DE ontmoeting die mijn leven bepaalde

20 Dec

Twee jonge vrouwen daalden de trap af.

De ene had gitzwart ultrakort haar, het soort kapsel dat alleen flatterend is voor een vrouw als ze een opvallend mooi gezicht heeft.  En dat had ze, een supergave huid, oceaanblauwe ogen, fijne, maar niet al te dunne, sierlijk afgetekende wenkbrauwen, hoge jukbeenderen en volle lippen. Bovendien was ze gezegend met een rank figuurtje en lange slanke benen. Het andere meisje had een alledaagsere look, kastanjebruin volumineus halflang haar, grote bruine ogen, een reukorgaan dat één maatje kleiner had mogen zijn, maar anderzijds toch niet te opvallend aanwezig was.  Ze was iets kleiner, vooral korter gebeend, en terzelfdertijd iets ronder – behalve daar waar het mocht – dan haar hyperslanke vriendin.  Toch kon je haar bezwaarlijk mollig of dik noemen met een BMI, gelijk aan haar leeftijd, eenentwintig en een half.

En hij?

Hij zag hoe beide vriendinnen zelfverzekerd en zelfbewust de trap afdaalden.  Hij genoot van dit tafereel en vooral… hij was direct verkocht.  Zijn kameraad kreeg een stoemp in zijn zij en boven de lawaaierige muziek uit, riep hij : “Kijk, wat een ferm ding dat daar afkomt!” Hij had alleen oog voor haar en helemaal niet voor haar vriendin.  Integendeel, deze boezemde hem angst in met haar designeruiterlijk en de helblauwe blik, die hij als kil percipieerde.

Al vlug zocht hij contact met haar.  Hij vermeed standaardzinnen, doch zorgde ervoor dat hij spoedig haar naam kon achterhalen, zodat zijn ‘prooi’ minder anoniem werd.

Ze heette…Joke.

Aanvankelijk vond Joke hem een vreemde snuiter.  Hij had een onmodieus – toen toch – beatleachtig kapsel, dat echter wonderwel goed bij hem paste.  Net zoals zijzelf danste hij graag.  Zijn dansstijl was soepel en origineel, af en toe een tikkeltje te verwijfd misschien, doch binnen de grenzen van het aanvaardbare.   Hij leek erg zelfzeker en terzelfdertijd was hij speels en gevoelig.  Joke was gevleid door zijn nieuwerwetse hofmakerij. Hij was een beetje een charmeur, maar dan op een charmante manier. Ze mocht hem wel, hij deed haar lachen, maar ze kon ook een diepgaand gesprek met hem voeren. Toch hield ze de boot af, ze was immers nog lang niet toe aan een nieuwe relatie.

Hij had echter geduld, veel geduld.

Zonder concreet af te spreken ontmoetten ze elkaar bijna wekelijks. Stiekem begon Joke uit te kijken naar hun onvoorspelbare conversaties.  Bovendien was haar oog plots gevallen op zijn lange, bijna vrouwelijke, wimpers, en de schattige kuiltjes in zijn wangen.   Na ruim een half jaar stelde ze, tot haar eigen verbazing, vast dat ze hem eigenlijk best wel aantrekkelijk vond. Niettemin besefte ze pas dat ze verliefd was toen hij een vijftal weken wegbleef.  Ze wist dat hij op reis was, maar het wachten duurde ondraaglijk lang.  Toen ze hem na al die tijd terug zag, voelde ze hoe haar ogen begonnen te twinkelen.  Haar poging om  dit te verbergen, lokte bij hem een geamuseerde opmerking uit.  Even ging er een steek van jaloezie door haar heen, toen er een knap meisje lachend rond zijn hals kwam hangen.  Onhoorbaar zuchtte ze opgelucht, toen dit zijn jongere zus bleek te zijn.  Ze had inderdaad dezelfde kuiltjes in haar wangen.

Er kwam een nieuwe fase in hun leven.  Ze begonnen overdag af te spreken om elkaar beter te leren kennen. Een eerste keer, een tweede keer, een derde keer… Joke voelde dat het menens werd.  Ze genoot van de spanning die er tussen hen hing in afwachting van hun eerste kus.  Ze was er helemaal klaar voor, ze had het dekseltje gevonden dat op haar potje paste, haar zielsverwant.  Dacht ze toch…

Hij joeg haar echter de stuipen op het lijf door in alle ernst een onverwachtse vraag te stellen. “Wat vind je eigenlijk van SM?” Ze schrok. In één seconde leek haar wereld in elkaar te storten.  Ze was niet zo open minded, ze vond dit pervers en liet dit met veel verontwaardiging horen.  Toen ze uitgeraasd was, keek hij haar glimlachend aan en zei dat hij het helemaal met haar eens was.

Inmiddels zijn we veertien jaar getrouwd en moet ik mijn eerste pakske slaag nog krijgen…

Advertenties

5 Reacties to “DE ontmoeting die mijn leven bepaalde”

  1. zapnimf 20 december 2011 bij 11:17 pm #

    Als je een masochist bent, is dat eigenlijk wel spijtig hè?

  2. micheleeuw 21 december 2011 bij 2:07 pm #

    Heel mooi. Bijna een sprookje.

  3. lees me 26 december 2011 bij 5:01 pm #

    en ze leefden nog lang (dat is eigenlijk nog af te wachten) en (alleszins zeker wel) gelukkig

  4. sterreklimt 29 december 2011 bij 1:08 am #

    Mooimooi. En wat mij hier ineens ontzettend opvalt: het verschil tussen iemand leren kennen in je jeugdjaren en iemand leren kennen op latere (ahum) leeftijd. Toen deed je het alsof je alle tijd had (en je had die natuurlijk ook), nu alsof de tijd je in de weg zit. Maar goed, we staan al wat langer in het leven natuurlijk, dat maakt ook een verschil.

    Het doet hoe dan ook deugd te horen dat het kan blijven duren. 🙂

  5. Zuster Klivia 8 juni 2012 bij 9:38 pm #

    Ook zo’n mooi verhaal! Dank voor de link en het delen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: