wat heb ik wat jij niet hebt?

15 Dec

“Al heb je twaalf kinderen, je zal er nooit twee dezelfde hebben.” Eén van de favoriete uitspraken van  mijn grootmoeder zaliger.

Wij hebben er slechts twee – leve de anticonceptie – en grotere verschillen dan tussen onze dochters vind je in geen enkele nest.  De oudste struint door het huis zoals een boer op zijn patattenveld.  De jongste daarentegen waant zich voortdurend op de catwalk en koketteert herhaaldelijk met haar eigen spiegelbeeld.  Ze dweept met tieneridool Justin Bieber, terwijl de oudste verzot is op harige spinnen en zowat elk ander ongedierte waarvan het gemiddelde meisje de bibbers krijgt. Als vijfjarige stak ze regelmatig vier (!!!!!!!!) hommels in een klein tiktakdoosje.  Hoe ze dit lapte, blijft een mysterie.  De keren dat we met de auto onderweg waren en ze doodleuk vroeg om even te stoppen omdat één van haar hommels, die ze meegesmokkeld had, uit zijn beklemmende gevangenis was ontsnapt, zijn niet op één hand te tellen.

Als ik met de dames wil gaan shoppen, kan ik me aan luid protest verwachten van de oudste. Ze heeft er een bloedhekel aan en laat dit helaas ook in de winkel blijken. De jongste doet niets liever dan passen, zodat we vaak terugkeren met massa’s nieuwe kleren voor de jongste terwijl haar zus bijna in haar bloot gat rondloopt.  Het kan haar niets schelen.  Jeansbroeken met een lage taille?  No way.  Probeer zeker niet uit te leggen dat dat modieus is, want dat zit helemaal niet lekker en wat heb je trouwens aan die stomme mode!  Een argument waar weinig tegenin te brengen valt, maar toch…  Enkele jaren eerder al trok de jongste haar rokje zo laag mogelijk over haar heupen om met haar blote naveltje te kunnen concurreren met de anorexale wezentjes van de Winx-club.

Naar de kapster?  De oudste gaat enkel mee onder zachte dwang.   Haar lange manen moeten nu eenmaal verzorgd worden en regelmatig een beetje bijgeknipt.  Durf haar echter niet voorstellen om van coupe te veranderen.  Wellicht zal ze de rest van haar leven met hetzelfde kapsel slijten.  Voor de jongste is een kappersbezoek pure wellness.  Van haren wassen tot föhnen…ze geniet er met volle teugen van, vooral van de exclusieve aandacht die ze krijgt voor haar uiterlijk. De kapster zelf kan niet nalaten om telkens het grote contrast tussen mijn dochters te benadrukken.

De oudste is uitgesproken een vaderskindje.  Met hem kan ze praten over wetenschap en techniek, een materie waarvan haar moeder geen kaas gegeten heeft.  Ze is zuinig met haar lichamelijke contacten, maar ’s avonds vlijdt ze zich in de zetel tegen haar papa aan om samen naar National Geographic, Discovery Chanel of een natuurfilm te kijken.  De jongste, een moederskindje, kruipt op haar beurt tegen mij aan om een Idool uit te kiezen en huilt hartverscheurend dikke krokodillentranen wanneer haar favorietje Kato het net niet haalt.  Heeft ze daarom minstens vijf weken achter elkaar met een zelfgeknutseld kartonnen spandoek met de leuze “Kato aan de top!!!” voor de tv gezeten?  De teleurstelling druipt letterlijk van haar gezichtje af. Qua uiterlijk is het net omgekeerd: de oudste is een blonde, jonge versie van mezelf, gelukkig voor haar heeft ze wel de lange benen van mijn man. Van de jongste wordt gezegd dat ze eerder op haar papa lijkt, vooral haar guitige blik. Alhoewel de meningen hierover weleens verdeeld zijn.  Er is een tijd geweest dat ze dit niet leuk vond, want het allerallerliefste leek ze op haar mama. Dat die tijd voorbij is, blijkt uit volgende conversatie.

“Mama,” vraagt onze jongste “Vraag mij eens wat ik heb wat jij niet hebt.”  Eerst begrijp ik haar ingewikkelde vraagstelling niet goed.  Ongeduldig legt ze me uit wat de bedoeling is. Ik snap het.  “Wat heb jij, wat ik niet heb?” vraag ik dus om haar te plezieren.  Met twinkelende pretoogjes kijkt ze me schalks aan. Goh, wat lijkt ze zo toch veel op haar vader. En dan zegt ze met een perfecte intonatie om de impact van haar antwoord kracht bij de zetten, theatraal langzaam, maar duidelijk articulerend : “Schoonheid!”.  Een fractie van een seconde ben ik met verstomming verslagen. “Ach, zooo…” Ik herpak me snel en kaats de bal vrijwel onmiddellijk terug. “En van wie denk je dan dat je die schoonheid gekregen hebt?” “Van papa!” antwoordt ze zonder aarzelen en behoorlijk triomfantelijk.  Mijn man, die ons praatje halvelings heeft gevolgd, verslikt zich bijna in zijn koffie van het lachen.  Zijn voorspelbare commentaar laat ik gelaten over me heengaan.  Ik geef onze jongste telg een speelse tik op haar malse billen en stel terzelfdertijd vast dat ze deze overduidelijk NIET van haar vader heeft.

Bij mezelf denk ik: “Kind, ooit komt er een tijd dat je grààg op je mama lijkt.”  Zal ik met pakweg 28 jaar geduld toekomen?

Advertenties

Eén reactie to “wat heb ik wat jij niet hebt?”

  1. micheleeuw 16 december 2011 bij 1:34 pm #

    Zelf heb ik geen kinderen maar mijn zus en ik gelijken uiterlijk nogal op elkaar al is er een verschil van meer dan 5 jaar. Wij zien het zelf niet altijd. Qua karakter verscgillen we ook zoveel dat we toch weer hetzelfde hebben, maar met andere aspecten.
    Gelukkig is iedereen verschillend. Het zou zeer vlug saai zijn, anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: