hoe oorverdovend een stilte kan zijn

19 Dec

Welk heteroseksueel meisje droomt er niet van een grote, aantrekkelijke, lieve jongen als toekomstige partner? Ruim twintig jaar geleden was ik hierop geen uitzondering.  Na wat heen en weergefladder ontmoette ik mijn droomprins, maar helaas… de meeste dromen zijn bedrog.

Ik werd immers stapelverliefd op een onaantrekkelijke, grove maar lieve karakterkop.  Toen ik hem voor de eerste keer ontmoette, had ik slechts zelden zo’n onaantrekkelijke gast gezien en toch werd hij enkele maanden later mijn lief. Wellicht was ik overrompeld door de tonnen aandacht die ik van hem kreeg.  Na verloop van tijd keek ik figuurlijk, en helaas ook bijna letterlijk, over zijn kleine gedrongen lijf heen. Ik slaagde er wonderwel in om zijn gigantische reukorgaan met dito poriën te negeren en als ik hem kuste, proefde ik de lelijke vorm van zijn gevleugelde lippen niet. Eigenlijk had ik alleen maar oog voor de schittering in zijn varkensoogskes.

Op een zondagnamiddag, zo’n twintigtal jaar geleden, zou mijn lief komen kennismaken met mijn ouders.  Traditiegetrouw is zondag bij ons taartendag.  Een rijkelijk gevulde tafel met allerlei Limburgse ‘vlaaien’, zoals wij dat noemen.  Met of zonder calorierijke slag- of pasteibakkersroom, met heerlijke kruimel-, vettige schilfer- of verse gistdeeg oftewel zelfgebakken appel- citroen of marmercake,… kortom keuze te over.  In die tijd was het ook de gewoonte om van alles wat geproefd te hebben.  Een geplogendheid die ik inmiddels al geruime tijd afgeleerd heb, zo niet kon je me inmiddels wel rollen. Misschien verbeeldde ik het me slechts, maar ik zag mijn moeder lichtjes schrikken toen mijn tweeogige ongebochelde Quasimodo binnenkwam.  Later, toen onze relatie al geruime tijd verbroken was en zeker niet meer te lijmen, bekende ze me dat ze enorm verschoten was van zijn lelijke verschijning.  Ze had immers verwacht dat haar niet-onaardige dochter toch iemand knapper zou kunnen strikken.  Niettemin onthaalde ze hem hartelijk, zoals dat in onze contreien nu eenmaal gebruikelijk is.

Op mijn moeders verzoek gingen we met z’n allen aan tafel en mijn Quasimodo’tje dus ook.  Voor hem was het even wennen, als enig kind belanden in zo’n familiedrukte.  Mijn moeder voelde zijn ongemak en om hem gerust te stellen zei ze vriendelijk, terwijl ze gastvrij naar de taarten wees: “Pak maar uit, hoor, anders word je nóóit groot!”  Een zeer ongelukkige uitspraak, als je bedenkt dat hij écht wel klein van gestalte was.  Hij beweerde nochtans enkele centimetertjes groter te zijn dan ik – ik ben zelf net geen 1m65 – maar dat heb ik nooit geloofd.  Mijn schouders staken boven de zijne uit, al moet ik toegeven dat zijn grove karakterkop veel groter was dan mijn hoofd, wat natuurlijk niets zegt over de inhoud.  Na deze uitspraak, waarbij het woordje ‘groot’ echogewijs leek na te galmen, volgde er een oorverdovende stilte, wat het des te pijnlijker maakte. Mijn Quasimodo deed echter net, zoals de echte, alsof hij doof was en nam een lekker stukje taart en vervolgens nog eentje en dan een stukje cake.

Enkele jaren later was de liefde tussen ons uitgebloeid, vooral van zijnentwege.   Toen mijn lfdv voorbij was, nam ik me stellig voor om me de volgende keer toch meer uit mijn doppen te kijken.  Mijn volgende vriend moest duidelijk groter zijn dan ik en niet zo lelijk als zijn voorganger. Peace of cake! Liefdesverdriet omwille van een Quasimodo, dat nooit meer!

Exact 5 jaar later lag er een schattig klein meisje met grote prachtige kijkers in de wieg.  Nu ze groter is, lijkt ze sprekend op mij, maar ik ben minstens even trots op haar jongere zusje, waarvan velen beweren dat ze net haar vader is.

Grz
Joke
PS1  Aan Quasimodo (mocht hij dit toevallig lezen): je bent maar half zo lelijk als hier beschreven, hoor. Toch ben ik reuzeblij dat mijn kinderen geen varkensoogskes hebben!

Advertenties

4 Reacties to “hoe oorverdovend een stilte kan zijn”

  1. micheleeuw 19 december 2011 bij 11:25 am #

    Ja, liefde is blind, zeker ? ‘Ik kon toch beter doen’, werd me steeds gezegd maar heb me er zelden iets van aan getrokken. Niet dat mijn liefjes (zo) lelijk waren maar echte beauty’s moest ik niet.

  2. sterreklimt 19 december 2011 bij 6:49 pm #

    Ik begon bijna te juichen toen ik ‘enig kind’ las. Eentje was precies genoeg voor de ouders ook.
    (hoewel ik, enig kind zijnde, beter zou zwijgen. En eerlijk gezegd weinig om uiterlijk geef, dat ook niet. Waaruit we kunnen concluderen dat ik lelijk als de nacht ben 🙂 )

  3. zapnimf 19 december 2011 bij 9:58 pm #

    Ik kan blijkbaar geen twee keer op een blogstuk antwoorden (op haar ouwe leesme, staat al een reactie). Een paar keer het reactieluik hier geopend, maar de woorden kwamen niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet lees hoor.

  4. lees me 19 december 2011 bij 10:04 pm #

    don’t worry, nog een paar weekjes en de definitieve verhuis is een feit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: