onze jimmy…

7 Dec

Je kon hem een ordinaire bastaard noemen.  Geen grove belediging in zijn geval, eerder een subtiele verwijzing naar zijn sterke gestel, dat achteraf toch niet zo sterk bleek te zijn. Op de gekste plaatsen kwam je hem tegen, hij was altijd onderweg.  Al begroette ik hem iedere keer hartelijk met ‘dag, Jimmy’, antwoorden deed hij nooit, alleszins niet verbaal.  Toch liet hij me op een of andere manier telkens merken dat hij me wel mocht.

Regelmatig kwam hij voor onze grote keukenschuiframen staan, vooral tijdens het eten.  Ik denk niet dat zijn verzorgers daarvan op de hoogte waren, want dan zouden ze het hem wellicht verbieden.  Het stoorde ons niet.  We wenkten vriendelijk naar hem en hij zwaaide, soms zachtjes maar vaak ook laaiend enthousiast, terug.  Hem aan tafel uitnodigen deden we principieel nooit, zelfs niet voor het dessert.  Hij was het type dat zich vanaf dan zou opdringen.  Je geeft hem één vinger en hij bijt zich vast in je hand.  Of hoe luidt dat spreekwoord ook alweer?

Ook mijn bejaarde moeder zag hij graag.  Als ze buiten op het houten bankje zat, vleidde hij zich ongevraagd tegen haar aan.  Neen, grenzen kende hij totaal niet.  Doch wat anders als onfatsoenlijk wordt  ervaren, werd van hem zonder meer geduld.  Hoe dit kwam?  Misschien omdat zijn IQ beduidend lager lag dan bij de meeste mensen. Je kón gewoonweg niet boos zijn op hem.  Of lag het aan een slechte opvoeding? Ik denk het niet.  Het zat gewoon in zijn genen.

Nochtans waren er mensen die hem liever opgesloten zagen.  Ze vonden hem een gevaar voor de maatschappij. Waren ze jaloers op zijn zwerversbestaan of hadden ze schrik dat hij hun kinderen zou aanranden.  Voor dit laatste was er geen enkele reden, hun vrees was nergens op gebaseerd, er waren nooit precedenten geweest.  Wij verboden onze kinderen alleszins niet om met hem om te gaan. Als hij echter aanstalten maakte om mee te gaan wandelen, raadden we hen aan om hem, zonder dat hij er erg in had, af te leveren bij zijn verzorgers. Je wist immers maar nooit…

Hoe langer we hem kenden, hoe familiairder hij zich gedroeg.  Soms zelfs ietwat te vrijpostig naar mijn aanvoelen, ondanks dat kon ik het van hem wel hebben.  Lag het aan de onschuldige blik in zijn ogen? Hij straalde een ondefinieerbare goedmoedigheid uit. Niettemin bewaarde ik zelf steeds de nodige afstand, maar dat zegt misschien meer over mij dan over hem.  Ondertussen liet mijn moeder somtijds toe dat hij klunzig op haar zachte schoot kroop. Ook al was ie daar in principe wat te groot voor.

Er zat geen regelmaat in onze ontmoetingen.  Dus had ik hem niet eens gemist toen ik vernam dat hij twee weken eerder plots gestorven was.  Ik werd er even stil van, moest niet huilen, wat ik in zulke situaties gemakkelijk doe, maar wel een keertje slikken.  Vooral toen ik vernam op wat voor een gruwelijke manier hij aan zijn einde was gekomen.  Hij was vergiftigd!  Door zijn verzorgers, nota bene, al was er van kwaad opzet geen sprake.  Er werd geen ruchtbaarheid aan gegeven, evenmin kwam er een vervolging.

In ons Belgenlandje word je trouwens eerder schuldig bevonden zonder dan met bewijslast. Nuja, deze situatie kan je totaal niet vergelijken met de beruchte parachutemoord, maar eerder met de vader die zijn kind op weg naar zijn werk vergat af te zetten aan de crèche.  In tegenstelling tot vele anderen, kon ik, als uitgesproken warhoofd, wel begrip opbrengen voor die vader, ook al had het desastreuze gevolgen voor zijn baby die in de auto achterbleef.  Zo een man moet niet berecht worden.  Hij is immers al gedoemd om eeuwig de geketende gevangene te zijn van zijn immense schuldgevoel.  De liefde tussen de ouders moet trouwens al heel sterk zijn om dit als koppel te kunnen overleven.

Ik geef toe, beste bloglezer, in vergelijking hiermee is het voorval met Jimmy slechts klein bier.  Wellicht zullen zijn verzorgers hun schuldgevoel wel te boven komen.  Ze maakten een inschattingsfout, doch fouten maken is menselijk, nietwaar?

Ook ikzelf kamp met een klein schuldgevoel.  Als ik Jimmy die bewuste dag een zoet dessert aangeboden had, had hij misschien geen behoefte gehad aan een fleps voorgerecht. Zijn verzorgers hadden toevallig net hun tuin gesproeid en Jimmy beet enthousiast in een vergiftigde slak.  ‘k Wil er niet aan denken welke helse pijnen hij mogelijks heeft doorstaan, vooraleer de dood zijn intrede deed.

Mocht ik  nog één herkansing krijgen, dan zou ik Jimmy, onze Jimmy, deze keer wél achter zijn fluwelen oortjes kriebelen om vervolgens mijn bezoedelde handen grondig te wassen.  Ik heb hem vaak proberen uit te leggen waarom ik hem niet – straffer nog – nóóit, aanhaalde.  Zijn domme blik verraadde me dat hij er geen snars van begreep.  Hoe meer ik zei, hoe harder hij kwispelde.  Hoe verder ik van hem wegliep, hoe dichterbij hij kwam.

Ik troost me met de gedachte dat mijn onvermurwbare afstandelijkheid en weloverwogen ongastvrijheid 200% gerechtvaardigd waren. Ik ben immers 100% allergisch voor honden.

Rust zacht, lieve Jimmy…

Advertenties

4 Reacties to “onze jimmy…”

  1. micheleeuw 8 december 2011 bij 1:06 pm #

    Ik was eerst niet zeker of het over een mens, een kat of een hond ging.
    Jammer dat hij geen huisje en bijbehorend verzorgend baasje heeft gevonden. De arme lieverd om zo te moeten eindigen. Snik.

    • Joke 8 december 2011 bij 11:03 pm #

      Opzet geslaagd dan.
      Toch nog even laten weten dat Jimmy een goed leven heeft gehad bij zijn baasje. Hij had veel vrijheid, misschien een beetje te veel, het is hem ook fataal geworden, maar ik ben er zeker van dat menig hond met hem had willen ruilen. Het was gewoon een spijtig accident.

  2. Luctor 27 februari 2012 bij 1:03 pm #

    Je kon hem een ordinaire bastaard noemen…
    So far so good, maar dood is ie niet. Tenminste, de Jimmy die ik ken…

    • Eilish 27 februari 2012 bij 6:55 pm #

      Maar enfin, Luctor, gij leeft nog … Je komt precies wel wat achter met lezen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: