoestel – niet herkend had, hoefde de brave ringringring*man niet te weten.  Dit was echter wel een item dat ik voor mijn collega’s moeilijk verborgen kon houden.  Totaal van de kaart door mijn eigen lompigheid en zenuwachtig giechelend, kon ik slechts één zin uitbrengen, toen mijn baas me vragend aankeek.

“Waar kan ik hier ergens in de grond kruipen van schaamte?”.

Grz
Joke
*verklaring ‘ringringring’: vervangwoord voor Belgacom.  Ik weiger gratis reclame te maken voor hen!

Advertenties

3 Reacties to “waarom ik bijna in de grond kroop van schaamte”

  1. micheleeuw 26 december 2011 bij 11:18 am #

    Zoals met alle moderne spullen, moet je ermee leren werken. Hoe meer je het doet, hoe beter je erin wordt. 🙂

    • lees me 26 december 2011 bij 5:00 pm #

      klopt. en ik ben er inmiddels ook achter dat het geen zin heeft om je ertegen te verzetten.

  2. sterreklimt 29 december 2011 bij 1:11 am #

    Ah, die ringring* man had dat al meer meegemaakt. Vermoedelijk trekken ze streepjes als er nog zo’n klant binnenkomt en ben je één van de honderden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: