Poesen en Clooten

14 Dec

Roddelen.  Sta me toe om een tikkeltje omgekeerd seksistisch te zijn: ik vrees dat dit toch vooral een vrouwelijke aangelegenheid betreft.  Alhoewel?  Sommige mannen kunnen er ook wat van. Als ik de fabrieksverhalen van mijn echtgenoot hoor, zou ik denken dat hij als enigste vent tussen de wijven werkt. Toegegeven, ik ben de laatste om te beweren dat ik er nooit aan meedoe, maar over het algemeen probeer ik toch te spreken in eer en geweten. Als ik me trouwens al eens begeef aan een roddel, ben ik meestal zo fair om mijn toehoorder er attent op te maken.

Sommige roddels zijn zo hardnekkig dat ze een eigen leven gaan leiden. Zo circuleerde er tijdens mijn tweede zwangerschap een onwaarschijnlijke roddel over mijn gynaecoloog.  Het was zo een belachelijk verhaal, dat je je niet kan voorstellen dat er überhaupt mensen bestaan die erin meegaan.   Men beweerde immers dat de brave man zich wou laten ombouwen tot vrouw.  ‘Geloof ik niets van,’ zei ik, toen ik dit praatje voor het eerst hoorde.  ‘Ik zou wel kunnen geloven dat hij homo is,’ voegde ik er niet al te netjes aan toe. Omdat ik destijds regelmatig bij hem op consultatie moest, sprak nagenoeg iedereen me erop aan. ‘En toch is het waar,’ stelde ook mijn schoonmoeder.  ‘Want…’ ze hield een korte pauze om haar stelling kracht bij te zetten ‘…op de Landelijke Gilden hebben ze het gezegd!’ Ik proestte het uit. Alsof hiermee het wetenschappelijk bewijs geleverd is. ‘Hij is al met een hormonenkuur bezig’ kreeg ik van anderen te horen.
De bewering dat deze geslachtsverandering in het ziekenhuis zelfs schriftelijk werd aangekondigd via een affiche tegen de wachtkamermuur, sloeg werkelijk alles. Meteen sloeg mijn fantasie op hol om een geschikte tekst te verzinnen.

Onze gynaecoloog knijpt er even tussen uit

als hij wederkeert, is het zonder fluit

Doch voorzien van borsten en spleet

is hij als vrouw zo goed als compleet

Echter… jamais zal hij zijn cliënteel volledig evenaren

want zij…

zij kan geen kinderen baren.
Ook mijn hoogbejaarde buurvrouw, Jeanneke, maakte het bont.  Ze is zo een type dat leeft van en voor de roddels.  Ik zie haar zo nog binnenkomen bij de kapster. Dat beeld, die film als het ware, staat op mijn netvlies gebrand.  Met een grijns op haar gezicht stevent ze me voorbij, zo snel als haar oude benen haar kunnen dragen en me volledig negerend, recht op een ander oud besje af. Vervolgens loopt ze af als een wekker. “Vreselijk, hè, van Lieske.  Maar ik kan het toch wel begrijpen, wat dat mens al allemaal heeft meegemaakt vanzeleven…”  Je ziet hoe ze geniet van het feit dat er iemand in haar kennissenkring zelfmoord heeft gepleegd en ze zowel de lugubere details van dit voorval als de turbulente levensloop van het slachtoffer uit de doeken kan doen. Wat had ik graag hardhandig de voldane grijns van haar gerimpelde smoel geveegd, maar uiteraard hield ik me in.  Je kan je dus wel voorstellen dat de roddel over mijn gynaecoloog, dokter Poesen – een toepasselijke naam die ik, hier en nu, verzin – een kolfje is naar haar beverige hand.

Al dan niet toevallig stond Jeanneke buiten toen mijn man en ik van een consultatie bij dokter Poesen terugkwamen.  Omdat we even later nog weg moesten, hadden de auto voor onze brievenbus geparkeerd en konden we haar niet negeren zonder grof te zijn.  We hoopten er met een knikje vanaf te komen, maar dat was buiten de waard gerekend. “Alles goed?” informeerde ze quasi belangstellend, ondertussen gebarend op mijn bolle buik.  “Ja, ja, alles in orde, we komen net terug van de gynaecoloog.”  Ik had deze laatste zin nog maar net uitgesproken of ik kon mijn tong wel afbijten.  Ze wist bij wie ik in behandeling was.  Nu had ik de deur naar de roddelkamer wijd opengezet.

“Weet je wat de kaarters beweren?” vroeg Jeanneke op een geheimzinnig achterbaks toontje.  Ik had geen zin om haar spelletje mee te spelen, zoals je bij een kind doet dat je een  mopje wil vertellen dat je eigenlijk al duizend keer gehoord hebt. “Ja, ik heb die roddels ook gehoord,” benadrukte ik uitdrukkelijk het cursieve woordje. “Allemaal onzin” en wijselijk verzweeg ik dat mijn man en ik onderweg lacherig gedaan hadden over het feit dat dokter Poesen ineens geen snor meer had. “Ik heb mijn tweede afspraak bij die viezerik afgezegd.  Geen denken aan dat ik die vent nog eens aan mijn lijf laat komen.”  Eerder had ze me toevertrouwd dat ze haar ‘water’ niet meer kon ophouden ingevolge een verzakking van baarmoeder en blaas.  Ik wou haar nog zeggen dat het niet verstandig was om haar afspraak te annuleren, maar haar telefoon rinkelde en ze haastte zich naar binnen, zo goed als zeker op weg naar een nieuwe roddel.

“Kijk daar!” Mijn man wees naar de grassprietjes waarboven zij juist gestaan had.  Ze waren lichtjes beneveld.
Enkele maanden later wierf het ziekenhuis een vrouwelijke vrouwenarts aan.  Ook dokter Poesen blééf, zowel in dienst als bij zijn oorsponkelijke geslacht.  Maar goed ook, want volgens mijn man zou hij als vrouwmens aartslelijk zijn door de uitgesproken ronde vorm van zijn uitgesproken dikke, licht kalende kop.  De nieuwe aanwinst, dokter Clooten – sorry voor het woordgebruik, maar ik kon het niet laten om opnieuw een amusante naam te verzinnen – bleek zijn schoonzus te zijn.  Leidde deze nauwe familierelatie tot de ongebruikelijke geslachtsverwarring? Hoe dan ook, na de indiensttreding van dr. Clooten en ettelijke geboortes later stierf de roddel over dr. Poesen een langzame dood.

Hoe het mijn buurvrouw verging?  Ook goed.  Godzijdank kreeg zij een hartinfarct.  Zij diende geopereerd te worden, doch dankzij de goede communicatie van dokter Poesen werd terzelfdertijd haar overrijpe vrouwenhandeltje opgetrokken.  Vanaf dan was het gras niet meer groener aan de overkant.  Tot onze grote opluchting herstelde Jeanneke volledig en werd zij helemaal terug haar oude vertrouwde wauwelende zelf. Ge-lukkig, want wie zou mij anders de laatste smeuïge dorpsnieuwtjes kunnen vertellen?!

Advertenties

7 Reacties to “Poesen en Clooten”

  1. sterreklimt 14 december 2011 bij 10:45 pm #

    Veel meer dan ‘vroeger had hij naar het schijnt ros haar’ valt er over mijn -overigens nu voorzien van een spierwitte haardos- gynaecoloog niet te vertellen. Iets wat ik ontzettend spijtig vind, als ik dit hier lees. Ik wil ook roddels!

  2. Christel 15 december 2011 bij 9:15 am #

    Mijn gyne had kanker toen ik zwanger was. Ik zag haar negen maanden lang met een pruik en op de dag van de keizersnede kwam ze binnen met een kort kopje waar de eerste haren terug zichbaar waren. Ik was ontzettend blij dat ze de goede kant op ging.. en nog steeds trouwens. 🙂

  3. micheleeuw 15 december 2011 bij 2:15 pm #

    ‘Hoe het mijn buurvrouw verging? Ook goed. Godzijdank kreeg zij een hartinfarct.’ vind ik schitterend geschreven ! 🙂
    Ik hou niet van roddels ! Zo erg zelfs dat wanneer iemand met komt zeggen :’Moet je nu eens iets weten ?’ Ik negatief antwoord en weg ga. Als de mensen zelf willen dat ik het weet, zullen ze het me wel zelf komen vertellen. Is is al zoveel over mij geroddeld geweest dat ik er een hekel aan heb gekregen en ik het spelletje niet meer mee speel.
    Zo’n anonieme verhalen vind ik wel leuk.

    • lees me 18 december 2011 bij 10:41 am #

      De geciteerde zin: grof, maar leuk, vond ik ook, moet kunnen in een verhaaltje, hè.
      Wat het roddelen betreft : er zijn inderdaad grenzen aan. Maar voor sommigen liggen die jammer genoeg wel heel ver, zodat het grenzeloos lijkt.

  4. Eilish 15 december 2011 bij 5:42 pm #

    Het was geen roddel, het ging over de gyn waar ik tweemaal mee bevallen ben. De man (nu vrouw) kwam in die tijd (2005) vaak op tv in het programma ‘het leven zoals het is – IVF’
    Toen ik beviel van mijn oudste was hij pas fiere papa geworden van een zoon, en nu is zij waarschijnlijk even fiere mama van diezelfde zoon (hoe leg je dat in Gods naam uit aan je kind ?)
    Elk zijn leven zeker ? Ik ga er me niet mee moeien, het was wel een eerste klas gyn !

    • lees me 18 december 2011 bij 10:37 am #

      ’t lijkt me nogal moeilijk om je daar mee te moeien. Misschien ging de roddel hier wel over jouw gynaecolo(o)g(e). Straf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: