geen etiketje nodig (part I)

2 Dec

Acht maanden is ze, als ze zich een weg scheurt door de duisternis naar het licht.  Straf dat uitgerekend zij haar warme, knusse, rustgevende kamertje vroegtijdig en definief verlaat om een nieuwe, lichte, maar vooral onbekende en chaotische wereld te betreden.

Ze groeit als kool.

In enkele maanden tijd is ze meer dan in gewicht verdubbeld. Ze huilt als ze een vieze kakkebroek heeft of als ze hunkert naar haar moeders borst, neen, naar de melk die eruit vloeit.  Ze ontwikkelt volgens het boekje: zitten, kruipen…

Echter…

Lachen doet ze niet.  Als haar moeder haar ophaalt bij de onthaalmoeder wendt ze haar gezichtje steevast af.  Ze sluit haar armpjes niet om de vertrouwde hals, maar houdt ze stijf gestrekt naar achter.

Toch is ze tevreden.

En haar moeder?  Die is trots. Trots op haar wondermooie baby, die iedereen met haar grote donkere kijkers weet te charmeren.  Ze heeft een guitig babyrond gezichtje en een speels krulletje op haar zwarte kruin. En haar vader?  Die is bezorgd omdat zijn baby niet lacht en omdat zijn vrouw dit blijkbaar niet wil zien.

Moeke windt er geen doekjes om en stelt een diagnose. Haar schoondochter, de moeder, neemt haar dit niet in dank af. ’s Anderendaags echter zit ze met haar man en baby bij de kinderarts om te laten bevestigen wat niet is.

Inderdaad, voor een baby van amper negen maanden is het veel te vroeg om al een uitspraak te doen. Mochten de ouders zich nog zorgen maken als ze anderhalf is, kunnen ze terug op consultatie komen.

Het koppel gaat op reis en brengt dag en nacht door met hun baby.  Dit lijkt haar wel te bevallen.  In deze drie verlofweken zoekt zij meer toenadering dan in de voorbije tien maanden. Haar ouders stellen andere prioriteiten en vanaf dan werkt haar moeder halftijds.

De baby groeit op tot peuter.  Haar zwarte haartjes zijn vervaagd tot vlasblond.  Ze is een klein hummeltje en ziet er nog steeds ongelooflijk schattig uit.

Uren aan één stuk bladert ze geconcentreerd in een telefoonboek of trekt ze kleurige strepen op papier.  Ze kan zich buitengewoon goed alleen bezig houden. Ze is een voorbeeldpeuter.  Ze wijst gefascineerd naar de maan en noemt haar bobo.

Soms roept ze ’s nachts haar mama.  Als haar moeder komt kijken wat er loos is, verkondigt ze doodleuk “moet papa hebbe”. Ze is een uitgesproken vaderskindje.

Ze krijgt een zusje. Opnieuw een lieftallig meisje met grote donkere kijkers.  Dit meisje is een vrolijk lachebekje.  Was grote zus haar lach vergeten mee te nemen uit het warme, knusse kamertje? En heeft kleine zus deze vervolgens tot de hare gemaakt?

Ze wordt zindelijk en mag naar school.  Ze is net tweeëneenhalf.  Een maand later is het moederdag.  Ze heeft een mooie tekening gemaakt. Een gezichtje met alles erop en eraan.  Haar ouders zijn haar schetsjes gewoon, volgens de juf is ze een talentje.

Ze zoekt geen contact met leeftijdsgenootjes, maar loopt wel iedere speeltijd bij de juf aan het handje.  Toch krijgt ze een vriendje.  Ze noemt hem ‘Tennisplank’.  Hij volgt haar overal. Samen met haar leert hij fietsen zonder zijwieletjes. Hij troost haar als ze verdrietig is. Hij speelt zich af in haar verbeelding.

De juffen maken zich ongerust. Vinden dat ze op sociaal vlak achterop huppelt.  In het tweede kleuterklasje volgt er een test.  Haar ouders moeten formulieren invullen met confronterende vragen. Herkent uw kind zichzelf in de spiegel?  Ja, natuurlijk!  Denkt uw kind vaak aan zelfmoord?  Gelukkig niet!

De test is onbetrouwbaar.  Opnieuw wordt ze te jong bevonden om conclusies te trekken.
En wat dan nog? Denken haar ouders.

Ze is wie ze is, daar is geen etiketje voor nodig.

De juffen hebben het goed met haar voor en proberen haar bij het klasgebeuren te betrekken.
En zij? Zij blijft in haar eigen wereldje…

wordt vervolgd…

Advertenties

2 Reacties to “geen etiketje nodig (part I)”

Trackbacks/Pingbacks

  1. stelling 2 : het leven is geen feest (deel 1) | lees me - 14 juni 2013

    […] praten, neemt dit na een tijdelijke verbetering een diepe duik in de puberteit. Zeker als het een etiketjeskind betreft… Laat ik haar vanaf nu gemakshalve Arte […]

  2. toch enkele etiketjes (part II) | lees me - 11 januari 2014

    […] (vervolg van ‘geen etiketje nodig’) […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: