GeenStalkingMachine voor mij, GeenSpeelgoedMobiel voor mijn dochter

16 Dec

Alhoewel ik een fanatieke blogster ben, heb ik een bloedhekel aan computers en allerlei andere technologische snufjes. Gelukkig kan ik me, vrouw zijnde, zulke tegenstrijdigheden permitteren. Waar ik helemaal niets van begrijp is, is de pathologische verknochtheid van veel mensen aan hun GSM.  Zonder dat nutteloze ding komen ze de deur niet uit, als betreft het een essentieel kledingstuk.  Vooral in het begin van het GSM-tijdperk  heb ik me mateloos geërgerd.  Toen waren die zeldzame toestellen nog duur in aanschaf en groot van formaat en manifesteerde de trotse eigenaar zich steevast als een very important person.

Tegenwoordig heeft iedereen, de sociale gevallen op kop, een mobieltje op zak en tracht men al dan niet op te vallen met een zo gesofisticeerd mogelijk exemplaar.  Je kan niet meer om de verschillende ringtonen heen – ik geef toe, er zitten er best wel leuke tussen – en stilaan heb ik me met dit fenomeen leren verzoenen.  Althans deels toch. ‘k Blijf het ergerlijk vinden als dat onding te pas en en onpas afgaat.  Wat is er bijvoorbeeld mis met het klassieke boodschappenlijstje?  De moderne huisvrouw kan blijkbaar niet meer plannen. Moeder de vrouw geeft à la minute aan manlief door wat hij moet meebrengen van de Delhaize. Moet je naar een begrafenis? Dan laat je dat ding, uit waardering voor je partner, zeker aanstaan, de dode is toch al dood, die behoeft geen respect meer.

Neen, voor mij geen GSM, al dacht mijn bezorgde echtgenoot er anders over.  Enkele jaren geleden meende hij me te plezieren door ons beiden zo een communicatieprul cadeau te doen. Een verrassing was het wel, doch geen aangename.  Al jaren aan een stuk waren we onze kinderen aan het sensibiliseren over het onnut van zo’n toestel.  Kwestie van ze een natuurlijke afkeer voor de kankermobiel aan te kweken alvorens hun puberteit aanbreekt en ze er als vanzelf naar worden toegezogen.

Al is het wetenschappelijk niet onomstotelijk bewezen, ik heb het niet op die dingen.  OK, gooi dan ook je microgolfoven, wekkerradio, computer (ja, die ook), koffiezetapparaat…en alle andere elektromagnetische stralingstoestellen buiten, hoor ik je denken. En vooral die twee flatscreens die je woon- én slaapkamer ontsieren, merkt de kritische lezer, aan wie ik mijn identiteit toevertrouwde, stilletjes op.

Tja, ’t is eigen aan de mens (lees: mens en niet enkel het sterke geslacht) om niet altijd consequent te handelen naar zijn ideeën. Dát maakt ons juist tot mens en dát onderscheidt ons van de dierenwereld waar er hoofdzakelijk vanuit instincten wordt geageerd, niet waar?  Volgens mij spant een GSM, qua DNA-vernietiger, toch de kroon, terwijl je makkelijk zonder kan.  Onder de leeftijd van 16 jaar is zo’n breinkoker zelfs volledig af te raden naar het schijnt.  Jonge kinderen met zoiets opzadelen is een milde vorm van kindermishandeling en dan druk ik me nog eufemistisch uit. Een mobieltje is bovendien maar een kort leven beschoren of wordt vaak onnodig vervangen door een hipper exemplaar.  Milieuvervuiling?  Onze rommel sturen we toch gewoon naar de derde wereld, probleem opgelost. Hallo, zeg!

En dan volgen al die halfslachtige argumenten van gebruikers om het algemeen nut van dat nutteloze toestel te bewijzen.  Stel dat je een lekke band krijgt, wat dan?  Dat kleine toestelletje kan eigenhandig toch geen band verwisselen of wel soms?  Ik denk dat je al een heel eind verder geraakt als je je vrouwelijke charmes in de strijd gooit bij een toevallige passant. Maar stel dat die dan een moderne Jack de Ripper is?  Tja, geen enkele GSM maakt je immuun voor verkrachters, moordenaars, kinderlokkers of ander crapuul.  Trouwens de kans dat je er kanker van krijgt, is veel groter dan de kans dat je wordt aangerand.

Al moet ik toegeven dat zo’n toestel voor sommige categorieën, zoals medici, wel een goede uitvinding is. Wellicht zal hún partner er anders over denken. Sommige gebruikers vinden het echter noodzakelijk om ten alle tijden met hun partner te kunnen communiceren. “Schat, zet de patatten alvast op, over een kwartiertje ben ik daar.”  Een vriend van ons kan geen 10 minuten alleen ongestoord bij ons binnen zitten of zijn echtgenote doet zijn broekzak trillen. Ze zit wat met me in, besluit hij telkens optimistisch. Geen Stalk Mobiel voor mij, denk ik dan.  Ik zou het ervaren als een radicale beknotting van mijn vrijheid.  Ik heb niets, euh niet veel, te verbergen voor mijn partner en ook zonder draadloze communicatie slagen wij erin om onze relatie in stand te houden. Goddank doet hij me liever elders trillen.

Twee jaar geleden vierden we samen met een bevriend koppel oudjaar.  Supergezellig, maar vanaf tien uur ’s avonds begint de belachelijke berichtjesellende.  Je kan net zo goed tegen de muur praten, want mijnheer en mevrouw moeten dringend sms’jes versturen. Er is geen ontkomen aan. Aja, wachten tot middernacht heeft geen zin, want dan ligt het netwerk plat.  Idioter dan dat kan toch niet of ben ik daar mis in?  Enkele maanden later heb ik mijn nieuwjaarsboodschappen pas gelezen.  Geen flauw benul had ik ervan dat ik mensen ken die zich met dergelijke onnozeligheden bezighouden.  De attente zenders hebben geen repliek meer gekregen.  In maart leek het me immers helemaal ridicuul om nog wederwensen te versturen. Onder zware sociale druk besloot ik vorig jaar om mijn nieuwjaarsberichtjes, zoals iedere normale mens, tijdig te lezen. ‘Met een vuurpijl in mijn kont, vlieg ik heel de wereld rond… om je een gelukkig nieuwjaar te wensen,’ las ik luidop voor. Afzender…onze mannelijke gast. Origineel hoor, zo’n oprechte wens die zich vibrerend van de ene naar de andere mobiel verspreidt als een besmettelijk virus.

En dan onze jongste. Wat zou ze toch zó graag een mobieltje hebben.  Spijtig genoeg zit ze opgescheept met een stel ouders, die haar dit pretje principieel niet gunnen, die vinden dat dat geen speelgoed is, maar die haar creativiteit – ze knutselde er zelf eentje – bewonderen.  Bovendien heeft ze de brute pech dat haar oudere zus, schijnbaar ongevoelig voor dergelijke typische ik-wil-erbij-horen-tienerattributen, het gevecht met de ouders nog niet heeft beslecht voor haar.

Ongeveer een maand geleden ging ik onze elfjarige ophalen na een verjaardagsfeestje. “Heb je je geamuseerd?”, vroeg ik geïnteresseerd.  Ze bevestigde zwakjes, doch haar non-verbale gedrag sprak boekdelen.  Even later werd de reden duidelijk.  Drie prille tienermeisjes, knusjes naast elkaar op de bank, hadden onderling de grootste fun met hun mobieltje. Eén klein meisje, geen plek voor vier op een rij, stond er voor spek en bonen bij te kijken.  Tja, dat deed mijn moederhart wel even bloeden.  Op haar vraag wanneer zij ook eindelijk een GSM krijgt, moest ik het antwoord schuldig blijven.  Trouwens, probeer je beweegredenen maar eens toe te lichten in het bijzijn van drie andersdenkende moeders die hun kinderen duidelijk wél graag  zien.

Onderweg naar huis zette ze haar emotionele tirade voort. Ze smeet me voor de voeten dat het niet eerlijk is dat wij wel een GSM hebben.  Ook merkte ze denigrerend op dat onze mobieltjes hopeloos verouderd zijn… niet openklapbaar, zonder touchscreen.  Kortom, wat een sukkels zijn we toch! En hoe benadeeld is zij met zulke ouders, ze krijgt niets van ons en en ze mag niets van ons. (Het lieve kind is nog maar elf, dat gaat nog vuurwerk geven over enkele jaren) Uit collère gooide ze haar zelfgefrabiceerd exemplaar in de vuilnisbak om haar gelijk te benadrukken. “Weet je wat ik het ergste vind?,” besloot ze verongelijkt, “Ik ben er zeker van dat als ik geld krijg voor mijn verjaardag of zo, dat ik daar dan geen GSM mee mag kopen”
En gelijk heeft ze!

Advertenties

3 Reacties to “GeenStalkingMachine voor mij, GeenSpeelgoedMobiel voor mijn dochter”

  1. micheleeuw 18 december 2011 bij 11:47 am #

    Ik was één van de eerste die met een GSM rond liep (zelfstandige en vaak op ‘plaatsing’ en zo toch bereikbaar voor klanten). Toen we uiteen gingen heb ik er ene gekregen voor mezelf. Terug op mijn werk (einde relatie was ook einde zelfstandig), waren er ook die dachten dat ik het bij me had om ‘belangrijk’ te zijn. Nu heeft iedereen er een en begrijpen ze het.
    Voor mij is het belangrijk dat ik, in geval van nood, bereikbaar ben of iemand kan bereiken. Bij platte band, om jouw voorbeeld te nemen, kan ik direct Touring bellen. In geval van ongeval kan ik ook contact maken of krijgen.
    Ik heb nog een ouder model dat alleen zal vervangen worden wanneer het niet meer werkt. Ik moet er wel een hebben met een camera. Dat is in geval van ongeval, ik direct de ‘crime scene’ kan fotograferen. Ook wanneer ik me bedreigd voel neem ik een foto van mijn belager en dreig die naar de politie te sturen … Ik voel me veiliger met dat ding op zak.
    Bij een optreden, voorstelling, bioscoopbezoek, kerk, … zet ik het altijd uit om niemand te storen.
    Elk zijn mening, uiteraard. 🙂

  2. Julie 10 november 2012 bij 6:07 pm #

    Ik kan je mening wel ergens verstaan. Zelf ben ik gehecht aan m’n GSM, gewoon om inderdaad bereikbaar te zijn en het veilige gevoel te hebben dat als er iets gebeurt, ik onmiddellijk iemand kan bellen. Ik gebruik het ook voor het werk, omdat ik vaak in vergadering zit en soms ondertussen dringende mails binnenkomen. Maar daar stopt het dan ook. Zeker privé is het gebruik eerder beperkt. Een gsm moet bellen. Punt.
    Wat ik niet snap, en daar volg ik je volledig, is waarom tieners tegenwoordig ook al zo’n GSM moeten hebben. Om dan gewoon nog 400 sms-en per dag te sturen naar vriendinnen, die ze eigenlijk al een hele dag op school zien. De tijd van vandaag, met wat meer criminaliteit, zou je eventueel nog een heel eenvoudig model kunnen overwegen dat ze kunnen gebruiken in nood, met een minimum aan belwaarde, maar al die toeters en bellen hoeven volgens mij voor jongeren niet.
    Succes met het volhouden tegenover je kinderen 😉

    • Joke 14 november 2012 bij 10:18 pm #

      Merci, we doen ons best. Maar als je kind inmiddels de enigste in de klas is zonder zo’n prul dan wordt het moeilijk, heel moeilijk, zeker als ze je dat regelmatig onder je neus wrijft. We hebben inmiddels al wat in het vooruitzicht gesteld om het leefbaar te houden. Volgend jaar zal ze er eentje krijgen. Jammer dat een kind zonder GSM het risico loopt om uitgesloten te worden. Daar sta je dan als ouder, met je (goedbedoelde) principes.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: