Als je antwoord op mijn vraag ‘ja’ is en je fronst je wenkbrauwen omwille van de banaliteit van mijn vraag, mag je je gelukkig prijzen. Als je antwoord op mijn vraag ‘neen’ is en je fronst je wenkbrauwen, eveneens omwille van de banaliteit van mijn vraag, mag je je ook gelukkig prijzen.  Als je antwoord op mijn vraag om het even wat is en je fronst je wenkbrauwen, echter net omdat je mijn vraag helemaal niet banaal vindt… Wel, dan heb ik heel erg met je te doen.

Inderdaad, een banaliteit moet haar banaliteit behouden, anders deugt het niet! Heb ik jouw nieuwsgierigheid aangewakkerd?  Enig idee wat ik je te vragen heb?  Misschien een interessante denkoefening.  Of is dat teveel gevraagd in de krokusvakantie? Mijn oorspronkelijke vraag hoef je niet te beantwoorden zodra ik ze gesteld heb.  Maar je kan me misschien wel even laten weten wat je denkt dat mijn vraag is.  Benieuwd wat er zoal uit de bus komt!

(wordt vervolgd)

In een ver verleden heb ik wel diverse reukwatertjes uitgeprobeerd, maar ik heb het opgegeven.  Ik vind het nogal vlug te straf.  Ik houd het liever vluchtig en naturel. Neen, niet naturel, dat is het juiste woord niet.  Wat dan wel? Subtiel?  Ik walg van vrouwen en mannen die zich omhullen met verstikkende parfumwalmen. Wat hebben ze te verbergen?  Een gebrek aan hygiëne?

Want, begrijp me niet verkeerd, beste bloglezer, ‘t is niet omdat ik niet van geurtjes houd, dat ik niet van hygiëne houd.  Oké, evenmin ben ik een hygiënefreak en nog minder heb ik het begrepen op individuen die het nodig vinden om twee of, erger nog, drie keer per dag te douchen.  Ik vind dat zelfs onhygiënisch en onethisch. Aan de ander kant van de wereld hebben mensen een gebrek aan drinkbaar water en wij sproeien er kwistig mee in ‘t rond.  Is het niet op onszelf dan is het in onze tuin.

Toch kan ik soms intens genieten van een lange douche – ik weet het, ik ben geen haar beter dan de Westerse rest – en meer nog van een goedgevuld bad. En tegenstrijdig met hierboven, gebruik ik hierin wel graag een straf geurtje.  Ik ben verzot op de badoliën van Kneipp, vooral deze voor vermoeide spieren of totale balans.  Nochtans ruikt dit heel sterk, het hele huis gaat er zelfs naar rieken en daar kan ik echt van smullen.  Echter op je lijf blijft dit aroma niet te veel plakken.

Zoals ik al eerder stelde: ik ruik vooral het liefst naar mezelf en dit tracht ik te bewerkstelligen door gewoonweg dagelijks een poging te doen om niet te stinken.  Een minimale hygiëne is hiervoor een basisvereiste en verder verricht een goede deodorant mijns inziens ook al wonderen.  Ik kan het niet genoeg herhalen, uiteraard geen felriekende deotoestanden, maar eerder een kwaliteitsvolle zweetremmer van bij de apotheker, zonder toegevoegd parfum uiteraard, al zijn die geurtjes meestal niet zo uitgesproken.  Zweetgeurtjes tracht ik te vermijden, maar een lichte natuurlijke zweetgeur is volgens mij nog altijd te verkiezen boven een zwaar aritificieel aroma uit een potje of een busje.

Geuren waar ik absoluut niet van houd, maar die, voor zover ik weet, nog niet in parfumvorm verhandeld worden, zijn: de aroma’s die vrijkomen bij het bereiden of opwarmen van rode kool en de geur die je kan opsnuiven in iemands appartement nadat die persoon er vermoedelijk een tiental dagen voordien de geest gegeven heeft.  Vooral dit laatste, beste bloglezer, – helaas spreek ik beroepshalve uit ervaring – doe je zelfs de neus van je ergste vijand niet aan.

Ondanks mijn dagelijkse pogingen om niet stinkend door het leven te gaan, produceer ik nu en dan toch onwelriekende rookpluimpjes. Mocht er een onschuldig pilletje bestaan om deze om te vormen in roze wolkjes met een een fris bouquet zou ik me niet zeker niet bedenken. Af en toe kan het immers geen kwaad om  moeder natuur een beetje geweld aan te doen. Zonder dit te checken zullen mijn huisgenoten  dit vast en zeker met de neus dicht beamen.

Ziezo Zappiezap, was dit zowat de bedoeling?  Zo ja, kan je me dan even uitleggen hoe ik dit hier link aan jouw onevenaarbare virtuele leven.  En Eilish, opgelet, want ik zwier het internetstokje in jouw richting. Daar gaat ie…

Al mijn vriendinnen hebben net als ik een stabiele relatie.  Regelmatig vragen we ons verwonderd af hoe de statistieken aan de hoge echtscheidingspercentages komen.  Alleszins niet bij ons.  2012 lijkt echter het jaar van de ommekeer.

Het begon al met oudjaar zelf.  Mijn man, de kinderen en ik brachten oudejaarsavond door bij een bevriend koppel en hun kinderen.  Traditiegetrouw zouden we er blijven overnachten. Laat ik hen gemakshalve An en Stef noemen.  Ik ken An sedert de humaniora. Omdat zij een jaartje bleef plakken, van school veranderde en ik ging verder studeren, waren we elkaar wat uit het oog verloren.  Maar door een toevallige ontmoeting, enkele maanden voor hun huwelijk en de daaropvolgende uitnodiging om naar hun trouwfeest te komen, werd de draad terug opgepakt.  We begonnen vaker met elkaar af te spreken, kregen ongeveer rond dezelfde periode elk twee kinderen.  Kortom, we hadden het gezellig samen.

In de loop der jaren leerde ik An beter kennen.  Ze had nogal een sterke persoonlijkheid – laat ik het hier positief benoemen – en ik ging gaandeweg meer sympathie voelen voor haar man, die er alles voor deed om zijn vrouwtje en kinderen gelukkig te maken.  Al dan niet toevallig hadden we in 2011 geen enkele keer afgesproken, maar we zouden wel samen nieuwjaar vieren.  Mijn man vond dat een beetje vreemd, maar ik zag er geen graten in. Alleszins zeker stof genoeg  om bij te kletsen. An had het, zoals gewoonlijk, weer heel gezellig gemaakt en alles voelde heel vertrouwd aan.  Jammer genoeg had ze last van buikkrampen, waardoor ze  regelmatig en langdurig op de pot verbleef. Eveneens jammer genoeg was ikzelf vergeten om tijdig een allergiepilleke te nemen met alle gevolgen vandien.  Het koppel had onlangs immers twee  katten aangeschaft. Ik ben dol op poezebeesten, maar helaas bezorgen ze me nogal graag kortademigheid.  Dat was ook de reden waarom we om drie uur ‘s nachts beslisten om toch naar huis te gaan. ‘s Anderendaags belde ik An even op om haar te bedanken voor de gezellige avond.

Een week later vernam ik van een collega op het werk, die de moeder van Stef vrij goed kent, dat het koppel zou gaan scheiden. Ze hadden deze beslissing na nieuwjaar kenbaar gemaakt in hun familie.  Het kwam aan als een donderslag bij heldere hemel.  Ik kon het niet geloven, temeer omdat ik niets gewaar geworden was en mijn man ook niet.  Ik liet het het dagje bezinken en ‘s anderendaags belde ik An opnieuw op.  Het bleek waar te zijn, ze had nog niet de juiste timing gevonden om het me te zeggen.  Ze vertelde me dat Stef drie jaar eerder een depressie had gehad.  Opnieuw kwam ik uit de lucht gevallen en benoemde dit ook. “Klopt’, ging ze verder “omdat hij beschaamd was, mocht ik er met niemand over praten.”  Ze vertelde hoe Stef haar steeds verder wegduwde en hoe zij haar toevlucht zocht in computerspelletjes.  Op die manier leerde ze een man kennen, met wie ze het goed kon vinden.  Eerst oppervlakkig, maar gaandeweg werden hun chatsessies diepgaander.  Ze begonnen in real life af te spreken en dit ontaardde – dit is mijn woordkeuze, niet de hare – in een affaire.  Toen haar man dit ontdekte, beloofde ze hem om de liefdesrelatie stop te zetten, maar de vriendschap wou ze kost wat kost behouden. Samen met haar man ging ze in relatietherapie. Ze bleef afspreken met haar ex-minnaar, als vriend – met medeweten van haar man – en uiteindelijk moest ze toegeven dat ze nog steeds dolverliefd was op hem.  ”Had je trouwens niet gemerkt dat Stef en ik elkaar niet onmiddellijk ‘gelukkig nieuwjaar’ zoenden?” “Jawel, maar ik dacht dat je op dat ogenblik op de pot zat met diarree.” Madame bleek echter telkens zo lang op de pot te vertoeven om te sms’en met haar minnaar. Ik was in shock, vooral omdat ze geen goed woord meer overhad voor Stef. De therapie had niets afgedaan, dat kweet ze echter vooral aan zichzelf, ze was onvoldoende gemotiveerd. Ondertussen had Stef ook een assertiviteitscursus gevolgd. En dit had allesbehalve een gunstig effect op hem, vond ze.  Zal wel zijn!

Drie weken later speelt zich bij een ander bevriend koppel een soortgelijk drama af.  Oorspronkelijk was het niet mijn bedoeling om hier over deze affaires uit te weiden.  Daarom had ik me aanvankelijk beperkt tot het schrijven van de aanverwante tekst “Doe mij maar de dagdagelijkse sleur”, omdat het overduidelijk is dat mijn vriendinnen hieraan willen ontsnappen en ik voor mezelf tot de slotsom kwam dat ik deze behoefte niet heb.  Maar doordat er op zo een korte termijn een tweede situatie, die me een beetje doet denken aan de beklijvende film ‘Unfaithful’ – daarom noem ik deze vrienden, zoals de hoofdrolspelers, Ed en Connie – opduikt, beheerst het thema momenteel mijn leven en kan ik niet anders dan het van me afschrijven.

De voorvallen vertonen enkele overeenkomsten en doen me enkele conclusies trekken.  Ik weet het beste lezer, dat is een delicate kwestie, temeer omdat ik me niet partijloos opstel. Dat zou niet mogen als hulpverlener, I know, maar ik ben hier geen hulpverlener, ik sta er te dicht bij,  ik ben er zo ondersteboven van. Ik had nog eerder een breuk verwacht bij Nicole en Hugo dan bij mijn vrienden!

An en Connie hebben beiden een schat van een man, die het absoluut niet verdient om bedrogen te worden.  Beide mannen zijn zelfs bereid om hen hun misstap te vergeven en niet alleen uit financiële overwegingen of in functie van de kinderen, maar omdat ze – ondanks alles- hun vrouw graag zien. Daarom, beste lezer, – vergeef me mijn gebrek aan onpartijdigheid en inlevingsvermogen ten opzichte van mijn vriendinnen – zou ik ze beiden graag een schop onder -hun gat geven.

Bovendien hebben beide dames een nieuwe man en daar zijn ze altijd heel content mee geweest.  Stef en Ed zijn zeker niet te beroerd om een  handje toe te steken in het huishouden, ze zijn beiden fantastische, héél betrokken vaders en hebben veel positieve aandacht voor hun partner. Ik kan aannemen dat dit bij Stef niet het geval was tijdens zijn depressie, maar de rekening die hij hiervoor gepresenteerd krijgt, vind ik buitensporig hoog. Ed weet zelfs niet eens waarom hij een rekening krijgt.  Straffer nog, Connie weet het zelf ook niet.  Zelf kom ik tot de conclusie dat ik heel blij ben met mijn nieuwe man – jawel, ik heb er ook eentje – en vooralsnog geen reden heb om hem in te ruilen voor een nog nieuwere.  Deze moest maar eens minder nieuw zijn dan dat hij eruit ziet. Ik vrees dat mijn vriendinnen op dit vlak zelf bedrogen gaan uitkomen.

Men zegt dat liefde blind maakt. Ik kan alleen maar concluderen dat verliefdheid veel blinder maakt. Niet alleen blind, maar ook egocentrisch.  Daarenboven lijken An en Connie verslaafd aan hun nieuwe partner.  Ze hebben geen oog meer voor hun wettelijke wederhelft, noch voor hun eigen broedsel.  Net zoals een drugverslaafde liegen en bedriegen ze elkeen, vooral hen die hen nauw aan het hart liggen, om hun verslaving in stand te houden. Daarnaast zijn ze verstoken van alle redelijkheid. Ik durf niet hardop beweren dat dit me nooit kan overkomen, maar ik heb een ingebouwde rem en ik hoop dat ik – als ze niet meer zou werken – genoeg bij mijn zinnen zal zijn om aan de noodrem te trekken.

Dit leidt me trouwens tot de titel van dit schrijfsel, die verwijst naar mijn overtuiging dat vriendschap tussen mannen en vrouwen niet mogelijk is, tenzij in een liefdesrelatie.  An en Connie zijn levende bewijzen van mijn stelling. Al dan niet bewust houd ik mijn contacten met mannen veel oppervlakkiger dan deze met vrouwen.  Misschien komt dat ook door het feit dat ik, tot en met het middelbaar, mijn schooltijd enkel tussen meisjes heb doorgebracht en hierdoor niet geleerd heb om met jongens om te gaan.  Zelfs nu nog heb ik daar moeite mee. In vreemd gezelschap zal ik altijd gemakkelijker het gezelschap zoeken van vrouwen dan van mannen.  De laatste jaren heb ik ontdekt dat omgaan met mannen ook leuk kan zijn.  Toch is het anders. Hoe je het draait en keert, er blijft dat sekseverschil wat soms leidt tot plezierige woorduitwisselingen.  Je kan dat flirten noemen, maar het is veel onschuldiger dan dat.  Ach, zo lang als je het kameraadschappelijk houdt, is er niets aan de hand.  Buiten mijn partner heb ik dus geen enkele vriend, doch enkel enkele vriendinnen.

Al hebben de recente gebeurtenissen mij ook wel doen nadenken over mijn vriendschap met de dames in kwestie.  Ik heb het zo moeilijk met hun gedrag, dat ik deze vriendschap in vraag begin te stellen.  Niet alleen in de zin van dat ik eraan twijfel of ik nog wel bevriend wil zijn met hen, maar veeleer of ik wel een goede vriendin ben voor hen. Ik vrees voor dit laatste, wat een echte vriendin neem je volledig zoals ze is, met al haar hebbelijkheden en onhebbelijkheden en een eventuele misstap wordt met de mantel der vriendschap bedekt.   Ik stel vast dat vriendschap voor mij toch veel voorwaardelijker is dan dat ik ooit gedacht had.  Waarschijnlijk heeft dit dan weer mee te maken met mijn aangeboren aard om, zonder uitzondering, steeds te sympathiseren met de underdog (hier, de bedrogen mannen).  Nu ik van de eerste shock bekomen ben, denk ik dat ik met Connie wel bevriend kan blijven.  Met An ligt dit moeilijker.  Dat ze haar man emotioneel de dieperik heeft ingeduwd zou ik haar eventueel nog kunnen vergeven, ervan uitgaande dat dit niet haar opzet was.  Maar dat ze nu ook nog financieel het onderste uit de kan wil halen, vind ik er zwaar over. Mensen zonder geweten, daar moet ik weinig van weten.

Tenslotte wil ik dit lange epistel beëindigen met een positieve noot.  Ik heb de relaties van mijn vriendinnen en mezelf altijd vanzelfsprekend gevonden.  Als deze vanzelfsprekendheid dan bij enkelen van hen plots doorbroken wordt, is het nogal vanzelfsprekend dat je de vanzelfsprekendheid van je eigen relatie in vraag stelt. Toch kwamen we als vanzelf tot de volgende conclusie : de vanzelfsprekendheid van onze relatie is alleen maar toegenomen. En we beseffen maar al te goed dat dit niet zo vanzelfsprekend is!

” Je kan beter wel gaan.  Je weet hoe deugddoend lopen is, zelfs al ben je moe”, moedigde mijn man me aan, niets vermoedend welk onfortuinlijke lot hem mogelijks te wachten stond.  Omdat onze jongste ook op de piste werd verwacht, besloot ik om mezelf bij elkaar te rapen en toch maar te gaan.

Dochterlief had er echter nog minder zin in dan ik en begon meteen te jammeren toen ik mijn goede voornemen kenbaar maakte. Het lieve kind wordt nog niet eens ongesteld. Dus, dat belooft voor de toekomst!  Zij heeft een sterk rechtvaardigheidsgevoel, toch vooral wat zichzelf aangaat.  M.a.w. ze voelt zichzelf nogal vlug tekort gedaan.

“Ik vind het niet eerlijk”, mopperde ze.  “Als ik ergens geen zin in heb, moet ik het toch doen.  En als jij ergens geen zin in hebt, hoeft het niet.”

“Oh neen?”, antwoordde ik gelaten.

“Neen,” herkauwde ze ”als ik geen zin heb om te lopen, moet ik toch gaan.  En als jij geen zin hebt, mag je thuisblijven.”

“Ik heb anders ook geen zin en toch blijf ik niet thuis.”

“Maar als jij dat wil, kan je dat wel doen en ik niet.”

“Toch niet, ik moet ook, ik moet van mezelf!”

“Jamaar, van jezelf moeten is niet zo erg als van iemand anders moeten!”

“Van jezelf moeten is véél erger dan van iemand anders moeten,” sloot ik de discussie af, na een kort wellens-nietesintermezzo en daarna scheidden onze wegen zich.

Een uurtje later waren we terug thuis, beiden volledig opgemonterd. Na een verkwikkende douche kroop ik alleen in bed.  Mijn man, die  naar een vergadering was, volgde een half uurtje later en had zelfs geen kruisbescherming nodig.

Lopen doet inderdaad toch zo een deugd.  Ongeacht of dit van jezelf of van iemand anders moet!

Omstreeks tien uur wordt de hypothese quasi onomstotelijk bewezen middels een telefoontje van een vriendelijke mevrouw, die daags voordien een wandelingetje deed in het betreffende park.  Ze heeft zich de moeite getroost om de jas mee te nemen en via het telefoonboek uit te vissen wie de eigenaar is.  Ze spreekt in klare taal en toch hoor ik duidelijk dat Nederlands niet haar moedertaal is. In gedachten zie ik een gehoofddoekte moslima met twee peuters aan haar lange rokken.  Ik vraag of ik de jas ‘s namiddags mag komen uithalen en dat is geen probleem.  Ze is altijd thuis.

In principie heb ik tijd zat om de jas onmiddellijk op te pikken, maar dat vertik ik.  Geen geverfd haar op mijn hoofd dat eraan denkt om mijn dochter het zo gemakkelijk te maken.  Ze mag dit voorval niet te vlug vergeten.  Zelf denk ik immers terug aan de tijd toen ze in het eerste studiejaar zat.  Het was mooi weer, ‘s ochtends nog wat frisjes, maar bij de laatste bel steeds meer dan twintig graden.  In de eerste week liet docherlief liefs VIER jassen wezenloos achter op de schoolkapstok en kon ik naar school schieten om onze lege kinderkapstok terug te kunnen behangen.

“Ik vrees dat mijn portemonnee er nog inzat…”, steekt ze van wal zodra ze thuiskomt “…met mijn pas en er zat ook nog veel geld in.” “Hoeveel dan?”, vraag ik geschrokken en ik denk aan al die bruine briefjes die ze kreeg voor nieuwjaar. “Een briefje van vijf en ook nog enkele grote muntstukken.”  Onzichtbaar opgelucht glimlach ik bij haar voorstelling van een kapitaal. “En een nieuwe pas zorgen,” vervolgt ze ongerust “kost zeker ook veel geld.” “Dat is vooral veel rompslomp”, stel ik haar gerust om vervolgens genadeloos toe te slaan.

“Ik stel voor dat we eerst een nieuwe jas gaan kopen.  Chance dat de solden nog niet voorbij zijn.” voeg ik er nonchalant aan toe.  Ik zie de lichte paniek in haar ogen als ze zich realiseert dat haar vrije woensdagnamiddag in duigen gaat vallen ten koste van haar hatelijkste activiteit, shoppen. “Kan dat ook volgende week?”, oppert ze voorzichtig. “En welke jas ga je dan morgen aandoen?” “Die nog eens”, en ze wijst richting mama’s wintersportvest. “En als ik die nu toevallig morgens zelf eens wil aandoen naar het werk?”, plaag ik verder.

“Je hebt geluk”, capituleer ik. “Een vriendelijke mevrouw heeft je jas gevonden. We kunnen hem zo meteen gaan halen.  Maar daarna gaan we evenzeer een tweede jas bijkopen. Dat is geen overbodige luxe in jouw geval.” In de kast vind ik een klein doosje chocolaatjes met een doorzichtige folie errond, waarachter ik een muntstuk kan schuiven om de telefoonkosten te vergoeden.

Mijn vermeende moslima blijkt een volbloed Italiaanse te zijn. Ze verwelkomt ons alsof ze ons al jaren kent.  Geen jasoverhandiging aan de deur, we worden hartelijk uitgenodigd om binnen te komen.  We treden binnen in een vochtig, ouderwets, maar oergezellig  interieur.  Ze heeft bezoek van een oud vrouwtje en stelt ons aan elkaar voor.  “Ik ben in de portemonnee gaan kijken om te achterhalen van wie de jas was”, verontschuldigt ze zich voor haar noodzakelijke vrijpostigheid. “Kijk hier anders maar even na of al het geld er nog inzit.” “Dat lijkt me weinig zinvol. Het kan er al uitgenomen zijn, voordat u de jas vond.  Ik ben al lang blij dat u al die moeite hebt willen doen.”  Ik spoor mijn dochter aan om haar te bedanken en het kleine geschenkje te overhandigen. Onze ‘donna’ is kinderlijk verrast en zichtbaar teleurgesteld als ze verneemt dat we niets willen blijven drinken. Alhoewel ik haar uitnodiging lichtjes misplaatst vind, overweeg ik toch even om op het aanbod in te gaan.  Maar helaas… we moeten nog  gaan shoppen.

In de buurt is er een groot shoppingcentrum, waar ik een kleine maand voorheen zelf nog wat gekocht heb voor de feestdagen.  We rijden er vanuit een andere richting naar toe, maar dat mag geen probleem zijn.  Grote reclameborden zullen ons wel de weg wijzen.  Niet dus. Mijn slecht oriëntatievermogen is legendarisch!

Ongeveer dertig loze kilometers later zit onze dochter uitermate tevreden achter haar tekenblok en schrijf ik verwoed mijn frustratie weg in dit blogstukje. En onze donna?  Wellicht geniet ze samen met haar bezoek van een Italiaanse koffie met een lekker Belgisch chocolaatje!

De feestdagen zijn voorbij en de schoolvakantie ook.  Eindelijk terug naar de orde van de dag.  Orde van de dag?  Een beetje een vreemde woordkeuze voor dit chaotische huishouden.  Chaotisch? Weeral verkeerd woordgebruik. Buiten de materiële chaos heerst hier immers een structurele regelmaat.

Elke werkdag loopt de wekker af om 6 uur. Half versuft luisteren we naar het nieuws op Radio 2.  Niet erg, een half uur later volgt een herhaling en daarna halfuurlijks een herhaling van de herhaling.

6u15 : ik krijg een zoen op mijn mond, wenkbrauw of neus naargelang de sufheidsgraad van mijn partner en mijn eigen wroetcapaciteiten onder het dekbed.

Ik hou ervan om nog even alleen in bed te blijven liggen, al is het maar een kwartiertje.  Om 6u30 probeer ik me eveneens uit bed te hijsen. Hierbij durf ik al eens een driehonderdtal secondjes te foetelen.

Eerst maak ik onze oudste wakker, die wil dat immers zo. Onze jongste laat ik nog een half uurtje liggen, die wil dat immers ook zo.  Dan heb ik de keuze uit verschillende mogelijkheden: mijn kop onder de kraan steken, wegens badhairday (vooral als ik met een nat hoofd ben gaan slapen) of een machine was insteken of nog een kledingstuk strijken dat ik dringend nodig heb voor mij of één van de kinderen of spaghetti koken om mee te nemen naar het werk of alvast de nodige ingrediënten in de broodbakmachine kieperen zodat we na het werk alleen maar op de aanknop hoeven te drukken of of of…

Traditioneel smeer ik ieders boterhammen, behalve die van mijn partner omdat die al weg is.  Al moet ik bekennen dat ik dat jaren aan een stuk wel gedaan heb, omdat manlief daar toch een beetje (veel) op stond.  In het begin van ons huwelijk heb ik me daartegen proberen te verzetten, maar om de lieve vrede te bewaren en omdat mijn wederhelft niet te beroerd is om een handje toe te steken in het huishouden, heb ik mijn emancipatorische principes destijds wat aan de kant geschoven. Ach, als ik hem met mijn smeersels gelukkig kan maken…  De laatste maanden heeft hij echter in posten moeten werken. En hierdoor is er vanzelf een einde gekomen aan deze ‘smerige’ traditie en ook een ommekeer, want als hij nu middagpost heeft, smeert hij ‘s morgens mijn boterhammekes, terwijl hij zich in principe nog eens zeven maal zeventig maal kan omdraaien..  Je ziet het, beste lezer, je hebt je nodeloos ongerust gemaakt: mijn man voelt zich écht niet te goed om de rollen om te keren. Inmiddels heeft hij weer dagpost en na bijna 15 jaar huwelijk blijkt het ineens niet meer zo belangrijk te zijn dat ik zijn bokes maak.  Na ruim 14 jaar huwelijk vind ik evenmin nodig om me hiertegen te verzetten.  Wat de sneetjes van de kinderen betreft: ik weet het, die zijn rotverwend wat dat betreft.  Het is  begonnen uit gemakzucht van mijnentwege, omdat het vroeger vooral vooruit moest gaan, en nu is het gemakzucht van hunnentwege.  Maar ach, als mijn smeersels hen gelukkig maken…

Inmiddels ben ik ook in mijn kleren geschoten en heb ik al dan niet mijn haren geföhnd.  Door mijn hardnekkige weerborstel valt mijn haar vanzelf in model en is het niet altijd nodig om het kunstmatig te drogen.  Ik ben trouwens helemaal niet het afgeborstelde type, maar dat wist je al, als je me persoonlijk kent of deze blog een beetje gevolgd heb.  Verder dan een kattewasje (groot onderhoud is voor ‘s avonds), wat dagcrème en tandengepoets raak is ‘s morgens niet. Eerst heb ik uiteraard wel deftig ontbeten, al ga ik er niet altijd deftig voor zitten.  ‘k Weet het, shame on me.

Tussen 7u45 en 8u00 is iedereen de deur uit en begeven we ons naar school, slash het werk.  Ik woon ongeveer 28 km van mijn werk, moet door drie, neen, vier bebouwde kommen, en ben bijgevolg ongeveer 40 minuten onderweg.  Als hulpverlener heb ik allesbehalve routineus werk, ja, zelfs in dat feit is routine geslopen. Tussen 16u00 en 17u00 kuis ik mijn schup en probeer ik andermans problemen 28 km achter me te laten. Leve de ervaring en leve de glijtijden.  Op maandag kookt mijn man, want om 19.00 gaan we allen naar de atletiek, behalve onze oudste dochter die training heeft op dinsdag.  Soms doe ik voorafgaandelijk nog een boodschap en eet ik pas na de training.  Heel vaak staat alles nog op tafel als we vertrekken.   Gelukkig krijg ik daar geen grijze haren van.  Bij thuiskomst rest er dus niet veel tijd meer, want er moet eventueel nog gegeten en zeker (af)gewassen worden.  Dinsdag is er wel wat tijd voor andere dingen, TV, computer of lezen (al doe ik dit laatste veel te weinig en raak ik zelden verder dan een weekblad).

Woensdag is mijn vrije dag.  ‘s Voormiddags krijg ik poetshulp en probeer ik mezelf ook wat bezig te houden in het huishouden.  Verder zorg ik dat er tegen de middag een warme maaltijd op tafel staat, zodat de kinderen en ik ons ‘s avonds kunnen behelpen met een boterhammeke, dat deze keer ieder voor zichzelf smeert, en zodat mijn man terzelfdertijd zijn kostje kan opwarmen in de microgolfoven. ‘s Namiddags houd ik me opnieuw bezig met het huishouden (strijk of soep/spaghettisaus in bulk koken), de kinderen en met de computer, niet noodzakelijk in deze volgorde!  Hier maak ik mezelf immers wat wijs: ik zit dan veel te veel achter de computer, de kinderen leveren terecht kritiek op deze verslaving waarvan ik probeer af te kicken. Maar beste lezer, al lezende ondervind je dus dat dit niet goed lukt. ‘s Avonds gaan mijn man en ik opnieuw lopen (vandaar dat ik ‘s middags warm eet), nog een verslaving, maar deze keer een gezonde.

Op donderdag werk ik van ongeveer 8u30 tot 20.00u, een lange dag dus. Je kan je voorstellen dat ik bekaf ben als ik thuis kom en toch slaag ik er dikwijls in om opnieuw achter die verdomde computer te kruipen.  Heel dom, ik weet het, maar ik kan het niet helpen.

Op vrijdag eten we traditioneel spaghetti en na het eten verkennen we opnieuw al joggend de omgeving en dit herhalen we nog eens op zondagvoormiddag.  Elke week ‘vreten’ onze schoenen  zo een 30 à 35 km. Dit heb ik minimaal nodig om mijn andere vreetbuien te compenseren.

Zaterdag doe ik  nogmaals een poging in het huishouden en krijg hierbij hulp van mijn man, als hij niet de tuinman uithangt of klusserdeklust.  De jongste volgt die dag dansles bij Footloose  en de oudste ontwikkelt haar artistiek talent op de kunstacademie.  Zaterdag  wordt er eventueel ook tijd gemaakt voor uitstapjes, vrienden,…  Zondag is voor ons traditioneel familie- of vriendendag.

Zo.

Is dit alles?  Ja, dit is alles wat er is!!  Voor mij is dat genoeg, zolang ik maar elke dag liefdevol op mijn rug gekrabd wordt (en eventueel ook elders waar het jeukt). Ik zoek niets meer. Sleur maakt me - raar maar waar - gelukkig.

En hoe zit dat bij jou?

www.youtube.com/watch?v=e11Z3ydysc0

ik knijp mijn kijkers een beetje dicht

een prikkel

d’oogspleetjes speuren naar fel licht

een vulkaan

van kriebeltjes en één PRIKKEL

en dan

verfrommeling van mijn smikkel

 een EXPLOSIE

oef

weer gladde symmetrie

u raadt het goed

ik riep

.

.

.

HAAAAAAAatsjieEEEEEE!!

toegegeven                                                                                                                                                                                                                                                                               het gebeurt telkens weer op uitdrukkelijk verzoek                                                                                                                                                                             niet altijd met evenveel goesting                                                                                                                                                                                                                doch immer zonder gevloek

soms, echt héél soms, is hij te moe of heeft hij geen tijd                                                                                                                                                              helaas ben ik niet lenig genoeg                                                                                                                                                                                                                     om zelf te zorgen voor deze heerlijkheid

variatie is totaal niet aan mij besteed                                                                                                                                                                                                       het liefst heb ik het rechttoe, rechtaan en zo hard                                                                                                                                                                               dat het steevast leidt tot een kreet

geen gekreun van onbehagen, noch van pijn                                                                                                                                                                                         wie aan het raam zou luisteren, kan dat denken                                                                                                                                                                                       maar dat is slechts schijn

als je beter luistert, besef je zeker en vast                                                                                                                                                                                                  er wordt daar heftig geravot                                                                                                                                                                                                                             dat  zijn  geen kreetjes  van  smart,                                                                                                                                                                                                                                                                          maar puur van genot

naar links, oeh ja, naar rechts, ja daar                                                                                                                                                                                                         en dan nog een reeks van dictaten                                                                                                                                                                                                            totdat ik zeg: bedankt lieve schat                                                                                                                                                                                                             laten we nu maar gaan slapen

echt waar, zonder hem was mijn leven geen pretje                                                                                                                                                                               als mijn rug weeral jeukt om te verrekken                                                                                                                                                                                               en ik alleen zou liggen in mijn bedje

liever een man met scherpe nagels van staal                                                                                                                                                                                         dan in mijn slaapkamer                                                                                                                                                                                                                                 behang van schuurpapier of een heuse krabpaal

een partner die stevig kan krabben                                                                                                                                                                                                                dat is gewoon de max                                                                                                                                                                                                                                     elke avond beleef ik zo

toch minstens één

allesoverstijgende

climax!